Ήταν τέτοιες μέρες το 2017 όταν μας άφηναν χρόνους δύο πολιτικοί που έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στο νησί για πολλά χρόνια… Κι αυτά τα πολλά χρόνια κάτι σήμαιναν, αφού η εκλογή τους γινόταν από εμάς. Και τι άλλο σήμαιναν παρά ότι είχαμε εκτιμήσει την αρχική προσφορά τους και έτσι τους εκλέγαμε ξανά. Είχαν βέβαια κι αυτοί τα μείον τους, αλλά υπάρχει και κανείς αλάνθαστος;
Έτσι λοιπόν γράφτηκαν στην ιστορία αυτού του τόπου και τα ονόματα του Θανάση Βαρίνου και του Γιάννη Μπουμπάρη, του πρώτου ως βουλευτή και του δεύτερου ως δημάρχου. Μάλιστα τον κυρ-Γιάννη, παρά το ότι αποστρατεύθηκε το ’94, ο χαρακτηρισμός του δημάρχου τον συνόδευε πάντα. Και έτσι τον αποκαλούσαμε καθώς ήταν εδώ κοντά μας και κάθε Σάββατο έκοβε μια βόλτα στην πόλη. Ένας άνθρωπος ολοζώντανος που τον βλέπαμε και τον καμαρώναμε γιατί πραγματικά ήταν ξεχωριστός. Αειθαλής και αεικίνητος χαιρόσουν την παρέα του και να μιλάς μαζί του. Σοφός πια στα 87 του μάς «έφυγε» πριν το πάρουμε χαμπάρι καλά - καλά. Και φυσικά θα μείνει στην ιστορία του τόπου ως ο δήμαρχος ο ερωτευμένος με την αυτοδιοίκηση. Δώδεκα χρόνια έμειναν γραμμένα με ανεξίτηλα γράμματα στο Δήμο.
Τον Θανάση Βαρίνο τον είχαμε χάσει τα τελευταία χρόνια ή, αν ερχόταν, δεν τον βλέπαμε. Αγνός και έντιμος αγωνιστής μια ζωή. Πεισματάρης, έβαζε στόχους και τους πετύχαινε. Έτσι έγινε πρόεδρος της ΠΕΠΕΝ, βουλευτής (ομηρική η «μάχη» που είχε δώσει με τον συγχωρεμένο τον Μισαηλίδη το 1989-90), έκανε τις περισσότερες ερωτήσεις για τη Χίο στη Βουλή, πάλεψε για τα χιώτικα προβλήματα. Και για τους ναυτικούς ένα παραπάνω. Ωραίος άνθρωπος αν και λίγο νευρικός, ήταν πάντα μπροστάρης σε διεκδικήσεις. Μέχρι υποψήφιος δήμαρχος κατέβηκε, αν και ήταν βουλευτής, να ξελασπώσει το κόμμα του. Η ατυχία του ότι πάντα ήταν βουλευτής της αντιπολίτευσης…
Έντονη ήταν η συγκίνηση όλων όσοι τους είχαν γνωρίσει μαθαίνοντας το φευγιό τους. Το μοιραίο φυγείν αδύνατο. Όμως έχω την εντύπωση ότι όλοι τους θυμόμαστε με αγάπη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκέπασε και αιωνία η μνήμη τους.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
