Κληρονομικό;…

Τρί, 04/08/2020 - 10:53
Μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο.

«Είμαι καθαρό παιδάκι κι η μαμά μου μ’ έχει μάθει τα χαρτιά και τα σκουπίδια να τα ρίχνω στο καλάθι»… Θυμάμαι σα να 'ναι χτες που η γυναίκα μου έλεγε αυτό το στιχάκι τόσο στην κόρη μου, όσο και στο γιο μου, όταν ήταν σε νηπιακή ηλικία. Το έλεγε και το ξανάλεγε, το έλεγαν κι αυτά με την ελπίδα και την ευχή μας να το καταλάβουν. Και, ευτυχώς, οι δύο από μικροί, μέχρι τώρα που μεγάλωσαν, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι με το περιβάλλον γενικότερα.

   Δεν ξέρω αν οι σημερινές μαμάδες λένε κάτι τέτοια συμβουλευτικά στιχάκια  στα παιδιά τους, εκείνο που βλέπω είναι ότι, μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο. Και τα τελευταία χρόνια φράκαραν τα σχολεία με τέτοια περιβαλλοντικά προγράμματα. Με στόχο και σκοπό, βέβαια, να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά με το περιβάλλον… Κατά πόσο όμως εκπληρώνονται αυτοί οι σκοποί, είναι ένα ερώτημα.

   Γενικά στη θεωρία όλα είναι εύκολα. Τι γίνεται όμως στην πράξη και όταν κάποια παιδιά ξεφεύγουν από τα μάτια των δασκάλων τους και από τις διάφορες εκδηλώσεις; Δυστυχώς, εκείνο που διαπιστώνω εγώ είναι ότι δεν έχουν καμία ευαισθησία για το περιβάλλον! Όχι μόνο δεν σκύβουν τη μεσούλα τους να μαζέψουν ένα σκουπιδάκι, αλλά είναι τα ίδια που τα δημιουργούν.

   Και βέβαια βλέποντας μια τέτοια νοοτροπία και συμπεριφορά απορείς τι τα θέλουν στα σχολεία «τα μπουγαδιάσματα και τα πολλά σαπούνια». Εντάξει, δεν είναι όλα στην ίδια μοίρα, αλλά μου φαίνεται ότι είναι τα περισσότερα. Θα μου πείτε και λίγα να ευαισθητοποιήσουμε θα είναι ένα κέρδος. Δυστυχώς η αναισθησία μας μάλλον είναι… κληρονομική!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα