Το παρακάτω από τη Σταματία Γεωργούλη, το οποίο προσυπογράφω, που θεωρώ ότι εκφράζει πολλούς από εμάς: «Όχι απλά ΔΕΝ τηρούνται οι ώρες κοινής ησυχίας, αλλά πλέον δεν υπάρχει κανένα όριο και από κανέναν όσον αφορά την ηχορρύπανση. Όλη τη διάρκεια ενός, κατά γενική ομολογία, δύσκολου καλοκαιριού, είμαστε αναγκασμένοι κυρίως τα σαββατοκύριακα (όχι ότι τις άλλες μέρες τα πράγματα είναι καλύτερα), να υποστούμε τέρμα τα decibel από γνωστό, νυχτερινό club, που παρ' όλες τις «συστάσεις» που έχει δεχθεί, δεν συμμορφώνεται στο αυτονόητο: Ότι δεν έχει το δικαίωμα να ενοχλεί τον κόσμο γύρω του τις μικρές ώρες, ότι όλοι δεν γουστάρουν να ξενυχτάνε, ότι θεωρούν άκρως κακόγουστη τη μουσική που ΑΚΟΥΣΙΑ φτάνει στ' αφτιά τους, ότι όλοι δεν έχουν κέφια μέχρι πρωίας, ότι κάποιοι πρέπει οπωσδήποτε να κλείνουν λίγο τα μάτια τους για σοβαρούς λόγους υγείας και τόσα άλλα...
Ναι, έχουμε εμπεδώσει πολύ καλά, το νησί δεν υφίσταται καμία οικονομική κρίση, κανένα κίνδυνο με το θέμα του ιού, εφόσον όλες οι ηλικίες στοιβάζονται άφοβα παντού, ελαφρά τη καρδία, και φυσικά ζουν στο απόλυτο μπάχαλο της υπέροχης σε Παιδεία Ελλάδας μας και ιδιαίτερης πατρίδας μας, όπου κανείς ΔΕΝ σε προστατεύει από κανένα είδος ηχορρύπανσης (γαβγίσματα σκύλων που ζουν σε άθλιες συνθήκες τριγύρω σου, αυτοκίνητα που κορνάρουν άνευ λόγου σε ώρες ανεπίτρεπτες, γείτονες που αντί να μιλάνε ουρλιάζουν κ.λπ.).
Μπουχτίσαμε την χαριτωμενιά από πανηγύρια κάθε είδους, από τις «αρπαχτές» του κάθε popular idol που παίρνει ένα μικρόφωνο και τραγουδάει.
Σαφώς και ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, όσο θέλει.
Όμως από τη στιγμή που συμβιώνει με άλλους ανθρώπους σε μια κοινωνία, η δική του ελευθερία τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Αν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να λεγόμαστε πολιτισμένα όντα. Που πολύ αμφιβάλλω.
Καιροί απόλυτης εντροπίας, απόλυτης αδιαφορίας».
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Ασχετο. Ένα καδάκι απορριμμάτων που υπήρχε στο μεσαίο μόλο της Αγ. Ερμιόνης εξαφανίστηκε. Δεν πρέπει να αντικατασταθεί; Τόσο καιρό δεν άναβε το κόκκινο φαναράκι στην είσοδο, τώρα δεν ανάβει το πράσινο… Μία του και μία μου;
