Αλλιώτικα…

Κυρ, 29/03/2020 - 10:09

Έτσι, κλείσαμε ένα δεκαπενθήμερο εθελοντικής και μια εβδομάδα υποχρεωτικής απομόνωσης… Και έχουμε αρχίσει και ζούμε σε ένα διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο που μας περιορίζει στο σπίτι, προκειμένου να αποφύγουμε αυτό τον σατανικό ιό, που θερίζει κόσμο και κοσμάκη… Όχι εδώ, αλλά όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου, κινδυνεύει και το δικό σου. Γι’ αυτό λυτοί και δεμένοι, και σε όλους τους τόνους, μας λένε να προσέχουμε και τα υπόλοιπα που τα έχουμε μάθει, πια, απέξω κι ανακατωτά…

Ζούμε, λοιπόν, σε έναν διαφορετικό κόσμο με μια αλλιώτικη περιρρέουσα ατμόσφαιρα και μια άλλη καθημερινότητα, οι περισσότεροι τουλάχιστον, γιατί πιστεύω πως λίγοι είναι εκείνοι που το παίζουν άτρωτοι. Και ενώ άλλες φορές π.κ. (προ κορωνοϊού) κάποιοι από εμάς λαχταρούσαν να κάτσουν σπίτι, τώρα που καθόμαστε υποχρεωτικά, μας πειράζει. Με λίγα λόγια άλλο το εκούσιο και άλλο το εξαναγκαστικό. Έτσι, παρά το ότι μας δίνεται το δικαίωμα να κυκλοφορούμε, έστω με μέτρο, οι περισσότεροι από εμάς βαρέως φέρουμε αυτή την κλεισούρα και νιώθουμε όπως το λιοντάρι στο κλουβί…

Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως; Πρέπει να συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις, έστω και αν δεν είναι χουντικής ή ασφαλίστικης προέλευσης, όπως μια φορά κι έναν καιρό, όχι και τόσο μακρινό.

Προσωπικά, παρόλο ότι έχω πράματα να κάνω, το γράψιμο, αφιερώνω χρόνο και στο διάβασμα, που είναι μια καλή λύση και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Καλή η τηλεόραση αλλά σε πολωλαίνει κιόλας, εκτός από τον ενημερωτικό χαρακτήρα της. Για να ξεπιαστώ, δύο φορές τη μέρα, κάνω πεζοπορία και στους μόλους του λιμανακιού, όπου δεν κυκλοφορεί κουνούπι, παρέα με τους γλάρους και τις βάρκες. Γράφω την υπεύθυνη δήλωσή μου, βάζω και την ταυτότητά μου στην τσέπη μου και εξέρχομαι. Και, από μακριά, χαιρετώ με ένα κούνημα του χεριού μου και τη Φιλίτσα που κάθεται πίσω από το παράθυρό της. Αυτά, από τον διαφορετικό κόσμο…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

 

 

Σχετικά Άρθρα