«Μια καλημέρα…»

Δευ, 29/06/2020 - 11:57
Μια καλημέρα είν’ αυτή, πες την κι ας πέσει χάμω…

«Μια καλημέρα είν’ αυτή, πες την κι ας πέσει χάμω…» τραγουδούσε κάποια χρόνια πριν η Χαρούλα… Και δεν είναι μόνο η καλημέρα, είναι και το χαίρετε και το καλό μεσημέρι και το καλό απόγευμα και η καλησπέρα και βέβαια το καλό βράδυ και η καληνύχτα… Χαιρετισμοί που καθιερώθηκαν όχι τόσο ως ευχή, αλλά κυρίως για να επικοινωνούμε με τους άλλους… Και να ξεχωρίζουμε και από τα ζώα που μπορεί να έχουν το δικό τους κώδικα επικοινωνίας αλλά δεν έχουν φωνή να τον εκφράσουν…

«Ας πέσει κάτω», λοιπόν, η όποια καλημέρα, αλλά ένα ερώτημα είναι πόσοι από εμάς τη λέμε… Τη λέμε μόνο σε γνωστούς και φίλους ενώ θα μπορούσαμε να την… επεκτείνουμε και σε αγνώστους. Και τι έγινε που είναι άγνωστος; Χάνουμε τίποτα να ανοίξουμε το στόμα μας και να τον χαιρετίσουμε; Όχι βέβαια, αλλά έτσι συνηθίσαμε πια… Αραιά και πού σε κάποιον που μπορεί να μας φαίνεται οικείος έστω και μακρινός, άντε να κουνήσουμε το κεφάλι μας σε ένδειξη χαιρετισμού…

Και ναι μεν ο ποιητής Δημήτρης Χριστοδούλου παρέα με τον Μάνο Λοΐζο μας παρότρυναν να λέμε μια καλημέρα, όμως τι παρατηρώ στις βόλτες που κάνω στο λιμανάκι και όχι μόνο… Όταν χαιρετάς, κυρίως νέα παιδιά ή εφήβους, απαξιώνουν να σε χαιρετήσουν κι αυτά. Και κάποιοι μεγαλύτεροι μπορεί να σου την πουν αλλά μέσα από τα δόντια τους… Η καλημέρα και η καλησπέρα σου πέφτουν κάτω και ποσώς με πειράζει, βέβαια, ότι δεν ανταποδίδουν τον χαιρετισμό. Δεν ξέρω αν ντρέπονται, αλλά δεν μπορώ να βρω εξήγηση γιατί…

Έτσι αναρωτιέμαι γιατί τα παιδιά δεν έχουν μια κοινωνική συμπεριφορά που θα τα βοηθήσει και αύριο μεθαύριο στη ζωή τους. Και το μάθημα αυτό πρέπει να γίνει στο σπίτι. Να δώσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας να καταλάβουν την αξία του χαιρετισμού και να λένε κι αυτά καμιά καλημέρα κι ας πέφτει κάτω…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα