Χίος, Σάββατο 7 Δεκεμβρίου

ΤΟ “ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ – ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ” ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ (τα “ΘΕΛΩ” μας δεν λύνουν προβλήματα)

Τετ, 27/11/2019 - 14:35

 Προ ημερών παρακολουθούσα συζήτηση σε πρωινή εκπομπή Αθηναϊκού τηλεοπτικού σταθμού. Ρωτούσαν “ειδικούς” και πολιτικούς οι δημοσιογράφοι για το αν και πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί ριζικά το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα. Οι απαντήσεις καθαρά θεωρητικές. Κάποια στιγμή έγινε σύνδεση με γειτονικό μας νησί παράγοντας του οποίου, αφού επέκρινε σφοδρά την, επί του θέματος, πολιτική που εφάρμοσε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταφέρθηκε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και κατά των σχετικών μέτρων που ανακοίνωσε προ ημερών η Κυβέρνηση Μητσοτάκη.

-Εσείς κύριε (τάδε)τί προτείνετε; Τι θέλετε να γίνει; Ρώτησε, ίσως πονηρά, ο δημοσιογράφος.

-Να μην έρχονται πρόσφυγες και μετανάστες στα νησιά μας. Αυτό το απλό θέλω, ήταν η, κάπως οργισμένη, απάντηση του συμπατριώτη.

Προφανώς, όσοι βιώνουμε το εν λόγω πρόβλημα και παρά την όποια συμπόνοια και συμπάθεια νιώθουμε για ανθρώπους κατατρεγμένους, μπορούμε να αντιληφθούμε το ψυχολογικό και συναισθηματικό υπόβαθρο τέτοιας μορφής φραστικής αντίδρασης. Δυστυχώς όμως, τα “ΘΕΛΩ” μας, από μόνα τους, δεν λύνουν προβλήματα. Συνήθως συνοδεύονται από ευχές και ικεσίες που δεν στέκονται ικανές να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες μας.

 ΘΕΛΩ να είμαι καλά. ΘΕΛΩ να ζω ήσυχος χωρίς τον φόβο κλεπτών και ληστών. ΘΕΛΩ να έχομε ειρήνη. ΘΕΛΩ να μη μου συμβεί ατύχημα. ΘΕΛΩ να μη ζήσω σεισμούς, φωτιές, πλημμύρες. ΘΕΛΩ να ζω με οικονομική άνεση. Να έχω πάντα δουλειά. Υπάρχει έστω και μια πιθανότητα όλα αυτά τα “ΘΕΛΩ” να τύχουν πλήρους ικανοποίησης; Ασφαλώς όχι. Είτε λοιπόν θέλουμε είτε όχι, ΚΑΙ από τα νησιά μας θα διαβαίνουν λίγοι ή πολλοί αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι με τελικό προορισμό Χώρες της Ευρώπης.

 Ευτυχώς ή δυστυχώς, έτυχε να ζούμε σε νησιά όμορφα και ιστορικά επειδή ακριβώς εδώ διασταυρώνονται Ασία, Αφρική και Ευρώπη. Κακή τη μοίρα έχομε ΚΑΚΟ ΓΕΙΤΟΝΑ με τωρινό ηγέτη έναν μεγαλομανή και φιλόδοξο νεοσουλτάνο που έχει στόχο ζωής την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στους σχεδιασμούς του-όπως ο ίδιος ομολογεί-είναι ενταγμένη και η επιδίωξη πειθαναγκασμού της Κύπρου και της Ελλάδας ώστε να δεχτούν, μέσω παραίτησης από κυριαρχικά τους δικαιώματα, την συνεκμετάλλευση των ό,ποιων πλουτοπαραγωγικών πόρων κρύβουν οι θάλασσες που μας περιβάλλουν. Ένα από τα όπλα που χρησιμοποιεί (πέρα της στρατιωτικής απειλής), είναι και οι, ελεγχόμενες από τον ίδιο,ροές προσφύγων και μεταναστών με τις οποίες εκβιάζει όχι μόνο τη Χώρα μας αλλά και την Ευρώπη προκειμένου να “αρμέγει” απ' αυτήν “γερό μπαξίσι”πέραν αυτού που ήδη έχει πάρει.

