Έρχονται λοιπόν στιγμές, άμα κυκλοφορείς στους μονόδρομους του Βροντάδου, που βλέπεις το Χάρο να έρχεται καταπάνω σου από την αντίθετη μεριά καβάλα σε δίτροχο ή τετράτροχο και να σου χαμογελά σαρδόνια: «άντε, ρε μπαγάσα, και τη γλίτωσες σήμερα· σε βάζω στη λίστα για την επόμενη φορά». Και σε περιχύνει κρύος ιδρώτας, ανεβαίνουν οι παλμοί, τρέμουν τα πόδια σου. «Άγιο είχα», λες. Και αφήνεις το φρένο. Κι ο Χάρος γκαζώνει, σπινάρει, σε λοξοκοιτάει και φεύγει.
Σύγχρονες καρμανιόλες οι μονόδρομοι της περιοχής αυτής για όσους δεν είναι υποψιασμένοι πως ένα μέρος των κατοίκων και επισκεπτών -κάθε είδους και κάθε ηλικίας- τους χρησιμοποιεί εσκεμμένα ως δρόμους διπλής κατεύθυνσης, αφού κανείς δεν αντιδρά, δεν καταγγέλλει την εν δυνάμει απειλή δημιουργίας σοβαρού τροχαίου ατυχήματος ή και δυστυχήματος.
Παρά το γεγονός ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους χωρίς εξαιρέσεις, σ’ όσους χρησιμοποιούν τους δρόμους της περιοχής για πρώτη φορά, μπορεί να καταλογιστεί σαν ελαφρυντικό η άγνοια του λαβύρινθου των βρονταδούσικων κεντρικών δρόμων, των σοκακιών και των παρασόκακων. Οι ντόπιοι όμως που γνωρίζουν πολύ καλά, είναι εντελώς αδικαιολόγητοι.
Το κακό έχει παραγίνει. Δεν είναι ένας, δεν είναι δυο, είναι πολλοί αυτοί που μας θέτουν ετσιθελικά σε θανάσιμο κίνδυνο καθημερινά. Παρόλα αυτά συνεχίζουν να το κάνουν με επιχειρήματα του τύπου «γιατί να κάνω 200 μέτρα παραπάνω…», «βιάζομαι», «δεν έρχεται κανείς από την άλλη πλευρά», «από ‘δω είχα μάθει να έρχομαι από παλιά, το ίδιο κάνω και τώρα», «εδώ είναι το σπίτι μου και κανείς δε θα μου πει πώς θα φτάσω σ’ αυτό», περιττεύουν. Βίτσιο; Παλικαρισμός; Απερισκεψία; Βλακεία; Ανωριμότητα; Αδιαφορία; Ασέβεια και απαξία προς το κοινωνικό σύνολο και προς τον ίδιο τους τον εαυτό; Ας το χαρακτηρίσει καθένας όπως νομίζει, αφού έτσι κι αλλιώς δεν αλλάζει την ουσία του προβλήματος.
