Τελικά χτες είχαμε την καταδικαστική απόφαση γα τον πατέρα Αντώνιο. Μια απόφαση που λίγο πολύ ήταν αναμενόμενη μετά από όλα όσα είχαν προηγηθεί. Και αφορούσαν τη διεξαγωγή της δίκης που υποχρέωσαν τον κατηγορούμενο και τους συνηγόρους του να αποχωρήσουν. Κάποιοι είπαν πως είχε διαφανεί από την αρχή ότι η απόφαση ήταν ειλημμένη. Πολλοί μίλησαν για εκδικητική απόφαση, αλλά αναρωτιέμαι κιόλας γιατί. Από τη στιγμή μάλιστα που υπήρξαν πολλές αμφισβητήσεις, οι οποίες θα έπρεπε να ληφθούν υπόψιν. Μεσολάβησαν και άλλες σκοπιμότητες και οδηγήθηκαν τα πράγματα μέχρις εδώ; Και ας μην ξεχνάμε ότι οι καταθέσεις των μαρτύρων άλλαζαν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η γενική αντίληψη είναι ότι σήμερα δεν πρέπει να βάζεις το χέρι σου στη φωτιά για κανέναν… Και ναι μεν ο πατήρ Αντώνιος καταδικάστηκε, αλλά η αίσθηση που έχω είναι ότι στις συνειδήσεις της μεγάλη πλειοψηφίας της Χίου είναι αθώος. Και τι έγινε θα πείτε; Τίποτα βέβαια και δεν έχει καμία σημασία. Άλλοι είναι που δικάζουν και καταδικάζουν ή αθωώνουν…
Πόσο όμως αληθινές ήταν οι μαρτυρίες ή, αν θέλετε, δικαιολογούνταν και προκάλεσαν ένα τσουνάμι εις βάρος τόσο του παπά όσο και της Κιβωτού; Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν οι κατηγορίες να είναι κατευθυνόμενες και υποβολιμαίες και ποιος ξέρει με ποια ανταλλάγματα, ενδεχομένως, να στοιχειοθετήθηκαν; Τόσα χρόνια δεν είχε ακουστεί το παραμικρό, τώρα πώς και είχαμε τέτοιες αποκαλύψεις;
Μετά, όσον αφορά την απασχόληση των παιδιών σε γεωργικές εργασίες, υπάρχει σήμερα κανένας πατέρας που να μην θέλει το παιδί του να ασχολείται με όσα θα το κάνουν να αντιληφθεί από μικρό τι σημαίνει δουλειά; Πιο παλιά υπήρχε κανένα παιδί το οποίο τους καλοκαιρινούς μήνες να μην απασχολούταν κάπου; Από μικροί μπαίναμε στο νόημα της δουλειάς, μην βλέπετε σήμερα που τα έχουμε κάκνα κούκνου. Όσο για τις τιμωρίες, αν δεν υπήρχε πειθαρχία σε τέτοιες δομές φαντάζεστε τι θα γινόταν; Και μην ξεχνάμε ότι πολλά από αυτά τα παιδιά δεν ήταν αγγελούδια…
Και ακολουθεί και η δίκη με τις πιο βαριές κατηγορίες, εκείνες της ασέλγειας και της κακοποίησης και στηρίζονται σε μαρτυρίες δύο νεαρών παιδιών.
Η Κιβωτός ήταν αξιοζήλευτη, είχε συγκινήσει και προσελκύσει τη συμπάθεια όλων μας, είχε και το «κάτι τις της» και ενδεχομένως κάποιοι θέλησαν να έχουν το πάνω χέρι. Και ήταν πολύ εύκολο να πετάξουν έξω τον Αντώνιο που κι αυτός δεν ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός, όσον αφορά τα οικονομικά και τους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν…
