Τελευταία αποκριά μεθαύριο και οι μεγαλύτεροι, τουλάχιστον, θα αναρωτηθούμε "πού πήγαν εκείνα τα χρόνια που «ντυνόμασταν» και γυρίζαμε σπίτι-σπίτι και κάναμε τον χαβαλέ μας;»…
Πολλοί φίλες και φίλοι μου έχουν κάνει την ίδια ερώτηση τα τελευταία χρόνια, αλλά απάντηση δεν μπορώ να τους δώσω. Και τι να τους πω; Ότι μεγαλώσαμε, όπως και να το κάνουμε, και βαρύναμε και δεν έχουμε διάθεση για τέτοιες τρέλες;
Kαι τι ωραία που περνούσαμε τότε… Η ιδέα έπεφτε στο τσακ-μπαμ και δεν το ξανασκεφτόμασταν δεύτερη φορά. Ήταν η εποχή που παίρναμε τις αποφάσεις μας στο άψε-σβήσε…
Για πότε άνοιγαν τα μπαούλα και πότε έβγαιναν στην επιφάνεια αστεία και παρδαλά ρούχα, ξεχασμένα πολλά χρόνια, γοβάκια περασμένης μόδας, τσάντες μιας άλλης εποχής, δεν το καταλάβαινες. Γινόταν ένας σωρός στη μέση της κρεβατοκάμαρας και άρχιζαν οι… πρόβες. Να βάλω ετούτο ή να βάλω το άλλο…; Και δώσ' του να βάζουμε και να βγάζουμε, μέχρι να βρούμε την πιο αστεία αμφίεση διανθισμένη με χίλια δυο άλλα «στολίδια».
Και στη συνέχεια να βγαίνουμε πόρτα-πόρτα, στα πιο γνωστά μας σπίτια, και να γίνεται και σ’ αυτά το «ελάτε να δείτε». Φωνές, γέλια, χαβαλές, διασκέδαση. Όμορφες απολαυστικές στιγμές που τις χαιρόμασταν και σπάζαμε πλάκα, αφού «τώρα τις αποκριές τρελαίνονται και οι γριές»…
Τώρα όμως άλλαξαν τα πράγματα και μέσα στα αφτιά μου τριγυρίζει τις τελευταίες μέρες το ερώτημα «Πού πήγαν εκείνα τα χρόνια που «ντυνόμασταν» και γυρίζαμε σπίτι-σπίτι»; Πού να πήγαν; Απλά, πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν. Μεγαλώσαμε, σοβαρέψαμε και εκείνες οι νεανικές τρέλες έμειναν να μας θυμίζουν ότι έχουμε απόκριες…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