 Και ενώ αυτά συμβαίνουν, ενώ τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου κυριολεκτικά ασφυκτιούν λόγω της καθημερινής άφιξης σ' αυτά εκατοντάδων προσφύγων κυρίως όμως νεαρών οικονομικών; μεταναστών, οι τοπικές Αρχές και ομάδες κατοίκων περιοχών της στεριανής Ελλάδας, αντιδρούν με τρόπο έντονο και μόνο στο ενδεχόμενο να μετεγκαταστήσει η Κυβέρνηση αριθμό αυτών γύρω ή κοντά στις πόλεις τους. Κάπως έτσι η Χώρα μας διχάζεται ξανά επικίνδυνα, σε περίοδο μάλιστα που η ενότητα είναι κύριο ζητούμενο εν όψει πιθανής ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, κρίσης σοβαρής,για την οποίαν ήδη κάνουν νύξεις Έλληνες και ξένοι ειδικοί και πολιτικοί με πρώτους τον Σημίτη και τον Κώστα Καραμανλή.

Προφανώς, η Κυβέρνηση (και προσωπικά ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης), γνωρίζει ότι, ό,ποιες και αν είναι οι τελικές επιλογές επί του μεταναστευτικού, αυτές θα έχουν πολιτικό κόστος, πιθανά μάλιστα δυσανάλογο της ευθύνης που έχει επωμισθεί. Ασφαλώς ο Πρωθυπουργός και το επιτελείο του θα έχουν αντιληφθεί το αδιέξοδο που πάει να δημιουργηθεί όταν, ακόμη και στελέχη και μέλη της Νέας Δημοκρατίας, λιγώτερο στα νησιά μας περισσότερο στη στεριανή Ελλάδα, αρνούνται ή διστάζουν να στηρίξουν δημόσια και σθεναρά τους Κυβερνητικούς σχεδιασμούς φοβούμενα προφανώς το πολιτικό κόστος. Όμως έτσι δεν λύνονται τόσο σοβαρά προβλήματα. Ο όλος σχεδιασμός που ανακοινώθηκε μπορεί πιθανά να πάσχει μερικώς και άρα να απαιτεί διόρθωση σε κάποια σημεία του.

Αυτό ναι, πρέπει να συζητηθεί, καλόπιστα όμως και κυρίως υπεύθυνα. Ας απαγκιστρωθούμε επιτέλους από το γνωστό “ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ” που έχει καταντήσει νεοελληνική κακοδαιμονία.

 Γράφω τις παραπάνω γραμμές άφοβα και απροκατάλυπτα μιάς και δεν απόκτησα ποτέ κομματική ταυτότητα. Έχω όμως, την ειλικρινή αγωνία, όπως και εκατομμύρια συμπατριώτες, μη τυχόν και οδηγηθούμε ξανά σε νέο διχασμό όμοιο ή και χειρότερο αυτού που προκάλεσε μετά το 2010 η οικονομική κρίση. Ο διχασμός εκείνος επέφερε μιά πρωτοφανή αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού κάθε άλλο παρά αναγκαία και επωφελή για την Πατρίδα μας. Η πρώτη αναδιάταξη εξαέρωσε το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ καθιστώντας τον, έως τότε, καχεκτικό ΣΥΡΙΖΑ του 4% Κόμμα Εξουσίας! Θα ήταν εθνικά επιζήμιο να συμβεί τώρα κάτι ανάλογο με θύμα τη Νέα Δημοκρατία. Όπως θα ήταν ολέθριο να ξαναδούμε στη Βουλή μια νέα “Χρυσή Αυγή” ακόμη και μια νέα “Ένωση Κεντρώων” με τον Λεβέντη ή κάποιον άλλον αρχηγό.

Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα να εναποθέτει άκριτα τις τύχες των παιδιών της σε Βαρουφάκηδες και Βελόπουλους λες και αυτοί μπορεί να αποδειχθούν καλύτεροι του Πάνου Καμμένου.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν ΟΛΟΙ, άρχοντες και αρχόμενοι, ας βάλουμε το ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΛΟ πάνω από ό,ποιο άλλο συμφέρον και ας ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ μπροστά στον ορατό και καραδοκούντα κοινό κίνδυνο που ονομάζεται ΤΟΥΡΚΙΑ.

 

Υ.Γ.: Κατά γενική εκτίμηση, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στρατηγός ε.α. κ. Αλκιβιάδης Στεφανής, είναι ένας έμπειρος και σοβαρός στρατιωτικός. Ο σχεδιασμός που έκανε με το επιτελείο του για αντιμετώπιση (όχι βέβαια ριζική επίλυση) του, υπό συζήτηση προβλήματος, εκτιμώ ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

 Αν η χωροθέτηση και η δυναμικότητα των προτεινόμενων ΠΡΟΚΕΚΑ πρέπει να αλλάξει, αυτό ας γίνει με υπεύθυνη συζήτηση καλόπιστα και ήρεμα. Μόνο έτσι, ίσως βρεθεί η χρυσή τομή.

Άλλες απόψεις: του Αριστείδη Ζαννίκου