Μια και δε φαίνεται να κουνάει φύλλο ώστε να αναχαιτιστεί ή να παρεμποδιστεί αυτή η μάστιγα μέσω των αρμοδίων Αρχών, κάθε συνδημότης και μη που κινδυνεύει, εφαρμόζει και μια ιδιάζουσα τακτική. Οι οξύθυμοι χρησιμοποιούν έντονες παρατηρήσεις και διαμαρτυρίες σε προσωπικό επίπεδο. Οι ψύχραιμοι επικαλούνται το φιλότιμο που φαίνεται να σβήστηκε από τη ζωή μας. Οι ρεαλιστές προσπαθούν να εξηγήσουν τα τραγικά αποτελέσματα μιας σύγκρουσης του οδηγού ή των επιβαινόντων που δε φταίνε σε τίποτα. Οι πεισματάρηδες στέκονται στη μέση του δρόμου με την απαίτηση να πάει στην άκρη αυτός που παραβιάζει το μονόδρομο. Οι δραστήριοι και αποτελεσματικοί προτιμούν να φτάσει το θέμα στο τοπικό συμβούλιο ή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα δε φαίνεται να είναι το αναμενόμενο. Απ’ όσους επιδίδονται στο επικίνδυνο «άθλημα», άλλοι αντιδρούν με το χαμόγελο της Τζοκόντας, άλλοι με τη μέθοδο του «φωνάζει ο κλέφτης, για να φοβηθεί ο νοικοκύρης και άλλοι με τη μέθοδο του «στρίβειν δια του… σπιναρίσματος». Να γελάσει κανείς μ’ όλα τούτα ή να κλάψει πικρά;
Θεωρώντας ότι δεν είναι ώρα επιμερισμού ευθυνών σε Αρχές και εξουσίες και επειδή η καταστολή είναι για το γράφοντα η έσχατη λύση για να διορθωθεί κάθε δύσκολή κατάσταση, ας δοκιμάσουμε την πρόληψη. Δράση λοιπόν. Κινητοποίηση εκ μέρους ολόκληρης της κοινωνίας, για να ενεργοποιηθούν όσοι αρμόδιοι και να φέρουν το θέμα των μονοδρομήσεων του Βροντάδου στο τραπέζι. Να καταγράψουν τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν από τότε που υλοποιήθηκαν αυτές μέχρι σήμερα. Να βρουν τις αιτίες που προκάλεσαν τα προβλήματα. Να ακούσουν γνώμες και προτάσεις όσων ζουν καθημερινά το φαινόμενο. Να μη μείνουν άκαμπτοι σε αποφάσεις και κανόνες που κάποτε ίσως να λειτούργησαν (επί χάρτου;), αλλά τώρα δε λειτουργούν. Να προβληματιστούν και να βρουν τις αρμόζουσες λύσεις, αφού πίσω από κάθε παράβαση είναι πιθανό να κρύβεται και μια αρχική λαθεμένη απόφαση που είναι έντιμο να αναγνωρίζεται αν είναι λαθεμένη.
Να πεισθούν όλοι οι οδηγοί ότι τέτοιες παραβιάσεις μπορεί να κοστίσουν τη ζωή αθώων ανθρώπων που θα βρεθούν κάτω από τις ρόδες τους, αποχαιρετώντας δια παντός τον κόσμο ή να μείνουν σακάτηδες για όλη τους τη ζωή. Στην ανάγκη, αν κρίνει ο λαός ότι ο κανόνας (των μονοδρομήσεων) που τέθηκε είναι άδικος και επικίνδυνος, ας αγωνιστεί για να τον ανατρέψει ή να τον κάνει δίκαιο, αρχίζοντας από σήμερα κιόλας. Το πρόβλημα τούτο δε θέλει καταχώνιασμα σε διοικητικά συρτάρια αλλά δημοσιοποίηση, ώστε να βρεθεί απαραίτητα λύση.
Ίσως στα χείλη κάθε υπεύθυνου να βρίσκεται ήδη και η ένσταση ότι μεγεθύνεται η κατάσταση όπως περιγράφεται παραπάνω, πως είναι αδύνατο να ελέγχεται κάθε μονόδρομος κ.λπ. κ.λπ. Τους προτρέπουμε λοιπόν, να βγουν στο δρόμο είτε σαν οδηγοί είτε σαν πεζοί και θα αντικρίσουν όσα δε φαίνονται μέσα από τα γραφεία. Παρόλο που όλες οι παραπάνω προτάσεις αποτελούν μια σεμνή προτροπή προς όλους, ας προσθέσουμε κι αυτήν: Είμαστε ήδη θύματα μιας κρίσης που δεν προκαλέσαμε, μιας βαρβαρότητας που άφησε έντονα τα σημάδια της πάνω στη συμπεριφορά μας και μας έκανε να αδιαφορούμε για το διπλανό μας, αλλά και να παραδινόμαστε στη λογική του «τίποτα δεν αλλάζει». Όλα μπορούν να αλλάξουν, αν επαναφέρουμε τις αρετές της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, του αγώνα για μια καλύτερη ζωή, μια ζωή με ασφάλεια, μια ζωή με ποιότητα.-