Τι σου είναι τα συρταράκια που βρίσκονται στο μυαλό μας… Μπορεί να έχουν πιάσει αράχνες και κάποια απ΄αυτά να είναι και σκουριασμένα, αλλά με μια μικρή προσπάθεια τα καθαρίζεις από τις πρώτες και βάζεις και λίγο αντισκωριακό για τα δεύτερα και αρχίζει η «παρέλαση». Για θυμήσου το ένα για θυμήσου το άλλο και τραβάτε κορδέλα.
Πρωτοχρονιάτικα, τράβηξα, που λέτε, ένα συρταράκι και να ‘μαι στο 1968. Πρώτη μέρα του χρόνου με το κέρασμα με λουκουμάδες και κονιάκ να γίνεται στο τότε κοινοτικό γραφείο Θυμιανών, στην καρδιά του χωριού. Μαζεμένοι πολλοί χωριανοί και μεταξύ αυτών και ο μετέπειτα πεθερός μου, Πέτρος Γούλας. Παρέα με τον φίλο του, Γιαννίκο Ζώη. Αυτός ο τελευταίος είχε πάρε δώσε με τους στρατιώτες που υπηρετούσαν στο φυλάκιο της Αγίας Ελένης. Και μέρα που ήταν είχε φέρει μαζί του και δύο φαντάρους.
Φάγαμε τους λουκουμάδες, ήπιαμε και το κονιάκ μας και ήρθε η ώρα της αποχώρησης. Και τι διαπιστώνω; Ότι ο γέρο Γούλας παρέα με τον Ζώη αλλά και τους δύο φαντάρους άρχισαν να ανεβαίνουν το δρόμο των Σκαλών. Βρε πού πάνε από 'δώ, αναρωτήθηκα. Kαι επειδή ψύλλοι στα αφτιά μου μπήκανε άρχισα να τους παρακολουθώ διακριτικά από κάποια μικρή απόσταση. Σε ρόλο… κατάσκοπου ο αθεόφοβος. Ήταν η εποχή που καλόβλεπα τη Φρόσω με την οποία μεγαλώναμε μαζί. Ο δρόμος που είχαν πάρει οδηγούσε στο σπίτι της. Δυο οι κόρες του συγχωρεμένου, δυο κι οι φαντάροι, ε, δεν ήθελε και πολύ να τα συνδυάσω και να αρχίσω να… ανησυχώ. Δρόμο παίρναμε, δρόμο αφήναμε και οι υποψίες μου επιβεβαιώνονταν. Και οι τέσσερεις κατέληξαν στο σπίτι του πεθερού μου.
Το ερώτημα ήταν τι έπρεπε να κάνω… Τι μπορούσα όμως να κάνω, παρά να παραφυλάξω σε μια γωνιά απέναντι από το σπίτι και να περιμένω να τελειώσει το μαρτύριό μου… Δεν θυμάμαι πόση ώρα περίμενα, αλλά κάποια στιγμή τους είδα να αποχωρούν… Αν πήγε η καρδιά μου στη θέση της; Όχι βέβαια γιατί δεν ήξερα τι μεσολάβησε. Τελικά όχι μόνο δεν μεσολάβησε τίποτα, αλλά οι δυο κόρες τα «έψαλλαν» πρωτοχρονιάτικα στον πατέρα για τις απρόβλεπτες επισκέψεις. Αυτό μου είπε, εκ των υστέρων βέβαια, η Φρόσω, όταν πια της είχα πει την αγωνία και το άγχος μου εκείνη την Πρωτοχρονιά…
Μια πρωτοχρονιά που έμεινε κλεισμένη σε ένα συρταράκι του μυαλού μου, το οποίο άνοιξα προχτές, ύστερα από σχεδόν 60 χρόνια. Και χαμογέλασα μόνος μου με το «πάθημα» εκείνης της Πρωτοχρονιάς. Άλλα χρόνια, εφηβικής αθωότητας, που πέρασαν πια και ανήκουν σε ένα παρελθόν που καμία σχέση δεν έχει με το παρόν. Τα θυμάσαι όμως με μια νοσταλγία.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
