Χίος, Δευτέρα 6 Ιουλίου

«Μούφα»;

Δευ, 01/06/2020 - 07:38
Υπάρχει μια γενικότερη θεώρηση ότι όλη η υπόθεση του κορωνοϊού είναι «μούφα»

Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ ήμουν οπλισμένος με τη… μουρωσιά μου (ωραία η λέξη αντί για εκείνη της μάσκας, έτσι;) και το μάτι μου πήρε έναν παλιό συνάδελφο ασυρματιστή… Και επειδή πάντα χαίρομαι όταν βλέπω ή συναντώ παλιούς αγαπητούς συναδέλφους με τους οποίους και τι δεν έχουμε να θυμηθούμε από την εποχή των βαποριών, κοντοστάθηκα. Γιατί έπρεπε να του πω μια καλημέρα και εν πάση περιπτώσει να ανταλλάξω και δυο λόγια μαζί του…

Χάρηκα εγώ, χάρηκε κι αυτός και το είδα στα μάτια του… «Φοράς μάσκα…», ήταν η δεύτερη κουβέντα του, μετά τα πρώτα καθιερωμένα… Για να συνεχίσει χωρίς να περιμένει τη δική μου απάντηση του «γιατί» και «πώς»… Άλλωστε τι θα του έλεγα; Τα καθιερωμένα εδώ και τρεις μήνες, οπότε θεώρησε σωστό να μην περιμένει απάντηση αλλά προχώρησε ο ίδιος στο… παρασύνθημα: «Φίλε μου όλα είναι μούφα! Το έψαξα πολύ και μάλιστα σε πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Είμαι απόλυτα σίγουρος. Όλα είναι κατευθυνόμενα για να περάσουν τα αλλότρια και αποτρόπαια σχέδιά τους»…

Έμεινα να τον κοιτάζω, λέγοντάς του «τι να σου πω ρε Νίκο, δεν ξέρω…». Και για να μην του χαλάσω και την καρδιά του πέταξα και ένα «ίσως έχεις δίκιο»…

Και ο αγαπητός παλιός συνάδελφος δεν είναι ο μοναδικός που έχει αυτή τη γνώμη. Είναι και αρκετοί άλλοι, ακόμα και επώνυμοι που βγαίνουν και ισχυρίζονται το ίδιο… Ο φίλος δεν μου εξήγησε ποιες ήταν οι αδιάψευστες πηγές του, αλλά μια αλήθεια είναι πως υπάρχει μια γενικότερη θεώρηση ότι όλη η υπόθεση του κορωνοϊού είναι «μούφα», όπως τη χαρακτήρισε ο Νίκος…

Και «μούφα» όμως να είναι τι μπορούμε να κάνουμε εμείς πρακτικά; Η συνωμοσιολογία δίνει και παίρνει τον τελευταίο καιρός κι εμείς ακούμε το ένα, διαβάζουμε το άλλο, στεκόμαστε στο τρίτο και δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε. Μπέρδεμα μεγάλο. Σηκώνω τα χέρια ψηλά…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 04/07/2020 - 11:20
Λαμπρώ Θεμιστοκλή Μουχλή

Η 90χρονη γερόντισσα ήταν ξαπλωμένη στο νοσοκομειακό κρεβάτι με κλειστά τα μάτια… Ένα σωληνάκι έφευγε από τη μύτη της και μια μάσκα οξυγόνου κάλυπτε το στόμα και τη μύτη της… Και, βέβαια, ο απαραίτητος ορός στο αριστερό χέρι της. Κάποια στιγμή άνοιξε τα κουρασμένα μάτια της… Ο γιος της, άγρυπνος άγγελος, έσκυψε πάνω της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και «έλεγαν» πολλά. Έβαλε το χέρι του στο γερασμένο άσπρο κεφάλι και το χάιδεψε… Ένα χάδι αγαπησιάρικο και στοργικό, ένα χάδι λατρευτικό… Η γερόντισσα προσπάθησε να ανοίξει το στόμα της και να πει κάτι, αλλά δεν τα κατάφερε… Της είπε όμως ο γιος… «Εγώ είμαι, ο Παντελής, ησύχασε, μη στενοχωριέσαι, όλα θα περάσουν». Η μάννα έδειξε να ησυχάζει και μετά από λίγο έκλεισε και πάλι τα μάτια της και έπεσε σε λήθαργο. Λέτε και ξύπνησε γι' αυτό το χάδι και ήταν αυτά τα λόγια που ήθελε να ακούσει… Καθόμουν δίπλα στον αγαπητό και καλό φίλο μου και βλέποντας τη σκηνή συγκινήθηκα τόσο, που με κόπο συγκράτησα ένα δάκρυ που ανέβηκε στα μάτια μου…

   Με συγκίνησε το χάδι και τα λόγια αγάπης του Παντελή που, με ιδιαίτερη ευαισθησία, βάλθηκε να παρηγορήσει τη μάννα, τη μία και μοναδική, που βρέθηκε στην πιο κρίσιμη κατάσταση της 90χρονης ζωής της. Ένα χάδι που για τη μάννα μπορεί να ήταν σαν να της χάριζε τον κόσμο όλο. Μια απλή κίνηση, ένα άπλωμα του χεριού, ένας λόγος. Από το παιδί στη μάννα. Από το γιο που, άγρυπνος φρουρός, ξενυχτούσε πάνω από το κρεβάτι, καθώς και η μάννα, μια φορά κι έναν καιρό, ξαγρυπνούσε πάνω από το δικό του. Και του έδινε τα δικά της χάδια. Και να που ήρθε η στιγμή να της δώσει κι εκείνος το δικό του. Ένα χάδι γλυκό. Τυχερές οι μαννάδες που έχουν τέτοιους γιους και κόρες…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Υ.Γ.: Στη μνήμη της Λαμπρώς Θεμιστοκλή Μουχλή για την οποία τελείται μνημόσυνο σήμερα για την ανακομιδή των λειψάνων της από το γιο της Παντελή, καθώς ήταν οι πρωταγωνιστές του παραπάνω.