Ο στολισμός των σπιτιών μας τέτοιες μέρες μας προδιαθέτει ευχάριστα όλους, αφού κάτι τέτοιο αλλάζει και τη διάθεσή μας. Ξέρετε όμως τι είναι εκείνο που συγκινεί περισσότερο εμάς τους πιο μεγάλους; Κάποια παλιά παιχνίδια των παιδικών χρόνων μας που επειδή ήταν λιγοστά με επιμέλεια έχουν διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Είναι κρυμμένα και κάθε χρόνο στολίζονται μαζί με τα άλλα τα σύγχρονα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο…
Ο λόγος για κάποια παιχνιδάκια που σήμερα όποιο παιδί τα έβλεπε πεταμένα στο δρόμο αποκλείεται να γύριζε έστω και να τα κοιτάξει. Θυμάμαι εκείνα της γυναίκας μου που τα έχει κληρονομήσει και η κόρη μας και τα στολίζει και εκείνη. Ένα αυτοκινητάκι, παλιό μοντέλο, ένα σφυριχτράκι, μία μοτοσυκλέτα, δύο τρία πουλάκια, ένα αρκουδάκι και κάποια άλλα, όλα τενεκεδένια, τα οποία ευτυχώς παραμένουν ακόμα σε καλή κατάσταση. Παρά το γεγονός ότι πέρασαν τόσα χρόνια. Και ακόμα μία μικρή φάτνη, φτιαγμένη με χαρτοκοπτική με όλους τους πρωταγωνιστές της γέννησης.
Βλέπετε τότε τα παιχνίδια η χαρά όλων των παιδιών, τούτες τις μέρες, ήταν στα ουσιώδη εν ανεπαρκεία αφού δεν σήκωνε το πατρικό βαλάντιο τέτοια «περιττά» έξοδα. Όλα αυτά τα παλιά, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τα βλέπουμε να αναπαύονται κάτω από το δέντρο και σκεφτόμαστε με τι παιχνίδια παίζαμε εμείς σαν παιδιά και με ποια παίζουν σήμερα τα τωρινά.
Καμία, βέβαια, σύγκριση, αλλά μη μου πείτε ότι δεν είχαν τη δική τους χάρη και γοητεία. Παιχνίδια που τα εκτιμούσαμε τότε και δεν τα κάναμε φύλλο και φτερό, όπως κάνουν τα σημερινά παιδιά και μάλιστα παιχνίδια πανάκριβα μόλις θα τα πάρουν στα χέρια τους. Πόσες αποθήκες είναι γεμάτες με τα παιχνίδια των παιδιών μας, αλλά ποιος τους δίνει σημασία... Τώρα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες. Υπολογιστές, τάμπλετ, ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Όμως εμείς οι πιο παλιοί με πόση τρυφερότητα και συγκίνηση τα χαϊδεύουμε κάθε χρόνο όταν ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια. Είναι από τις μοναδικές στιγμές που ξαναγινόμαστε παιδιά!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
