Χίος, Τετάρτη 5 Αυγούστου

Δημιουργικοί!

Παρ, 26/06/2020 - 07:38
Παναγιώτης Μανδάλας και Κυριάκος Ζωάνος, δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τους τομείς που ανέλαβαν στη δημοτική αρχή Κάρμαντζη.

Είμαι της άποψης ότι το καλό, όχι μόνο πρέπει να προβάλλεται αλλά και να επαινείται, άσχετα ποιος και γιατί το κάνει. Ανεξάρτητα αν έχει σχέση με την πολιτική, την κοινωνία, τον πολιτισμό, την επιχειρηματική δραστηριότητα. Και, εδώ που τα λέμε, μπορεί οι εφημερίδες και τα υπόλοιπα Μέσα να «κυνηγούν», ας πούμε το κακό, γιατί αυτό είναι που εξάπτει τη φαντασία και πουλάει, όμως αραιά και που ασχολούνται και με κάτι καλό για να σπάει η μονοτονία…

   Μια αλήθεια είναι ότι έστω και αν είσαι δημοσιογράφος δεν μπορείς να τα παρακολουθείς όλα, εκτός και αν είσαι μάχιμος που λένε, δηλαδή κάνεις ρεπορτάζ. Προσωπικά είμαι της σχολιαστικής και χρονογραφικής δημοσιογραφίας μιας και είμαι και συνταξιούχος. Έτσι, για να είμαι ειλικρινής, δεν παίρνω πολλά πράγματα χαμπάρι στην ώρα τους, αλλά υπάρχουν και εκείνα που τα βιώνω ο ίδιος και έτσι μπορώ να έχω τεκμηριωμένη άποψη…

   Μακρύς ο πρόλογος αλλά ίσως απαραίτητος για να γράψω για δύο ανθρώπους, που κατέχουν διακριτές θέσεις στην αυτοδιοίκηση, επειδή διαπιστώνω ιδίοις όμμασι τα «καμώματά» τους, με την καλή έννοια του όρου, το τελευταίο εννεάμηνο που ανέλαβαν καθήκοντα. Ο ένας είναι ο αντιδήμαρχος Αγίου Μηνά & Καμποχώρων και προϊστάμενος της Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Χίου, Παναγιώτης Μανδάλας. Ο δεύτερος είναι ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου, Κυριάκος Ζωάνος. Δεν ξέρω τι κάνουν οι υπόλοιποι Αντιδήμαρχοι και λοιποί, και μακάρι να είναι καλοί κι αυτοί, αλλά οι δύο που προανέφερα βλέπω πόσο μεγάλο ενδιαφέρον δείχνουν για τους τομείς που ανέλαβαν.

   Καθημερινά από το πρωί μέχρι το βράδυ είναι στην τσίτα, δεν κάθονται σε χλωρό κλαδί, τρέχουν πάνω - κάτω, διαπιστώνουν στραβά κι ανάποδα και προσπαθούν να τα ισιώσουν. Το μυαλό του Μανδάλα «κόβει»… Κατεβάζει ιδέες, προσπαθεί να φτιάξει πράγματα, προβληματίζεται, δίνει λύσεις… Ο Ζωάνος τρέχει κι αυτός από αλιευτικό καταφύγιο σε καταφύγιο, που είχαν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους, και βάζει τάξη. Είναι χαρακτηριστικό ότι για το αντίστοιχο της Αγ. Ερμιόνης δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ κανείς παρά μόνο ο Μιχάλης Μπελέγρης αλλά δεν πρόκαμε γιατί εκπαραθυρώθηκε. Ο Ζωάνος έκανε όσα παρέμεναν εκκρεμή για χρόνια…

   Συμπερασματικά τέτοιους ανθρώπους θέλουμε… Να μην βαριούνται, να ενδιαφέρονται, να δημιουργούν! 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 04/08/2020 - 11:03
Μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο.

«Είμαι καθαρό παιδάκι κι η μαμά μου μ’ έχει μάθει τα χαρτιά και τα σκουπίδια να τα ρίχνω στο καλάθι»… Θυμάμαι σα να 'ναι χτες που η γυναίκα μου έλεγε αυτό το στιχάκι τόσο στην κόρη μου, όσο και στο γιο μου, όταν ήταν σε νηπιακή ηλικία. Το έλεγε και το ξανάλεγε, το έλεγαν κι αυτά με την ελπίδα και την ευχή μας να το καταλάβουν. Και, ευτυχώς, οι δύο από μικροί, μέχρι τώρα που μεγάλωσαν, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι με το περιβάλλον γενικότερα.

   Δεν ξέρω αν οι σημερινές μαμάδες λένε κάτι τέτοια συμβουλευτικά στιχάκια  στα παιδιά τους, εκείνο που βλέπω είναι ότι, μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο. Και τα τελευταία χρόνια φράκαραν τα σχολεία με τέτοια περιβαλλοντικά προγράμματα. Με στόχο και σκοπό, βέβαια, να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά με το περιβάλλον… Κατά πόσο όμως εκπληρώνονται αυτοί οι σκοποί, είναι ένα ερώτημα.

   Γενικά στη θεωρία όλα είναι εύκολα. Τι γίνεται όμως στην πράξη και όταν κάποια παιδιά ξεφεύγουν από τα μάτια των δασκάλων τους και από τις διάφορες εκδηλώσεις; Δυστυχώς, εκείνο που διαπιστώνω εγώ είναι ότι δεν έχουν καμία ευαισθησία για το περιβάλλον! Όχι μόνο δεν σκύβουν τη μεσούλα τους να μαζέψουν ένα σκουπιδάκι, αλλά είναι τα ίδια που τα δημιουργούν.

   Και βέβαια βλέποντας μια τέτοια νοοτροπία και συμπεριφορά απορείς τι τα θέλουν στα σχολεία «τα μπουγαδιάσματα και τα πολλά σαπούνια». Εντάξει, δεν είναι όλα στην ίδια μοίρα, αλλά μου φαίνεται ότι είναι τα περισσότερα. Θα μου πείτε και λίγα να ευαισθητοποιήσουμε θα είναι ένα κέρδος. Δυστυχώς η αναισθησία μας μάλλον είναι… κληρονομική!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Αληθινά-πάνω-αρχική

Πολιτική-πάνω-αρχική

Κοινωνία-πάνω-αρχική

Οικονομία-πάνω-αρχική

Πολιτισμός-πάνω-αρχική

Αθλητισμός-πάνω-αρχική

Παιδεία-πάνω-αρχική

Τεχνολογία-πάνω-αρχική