Χίος, Σάββατο 8 Αυγούστου

«Πήραμε αέρα…»

Πέμ, 02/07/2020 - 09:53

Ενώ όλοι οι επιστήμονες και ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) προειδοποιούν και κτυπούν καμπανάκια ότι το πρόβλημα του κορωνοϊού δεν έχει ξεπεραστεί, εμείς «πήραμε αέρα», κατά το κοινώς λεγόμενο…

   Μια αλήθεια είναι ότι οι, σχεδόν, τρεις μήνες αποκλεισμού και εγκλεισμού δεν ήταν ό,τι το καλύτερο, καθώς οι περισσότεροι είχαμε φτάσει και ξεπεράσει τα όριά μας… Και θυμάστε, γιατί είναι πολύ πρόσφατο, με τι χαρά και ανακούφιση υποδεχτήκαμε την άρση των πιο πολλών περιορισμών. Ανασάναμε βαθιά και ξεκινήσαμε ξανά την καθημερινότητά μας που τόσο πολύ μας είχε λείψει τον καιρό της καραντίνας… Καιρός της καραντίνας… Μια ακόμα έκφραση που μπήκε στη ζωή και στο λεξιλόγιό μας και μάλιστα ευχηθήκαμε να μην επιστρέψει ποτέ ξανά γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν περάσαμε και τόσο καλά…

   Ενώ όμως απελευθερωθήκαμε, κατά κάποιο τρόπο, από τον υποχρεωτικό εγκλεισμό και μας είπαν ότι ο κίνδυνος δεν πέρασε οριστικά, εμείς, ή οι πιο πολλοί από εμάς, τον ξεχάσαμε εντελώς… Ούτε μάσκες φοράμε, παρά μόνο όπου είναι υποχρεωτικές, όπως στα λεωφορεία φερ' ειπείν, συνωστιζόμαστε και δε μας καίγεται καρφάκι, ανταλλάσσουμε χειραψίες όπως παλιά, αγκαλιαζόμαστε, ακόμα και φιλιόμαστε και δεν λογαριάζουμε τίποτα!

   Μια άλλη αλήθεια είναι ότι στη Χίο δεν είχαμε κανένα κρούσμα, αλλά ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα έχουμε σήμερα ή αύριο…; Όπως διαπιστώνετε σε άλλες περιοχές της χώρας υπάρχουν ακόμα κρούσματα, οπότε ποιος μπορεί να αποκλείσει πως δε θα μας έρθουν και κατά 'δώ; Και από τη στιγμή μάλιστα που τώρα πια όποιος θέλει μπαίνει κι όποιος θέλει βγαίνει;

   Θα έλεγα, λοιπόν, ότι δεν είναι κακό να εφαρμόζουμε κάποια μέτρα προστασίας… Δε λέω, βρε αδελφέ, να μη μιλάμε, να μην πίνουμε καφέ ή ούζο με την παρέα μας, ούτε να βλέπουμε τον άλλο και να τον αποφεύγουμε. Αλλά τις αγκαλιές και τα φιλιά μπορούμε να τα αποφεύγουμε… Τώρα, αν σου λέει ο εγγονός σου «παππού να σε κάνω μιαν αγκαλιά», μπορείς να αντισταθείς; Όχι βέβαια, αλλά αποτελεί την εξαίρεση…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 08/08/2020 - 07:55
Ντίνα & Γιάννης Παληού

Παρακολουθώ χρόνια τώρα, από την εποχή που ζούσε ο αείμνηστος Αντώνης Παληός το δικό του πάλεμα και στη συνέχεια του Γιάννη με τις αδηφάγες Τράπεζες… Εκείνο το... κωλοδάνειο, που μαύρη η ώρα που το πήραν μια φορά κι έναν καιρό, έχει γίνει ο εφιάλτης του Γιάννη, της Ντίνας και των κοριτσιών τους και όχι μόνο δεν τους αφήνει να κλείσουν μάτι αλλά δεν παύει να τους απασχολεί κάθε ώρα και στιγμή…

   Είναι γνωστό, εδώ και αρκετούς μήνες, ο άνισος αγώνας που δίνουν με την τράπεζα. Για να σώσουν από τον πλειστηριασμό το μοναδικό σπίτι τους. Και κινδυνεύουν να πεταχτούν στο δρόμο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ξέρουμε όλοι ότι ο Γιάννης Παληός, όχι μόνο δεν είναι πλούσιος ώστε να έχει άνεση, αλλά έχει ένα εκδοτικό γραφείο που «βγαίνει» δεν «βγαίνει», καθώς η αγάπη για τα βιβλία ξεπερνά το όποιο κέρδος θα μπορούσε να έχει. Πάει με το σταυρό στο χέρι, που λέμε, και προσπαθεί, ακόμα και με χασούρα, να διατηρήσει την εκδοτική δραστηριότητα στο νησί… Θα πείτε, ας πρόσεχε και ας μην ήταν τόσο ευαίσθητος και συνειδητοποιημένος… Ελάτε όμως που πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

  Έτρεξε πάνω - κάτω, χωρίς όμως να φιλήσει κατουρημένες ποδιές, έδωσε μάχες, η συμπαράσταση όλων ήταν καθολική, αλλά η ενδεχόμενη συμφωνία σκόνταψε στην τραπεζική αναλγησία. Ξέρουμε, δα, ότι οι τράπεζες αφενός είναι κράτος εν κράτει και αφετέρου είναι σκληρές και καθόλου φιλεύσπλαχνες… Όποιες  συμφωνίες και αν πρότεινε ο Γιάννης, προκειμένου να μπορεί να ανταποκρίνεται στην υποχρέωση που θα αναλάμβανε για εξόφληση, δεν έγιναν δεκτές απ’ ό,τι ξέρω…

   Και πρόσφατα παρουσιάστηκε και το κυβερνητικό πρόγραμμα «Γέφυρα», αλλά κι αυτό είναι υπέρ των τραπεζών και ουσιαστικά αποτελεί εμπαιγμό των οφειλετών. Το έλεγαν οι πιο παλιοί… Είναι «ου μπλέξεις». Έτσι και μπλέξεις, ειδικά με τις τράπεζες, άντε τρέχα γύρευε να ξεμπλέξεις. Χάνεις τον ύπνο σου, είσαι αλλού στον ξύπνιο σου, σκας, πλαντάζεις και περιμένεις να χάσεις το σπίτι σου. Υπάρχει τίποτα χειρότερο;  Κουράγιο ρε Γιάννη και Ντίνα. Σας νοιαζόμαστε όλοι, θέλω να πιστεύω.

Του Δημήτρη Φρεζούλη