Ήταν οι δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 όταν η δική μου γενιά ήταν στα πρώτα βήματά της και αναζητούσε, όπως κάθε νέα γενιά, τους δικούς της ήρωες. Δύσκολα χρόνια, με την ανεργία και τη φτώχια να κυριαρχούν καθημερινά. Χρόνια αναζήτησης ιδανικών και ιδεών για ένα καλύτερο αύριο που δεν θα ήταν το ίδιο με χθες. Και βέβαια η αναζήτηση γινόταν και μέσα από τα έντυπα που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή και που ήταν προσιτά και για τα παιδιά.
Ένα από αυτά ήταν και ο «Μικρός Ήρωας», εμπνευστής του οποίου ήταν ο Στέλιος Ανεμοδούρας που έφυγε το 2000. Χαμός γινόταν για να αποκτήσουμε ένα τέτοιο περιοδικό. Η απόκτησή του ήταν στις προτεραιότητές μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο μας συγκινούσαν και μας επηρέαζαν οι περιπέτειες εναντίον των Γερμανών. Τα κατορθώματα του Γιώργου Θαλάσση (το παιδί φάντασμα), της Κατερίνας, του πάντα πεινασμένου Σπίθα. Ηταν οι ήρωες των παιδικών μας χρονών στους οποίους πολύ θέλαμε να μοιάσουμε, έστω και αν οι Γερμανοί δεν υπήρχαν πια και είχαν πάρει άλλη μορφή.
Ρουφούσαμε στην κυριολεξία το περιεχόμενο αυτών των φθηνών στην τιμή περιοδικών που μιλούσαν για ελευθερία, αλληλεγγύη, συναδέλφωση. Μας είχαν διδάξει πολλά τότε, μέχρι την περίοδο της χούντας, η οποία έκλεισε τον «Μικρό Ήρωα». Και η δική μου γενιά χρωστά πολλά στον Στέλιο Ανεμοδούρα. Είχε βάλει και αυτός το λιθαράκι του για να μπορούμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα.
