Χίος, Τρίτη 7 Ιουλίου

Καθαρίζοντας δάση…

Τρί, 30/06/2020 - 09:18
Καθαρισμός του δάσους του Προφήτη Ηλία στα Θυμιανά

Τα μυοσκελετικά προβλήματα που με ταλαιπωρούν την τελευταία εικοσαετία, από το 2000, με έχουν φέρει πολλές φορές στη δυσάρεστη θέση να μην μπορώ να... ισιώσω με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο… Δύο δύσκολες επεμβάσεις στον αυχένα και μία, εξίσου δύσκολη, στη μέση, είναι τα «τρόπαιά» μου, αλλά πια προσέχω πολύ, ώστε να μην οριζοντιώνομαι στο κρεβάτι. Έτσι με δεδομένα αυτά τα προβλήματα, που απαιτούν λεπτές κινήσεις και χειρισμούς, δεν έχω την πολυτέλεια να κάνω πράγματα που μου αρέσουν και θα μπορούσα να κάνω. Περιορίζομαι, λοιπόν, σε συνετές κινήσεις ώστε να μην τρέχω και δεν προλαβαίνω…

   Δυστυχώς, λοιπόν, με τα παραπάνω δεδομένα που δεν είναι, βέβαια, ευχάριστα, μπορεί το πνεύμα να είναι πρόθυμο κατά την παλιά ρήση, όμως η σαρξ είναι ασθενής. Έτσι, έστω και αν θέλεις να κάνεις κάτι, το φρενάρεις γιατί δεν ξέρεις τις συνέπειες.

   Προχτές, λοιπόν, που έγινε ο καθαρισμός του δάσους του Προφήτη Ηλία στα Θυμιανά, πήγα μεν αλλά ως… θεατής. Και έβλεπα και καμάρωνα τους άλλους που πάλευαν με τα κλαδιά και τα αγριόχορτα και όλη εκείνη τη ζούγκλα που περιέβαλε το δασάκι και εγώ καθόμουν με σταυρωμένα τα χέρια… Και για να είμαι και ειλικρινής, όχι ακριβώς με σταυρωμένα αλλά με τα χέρια ακουμπισμένα στο ένα και στο άλλο δέντρο για να διατηρώ την ισορροπία μου…

   Και ενώ όλοι σκοτώνονταν στη δουλειά εγώ καθόμουν και τους παρατηρούσα και από μέσα μου έλεγα «να είναι καλά», να συντηρούν και να διατηρούν το δασικό πλούτο μας που δυστυχώς καθημερινά κινδυνεύει. Και κινδυνεύει από τη δική μας αδιαφορία και απροσεξία. Και πόσο χαίρεσαι και βγάζεις το καπέλο σε όλους εκείνους που εντελώς εθελοντικά φροντίζουν όλα αυτά που κληρονομήσαμε και οφείλουμε να παραδώσουμε στους νεότερους. Και προχτές χάρηκα ακόμα πιο πολύ γιατί στην ομάδα υπήρχαν νέα παιδιά που μπορεί να είναι οι θεματοφύλακες όλων αυτών των πραγμάτων.

   Και μακάρι η φύση, και ό,τι έχει σχέση με αυτήν, να γινόταν προσωπική υπόθεση όλων των νέων. Όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται και η ανάλογη Παιδεία που δυστυχώς, λείπει στις μέρες μας…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 07/07/2020 - 09:09

Έτσι βιώνουμε και φέτος τους σχετικούς καύσωνες που έχουν γίνει απαραίτητο αξεσουάρ των τελευταίων καλοκαιριών μας… Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε άρχισαν να μας κάνουν ποδαρικό, αλλά είναι γεγονός ότι όσο προχωρούμε προς τα προηγούμενα χρόνια δεν είχαμε τέτοιο φρούτο. Εντάξει, πάντα ίδιον χαρακτηριστικό του καλοκαιριού ήταν η ζέστη, άλλοτε σε μικρότερο κι άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Όμως δεν είχαμε το χάλι το σημερινό, έτσι;  

   Προσωπικά, θυμάμαι τις δεκαετίες ‘50 και ‘60 που μεγάλωνα… Τώρα, ακριβώς πόση και ποια ζέστη έκανε είναι αδύνατο να θυμηθώ και θα σας γελάσω… Δεν θυμάμαι όμως να λιώναμε τότε, όπως λιώνουμε τώρα. Και τότε είχαμε ζέστες, ιδιαίτερα τους πιο θερμούς μήνες που ήταν πάντα ο Ιούλιος και ο Αύγουστος, αλλά τις παλεύαμε και, σε κάθε περίπτωση, δεν έφταναν στα άκρα όπως σήμερα. Θυμάμαι ότι και τότε καταφεύγαμε στη θάλασσα, σε κανένα παγωτό και σε καρπούζι και πεπόνι να δροσιστούμε… Και επειδή, κάποια μεσημέρια, έκαιγε το κούτελό μας κολλούσαμε πάνω του τις φλούδες από το καθάρισμα του ξυλάγγουρου και του αγγουριού, γιατί υποτίθεται ήταν δροσινά. Και όταν είχε και λίγο παραπάνω ζέστη οι πατεράδες και οι παππούδες, κυρίως, έστρωναν ένα γιατάκι στην αυλή, στην ταράτσα ή στη βεράντα. Βλέπετε τω καιρώ εκείνω όχι μόνο δεν υπήρχαν κλιματιστικά, αλλά και οι ανεμιστήρες ήταν είδος πολυτελείας για τα φτωχά βαλάντια… Άφηναν και τα παράθυρα ανοικτά και με το ρεύμα που δημιουργούταν, ας πούμε ότι η κατάσταση γινόταν κάπως πιο υποφερτή…

   Εν τω μεταξύ περνώντας τα χρόνια η κλιματική αλλαγή άρχισε να γίνεται απειλητική, οι θερμοκρασίες ανέβηκαν από την απληστία του ανθρώπου, όχι βέβαια του απλού, το κέρδος τα ισοπέδωσε όλα… Και φτάσαμε στο σήμερα με τους καύσωνες να διαδέχονται ο ένας τον άλλον και να κάνουν τη ζωή μας βασανιστική. Και ναι μεν αποκτήσαμε κλιματιστικά και ανεμιστήρες, αλλά εγκλωβιστήκαμε μέσα στα σπίτια μας και έχουμε την ψευδαίσθηση πως καλά περνάμε… Όμως μόνο προς το παρόν, αφού η απειλή της κλιματικής καταστροφής είναι παρούσα.

Του Δημήτρη Φρεζούλη