Για ένα ακόμα καλοκαίρι οι ζέστες αρχίζουν και σφίγγουν, περιμένουμε και καύσωνες σύμφωνα με τους μετεωρολόγους, και φυσικά η ζωή μας αρχίζει και γίνεται δύσκολη. Ακόμα και όλων ημών που είμαστε αραγμένοι στα σπίτια ή στις παραλίες καθώς η ζέστη είναι αφόρητη.
Και δεν κάνουμε και τίποτα, έτσι; Εννοώ ότι η όποια δουλειά μας, μας επιτρέπει να είμαστε στο σπίτι ή στο γραφείο και με τα σημερινά εκσυγχρονισμένα μέσα να ανακουφιζόμαστε είτε με ένα κλιματιστικό είτε με έναν ανεμιστήρα. Με λίγα λόγια καλά την περνάμε και μόνο όταν υποχρεωνόμαστε να βγούμε έξω αντιμετωπίζουμε την κάψα του ήλιου. Και μέχρι να έρθει το βράδυ που, ας πούμε, μας χαϊδεύει μια δροσιά, δίνουμε και παθαίνουμε.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή σκέπτομαι όλους όσοι είναι αναγκασμένοι λόγω της δουλειάς τους να είναι εκτεθειμένοι στις καυτές ακτίνες του ήλιου αλλά και στον καυτό αέρα. Και δεν είναι λίγοι. Το αντίθετο μάλιστα, είναι πολλοί. Το μεροκάματό τους όμως είναι για την επιβίωσή τους και τι άλλο μπορούν να κάνουν; Λιώνουν, φυσούν και ξεφυσούν, ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι, τα χέρια και τα πόδια πολλές φορές δεν ανταποκρίνονται. Αφού εμείς «υποφέρουμε» στα σπίτια ή στα γραφεία μας φαντάζεστε τι τραβούν όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι...
Γιατί έγραψα όλα τα παραπάνω; Γιατί διάβαζα χτες την ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Χίου για την αντιμετώπιση της θερμικής καταπόνησης λόγω υψηλών θερμοκρασιών. Και σε αυτήν καταγράφονται χαρτί και καλαμάρι ποια πρέπει να είναι τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων. Μάλιστα, μου έκαναν εντύπωση, οι περιπτώσεις στις οποίες επιβάλλεται να προστατεύονται. Κανονισμός, νόμος, δεν ξέρω τι είναι αυτός που τα προβλέπει όλα και δεν αφήνει τίποτα έξω και καλά κάνει. Αναρωτιέμαι όμως, εφαρμόζεται από κανέναν; Γιατί, ξέρετε, στην Ελλάδα έχουμε κανονισμούς και νόμους αλλά λίγες φορές εφαρμόζονται. Άραγε υπάρχει η ελάχιστη ευαισθησία από τους εργοδότες; Άραγε γίνεται κανένας έλεγχος ή όσοι ζήσουν κι όσοι πεθάνουν; Μακάρι να γίνεται και το ένα και το άλλο, αλλά στην Ελλάδα ζούμε και αυτό τα λέει όλα…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
