Αλήθεια, θυμάστε τις πεζούλες, στα χωριά μας κυρίως, που μια φορά κι έναν καιρό έγραψαν τη δική τους ιστορία; Σίγουρα οι παλιοί δεν μπορεί να τις έχετε ξεχάσει… Βρίσκονταν έξω από κάθε σπίτι, σχεδόν, και ιδιαίτερα την άνοιξη και το καλοκαίρι γνώριζαν ιδιαίτερες δόξες. Μόλις σουρούπωνε αυτές προτιμούσαμε να καθίσουμε για να περάσει ευχάριστα η ώρα μας… Δεν υπήρχε δρόμος, που λέει ο λόγος, που να μην είχε τις δικές του πεζούλες και στις οποίες φιλοξενούνταν, μέχρι αργά, οι γείτονες. Οι πιο μεγάλοι έβγαιναν να καθίσουν και να ξαποστάσουν από τον καθημερινό κάματο και ήταν η μοναδική «διασκέδασή» τους καθώς άπλωναν την αρίδα τους μιας και δεν περνούσαν ούτε αυτοκίνητα, ούτε μηχανάκια…
Και όπως ήταν επόμενο κυριαρχούσε το κουτσομπολιό, άλλοτε καλοπροαίρετο κι άλλοτε κακοπροαίρετο… Βλέπετε τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων εκείνα τα χρόνια τα παλιά ήταν περιορισμένα. Ανταλλάσσονταν και απόψεις για την κατάσταση που επικρατούσε τότε, αλλά και το πώς βγαίνει ο επιούσιος ή τι απασχολούσε το χωριό… Μέχρι έρωτες αναπτύχτηκαν στις πεζούλες.
Κι εμείς, παιδιά τότε, μπορεί να μη μας ενδιέφεραν απόλυτα όλα αυτά, όμως η παιδική περιέργειά μας δεν μας άφηνε να ξεκολλήσουμε από τις πεζούλες. Θέλαμε να είμαστε «μέσα» στις κουβέντες των μεγάλων και ας μην καταλαβαίναμε πολλά πράγματα. Κάναμε, βέβαια, κάποια διαλείμματα παίζοντας, αλλά η περιέργεια δεν μας άφηνε ανεπηρέαστους.
Όμως έφτασε και η εποχή που οι πεζούλες άρχισαν να ξηλώνονται και οι θαμώνες τους να κολλούν στις τηλεοράσεις ενώ είχαν και άλλες ευκαιρίες να ξεδίνουν. Έτσι πέρασαν και οι πεζούλες στην ιστορία παίρνοντας μαζί τους και χιλιάδες «μυστικά» που άκουγαν και έκρυβαν τόσα χρόνια. Υποθέτω πως ελάχιστες πια υπάρχουν σε κάποια χωριά μας τις οποίες τιμούν με την παρουσία τους κάποιες γερόντισσες και λένε τα δικά τους. Κάπου - κάπου βλέπεις καμιά πλαστική καρέκλα έξω από τα σπίτια για να πάρουν μιαν αέρινη αύρα οι κάτοικοί τους. Άλλο πεζούλα όμως κι άλλο πλαστικαρία…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
