Εποχή του καρπουζιού αυτή που διανύουμε και τι μου θύμισε ένα πρόχειρο ημερολόγιο που διατηρώ; Τον Ιούνιο του 2018 που «έφυγε» από τη ζωή μια γραφική φιγούρα του καλοκαιριού. Ξεχώριζε και τον διέκρινες από μακριά και ποτέ δεν λάθευες… Ένα πρόσωπο φεγγάρι, που δύσκολα διέκρινες τα μάτια του, πλαισιωμένο από ένα σωρό ατημέλητα μαλλιά και ένα κουβάρι γένια. Ήταν ένας και ξεχωριστός. Ωραίος, μέσα στα μαλλιά και στα γένια του και με ευγενικά καλοσυνάτα μάτια. Και με μια φωνή καμπάνα που κάποιες φορές περνούσε γενεές δεκατέσσερεις τη φτώχια, την αδικία, τους πολιτικούς…
Ο λόγος για τον Βαγγέλη Δουκάκη που «έφυγε», ελπίζω χωρίς να το καταλάβει, μέσα στο αγροτικό αυτοκίνητό του που το χρησιμοποιούσε και ως κατοικία… Ο καλοκάγαθος βιοπαλαιστής εξ απαλών ονύχων που προσπαθούσε να επιβιώσει κάτω από αντίξοες συνθήκες και που πολλές φορές κυνηγήθηκε από το γράμμα του νόμου… Ενός νόμου που εφαρμόζεται για τους φτωχούς, τους ταπεινούς και τους μεροκαματιάρηδες αλλά κάνει τα στραβά μάτια για κάποιους άλλους…
Με τη μαναβική ασχολιόταν ο Βαγγέλης, αλλά περιστασιακά πουλούσε και κάρβουνα και ο,τιδήποτε άλλο, για να κερδίσει ένα μικρό μεροκάματο… Πότε μπροστά στο Εργατικό Κέντρο, πότε στον παραλιακό του Αεροδρομίου και πάντα με το φόβο κάποιας καρφωτής. Πάντα στα πόστα του, άσχετα από καιρικές συνθήκες… Και με κρύο και με βροχή και με ζέστη… Πάντα με χαμόγελο αλλά και με έναν θερμό χαιρετισμό σε όποιον περνούσε, ανεξάρτητα αν ήταν πελάτης ή όχι…
Μόνο που οι πελάτες του λιγόστεψαν τα τελευταία χρόνια… Οι περισσότεροι ψωνίζανε από τα σούπερ μάρκετ τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα τους… Πού να σκεφτούν τον Βαγγέλη που περίμενε υπομονετικά στο πόστο του και έβλεπε τη δουλειά να πέφτει από τη μια μέρα στην άλλη… Πικρό το παράπονό του αλλά δεν τα «έβαζε» με όσους τον ξέχασαν αλλά με όλους όσοι μας έφεραν σε αυτά τα χάλια.
Έτσι «έφυγε» και ο Βαγγέλης πριν οκτώ χρόνια και λείπει από τις πιάτσες μας. Μάγκας και λεβέντης, αλλά και άνθρωπος του μόχθου. Τον θυμόμαστε με αγάπη…
