Eτσι η μάσκα μπορεί να μην μπήκε στη ζωή μας όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια του κορωνοϊού, όμως μπήκε για τα καλά τώρα που, όπως όλα δείχνουν, φαίνεται να υποχωρεί, έστω και αργά, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε και σταθερά και ολοκληρωτικά. Έγραφα, βέβαια, και χτες ότι δεν χρειάζεται να ξεθαρρεύουμε γιατί ο ιός εξακολουθεί να καραδοκεί και γι' αυτό χρειάζεται και ειδική προσοχή και επιφυλακή αλλά και εγρήγορση…
Η μάσκα, λοιπόν, από την περασμένη Δευτέρα (11/5/20), που ουσιαστικά άρθηκαν τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα, βρέθηκε στην ημερήσια διάταξή μας. Και μάς τη συστήνουν ως απαραίτητη και αναγκαία όταν μπαίνουμε στα λεωφορεία, σε καταστήματα, σε ιατρεία, φαρμακεία και γενικά σε κλειστούς χώρους… Και εμείς πρέπει να υπακούμε για να προστατεύουμε τους εαυτούς μας πρώτα από όλα, αλλά και τους υπόλοιπους…
Εν τω μεταξύ δεν υπάρχει πια έλλειψη μασκών, όπως είχε παρατηρηθεί στην αρχή της πανδημίας, μπορούμε να τις φτιάξουμε και στο σπίτι και έτσι γεμίσαμε με μάσκες. Αφήστε που, όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, θα δεις στα τζάμια κολλημένο ένα χαρτάκι με μια μάσκα που σημαίνει πως για να μπεις μέσα πρέπει να φοράς μάσκα. Τώρα γιατί εξαιρούνται τα σούπερ μάρκετ θα σας γελάσω…
Όμως η μάσκα έχει και τις δυσκολίες της… Φερ’ ειπείν εμένα, που φορώ γυαλιά, με προβληματίζει γιατί όταν αναπνέω θαμπώνουν τα τζάμια… Μετά, λένε, πως δεν πρέπει να την αγγίζεις στο μπροστινό μέρος… Ελάτε όμως που, όταν τη φοράς, όλο και κάτι θέλεις να… ξύσεις. Πότε σε ξύνει η μύτη σου, πότε το μάγουλό σου, πότε κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Πρέπει, λέει, να πλένεται στους 60 βαθμούς… Μα θα βάλεις πλυντήριο μπροστά για να πλύνεις μια μάσκα στο 60άρι; Και να σιδερωθεί, λέει, σχολαστικά… Όλα σχολαστικά πρέπει να τα κάνουμε τούτες τις μέρες…
Δύσκολα όλα τα παραπάνω αλλά ελάτε που τα συνιστούν ως αναγκαία και απαραίτητα… Οπότε εφαρμόζουμε όσα μπορούμε. Τι άλλο να κάνουμε;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
