Το πάτημα του αλωνιού

Πέμ, 10/08/2023 - 13:04

Η μνήμη μου με οδηγεί πίσω στα παλιά. Τότε που ετοιμάζαμε τον χώρο για το αλώνισμα. Άλλες εποχές, άλλες ενασχολήσεις, εντελώς διαφορετικές λειτουργικές καταστάσεις. Είναι όμως αλήθεια ότι μένουν στο μυαλό μας οι γλυκές αναμνήσεις, που μας συνοδεύουν αναλλοίωτες στο διάβα της ζωής μας.

Μετά το βασίλεμα του ήλιου για να επικρατεί λίγη δροσιά , μαζευόμαστε όλη η οικογένεια, με πρωταγωνιστή τον πατέρα, στον χώρο που θα φτιάχναμε το αλώνι. Έδενε το σχοινί σε ένα ξύλο, που έμπηγε στη γη και σχημάτιζε έναν κύκλο.

Έπαιρνε αμέσως το ταράκι (1) και τραβούσε στην άκρη τους βόλους και χώμα για να σχηματιστεί ο άζιρας (2). Μετά έριχνε με την μπουρού (3) νερό για να βραχεί το χώμα.

Μας άρεσε η μυρωδιά από τη γη, που απορροφούσε αμέσως το νερό, όπως ήταν διψασμένη από τη ζέστη του Καλοκαιριού.

Μετά ρίχναμε τα άχερα πάνω στο βρεγμένο χώμα.

Δε χρειαζότανε τίποτα άλλο για να αρχίσουμε τη διαδικασία πατήματος του αλωνιού. Αυτό το θεωρούσαμε σαν γλέντι.

Χορεύαμε ξυπόλυτοι, αφού το καλοκαίρι δε φορούσαμε παπούτσια. Έτσι κι αλλιώς με γυμνά τα πόδια πατούσαμε το αλώνι πιο σωστά.

Με αστεία και πειράγματα, τα άχερα γινόταν ένα με το χώμα.

Το αλώνι είχε πατηθεί τόσο καλά ώστε να δεχτεί τις αγκάλες (4) από τα κουκιά ή τα δεμάτια (5) με το σιτάρι ή το κριθάρι, για να ακολουθήσει το αλώνισμα μετά από δυο τρεις μέρες.

Επεξηγήσεις

1. Σιδερένιο εργαλείο με δόντια. Χρησίμευε για να καθαρίζεται ένας χώρος από υλικά που εμπόδιζαν.

2. Προεξοχή στην άκρη του αλωνιού

3. Δοχείο τενεκεδένιο με στενό σωλήνα, που ξεκινούσε από τον πάτο του. Στην άκρη του σωλήνα στερεωνόταν κατασκευή με τρύπες. Λέγεται και ποτιστήρι.

4. Όταν βγάζαμε τα κουκιά από το χωράφι, τα παίρναμε στην αγκαλιά και τα τοποθετούσαμε στο χώμα. Μια μια τέτοια αγκάλη φορτώναμε στο ζώο και γινόταν η μεταφορά στο αλώνι.

5. Με το θερισμένο σιτάρι ή κριθάρι φτιάχναμε τα δεμάτια, τα δέναμε και τα κουβαλούσαμε στο αλώνι. Για το δέσιμο βρέχαμε κορμούς σιταριού, τους δέναμε στην άκρη και σχηματίζαμε δεσίματα για να δένουμε τα δεμάτια.

 

Άλλες απόψεις: Του Χρήστου Κοντογιάννη