Έφτασα μέχρι την πόρτα του χειρουργείου, που δε λέει μόνο λόγος, και ανέκρουσα πρύμνα. Όχι προσωπικά εγώ αλλά ο γιατρός που με παρακολουθούσε γιατί την τελευταία στιγμή κάτι δεν πήγαινε καλά με την αρχική διάγνωση για την οποία ο ίδιος είχε εκφράσει από την πρώτη εξέταση αμφιβολίες… Δεν κοιμήθηκε αποβραδίς έχοντας το πρόβλημά μου στο μυαλό του, μίλησε και με άλλους συναδέλφους του και κάτι δεν τους «καθόταν» καλά. Ως προς την αιτία που μου προκαλούσε το πρόβλημα. Και αφού είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι της χειρουργικής κλινικής, περιμένοντας το φορείο για το χειρουργείο, ξαναπέρασε για μια τελευταία και τελική εξέταση. Και κατέληξε στο να μη γίνει η επέμβαση γιατί, όπως μου είπε, «το να σε βάλω για επέμβαση και να σηκωθείς και να έχεις τα ίδια συμπτώματα, δεν γίνεται. Ας το αναβάλουμε να το «ψάξουμε» περαιτέρω». Και τι να σας πω; Πολύ το εκτίμησα!
Έτσι, όπως πήγα στο Νοσοκομείο το ίδιο έφυγα, αναμένοντας μια ακόμα εξειδικευμένη εξέταση σήμερα μπας και βρούμε την πραγματική αιτία χωρίς να υπάρχουν αμφιβολίες.
Γιατί τα έγραψα όλα τα παραπάνω που με αφορούν προσωπικά; Για να εξάρω, για μια ακόμα φορά, την εντιμότητα και την ευαισθησία των γιατρών του Νοσοκομείου μας. Στην περίπτωσή μου, κυρίως, ο Δημήτρης Σίσκος (αρτηρίες) και ο Δημήτρης Δρόσος (μέση). Και σίγουρα δεν είναι μόνο αυτοί. Από τις γενικότερες μαρτυρίες υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι κοσμούν το λειτούργημά τους στο Νοσοκομείο μας. Αυτοί οι δύο είχαν άμεση σχέση με τα προβλήματά μου και γι' αυτό τους αναφέρω ονομαστικά.
Και γιατί χάρηκα ακόμα…; Γιατί στα σχόλιά σας, κάτω από την αρχική μου ανάρτηση, κι εσείς επιβεβαιώνετε όλα τα παραπάνω. Επομένως δεν είναι μόνο η δική μου προσωπική γνώμη αλλά και η γνώμη πολλών άλλων από εσάς. Και περισσότερων άλλων που δεν έγραψαν κάποιο σχόλιο αλλά εκφράζουν δημόσια την ευαρέσκειά τους…
Να γράψω για μια ακόμα φορά ότι, παρά τα όποια κενά σε ιατρικό, νοσηλευτικό και ιατρικό εξοπλισμό, παρά τις καθυστερήσεις λόγω των κενών, παρά τις αναμονές, μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους γιατρούς του Νοσοκομείου μας. Και κράτος και διοίκηση να τους προσέχουν για να μην τα βροντήξουν κάτω και αποχωρήσουν κάποιοι από αυτούς. Και τι θα γίνουμε καθώς δεν προσφέρονται και άλλοι…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Χαλάρωσα για τρεις - τέσσερεις μέρες γιατί το είχα ανάγκη.
