Μια φορά κι έναν καιρό, όχι και τόσο μακρινό, η αγωνία και το άγχος των νοικοκυραίων, των πατεράδων και των μαννάδων μας, κι ένα περισσότερο των παππούδων και των γιαγιάδων μας, ήταν το λεγόμενο ποδαρικό του νέου χρόνου. Δηλαδή ποιος θα είναι αυτός που θα περάσει πρώτος το κατώφλι του σπιτιού τους ανήμερα την Πρωτοχρονιά. Και δεν ξέρετε πόσο μεγάλη σημασία του έδιναν. Θα μπει γελαστός; Καλοσυνάτος; Ή μήπως κανένας κατσούφης; Αμέ αν ήταν, σύμφωνα με την κοινή γνώμη, και… γρουσούζης; Ε, σ’ αυτή την περίπτωση σίγουρα η χρονιά θα πήγαινε στράφι και θα ήταν η χειρότερη. Και μάλιστα σε αυτή την περίπτωση βλέποντας ποιος είναι ο επισκέπτης, μπορεί να χτυπούσε την πόρτα αλλά να μην άνοιγε ποτέ. Περιμένοντας κάποιον άλλον που σύμφωνα με την τότε λογική τους θα ήταν πιο καλότυχος ή άλλες φορές προσκαλούσαν κάποιον δικό τους να τους κάνει ποδαρικό και όσο να 'ναι δικός τους άνθρωπος ήταν, αποκλείεται να ήταν κακότυχος.
Πάντως πολλοί έστηναν το ποδαρικό, με τα μικρά παιδιά να έχουν την τιμητική τους λόγω της αγνότητας και της αθωότητάς τους! Μεγάλη σημασία έχει το ποδαρικό να γίνει με το δεξί, ώστε να πάει η χρονιά καλά και δεξιά! Οι νοικοκυραίοι του σπιτιού καλοδέχονταν τον πρώτο που περνούσε το κατώφλι του σπιτιού τους, με χαμόγελο και ευχές, και τον κερνούσαν γλυκά για το καλό της νέας χρονιάς!
Πολλοί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί ακόμα και στις μέρες μας, για το ποιος θα μπει πρώτος στο σπίτι τους τη νέα χρονιά, δηλαδή θα κάνει ποδαρικό. Άσχετα ότι είναι μια παλιά δοξασία, η οποία όμως διατηρείται σε κάποια σπιτικά. Είναι κι αυτό μια παράδοση και την κληρονομήσαμε από τους παλιούς. Το άγχος για το ποδαρικό μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Εμείς από τους γονείς, εκείνοι από τους δικούς τους. Ισορροπούμε ανάμεσα στην ελπίδα και στην μεταφυσική. Δεν πιστεύουμε σε τίποτα που υπερβαίνει αυτόν τον δεδομένο κόσμο, αλλά στο ποδαρικό κρατάμε μια πισινή, ποτέ δεν ξέρεις.
Κάποτε, οι γονείς μας κυνηγούσαν τα μικρά παιδάκια για να τους κάνουν ποδαρικό. Έτσι θέλω να τους θυμάμαι, κι ας μην έχω εκείνη την εικόνα τους. Κι εμείς ήμασταν η ελπίδα τους. Τα πήγαμε όπως τα πήγαμε.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Εμάς, στην ερημιά του λιμανακιού, ποδαρικό μας έκανε ο αγαπημένος φίλος Μικές. Και τον κεράσαμε κονιάκ και σοκολατάκι. Άντε να δούμε ρε Μικέ πόσο καλότυχος θα είσαι…
