Εμ δεν ξεχνιούνται! Κάποιοι άνθρωποι και κάποια γεγονότα, άσχετα αν ανήκουν στο πρόσφατο ή στο απώτερο παρελθόν. Τις προάλλες έκανα ένα γραπτό μνημόσυνο στον Αντώνη Πρώιο. Και θυμήθηκα ότι δύο χρόνια πριν έφευγε και ο Νίκος Ταναΐνης. Τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα και τόσο άδοξα. Ένας γιατρός που είχε γράψει ιστορία παραδεκτή από όλους, μιας και υπηρέτησε με συνέπεια και πίστη σε ένα πόστο που είχε ως αποστολή του να χαρίζει ανακούφιση.
Και ναι μεν αυτό έκανε όσο ζούσε όμως και μετά το θάνατό του χάρισε ζωή και ανακούφιση και σε άλλους ανθρώπους. Πώς να ξεχάσεις τη δωρεά οργάνων του Νίκου Ταναΐνη από μέλη της οικογένειάς του, από την γυναίκα του Πάτρα και τις δύο κόρες του; Υπήρχε μεγαλύτερο δώρο ζωής; Και αποδείχτηκε ότι τόσο η Πάτρα όσο και οι θυγατέρες τους είχαν κι εκείνες μεγαλείο ψυχής της «κείνου ρήμασι πειθόμενες» που σημαίνει «υπακούοντας στα προστάγματά του» ή «πιστοί στις εντολές και τους νόμους του», αφού κι εκείνος το ίδιο θα επιθυμούσε. Το μεγαλείο του ανθρώπου Νίκου Ταναΐνη και της οικογένειάς του ήταν ανεκτίμητο δώρο προς συνανθρώπους με τη δωρεά οργάνων. Και μπράβο στην οικογένειά του αφού σεβόμενη τη δράση και τη συνεχή κοινωνική προσφορά του όλα αυτά τα χρόνια, προχώρησε στη δωρεά οργάνων (ήπαρ, νεφρά και κερατοειδή). Και αν θέλετε παράδειγμα προς μίμηση αν -ο μη γένοιτο- ενδεχομένως κάποιοι βρεθούν στην ίδια τραγική θέση.
Τον Ταναΐνη τον χαιρόμουν γιατί ήταν πάντα χαμογελαστός, γεμάτος ζωή, με όρεξη για το κάτι παραπάνω. Ένας άνθρωπος που είχε βάλει στόχο ζωής να προσφέρει από όλα τα μετερίζια που επέλεξε. Και βέβαια ως γιατρός, με άριστη επιστημονική κατάρτιση, με αγάπη και έγνοια για τον ασθενή του.
Δεν σε ξεχνάμε Νίκο. Και μας λείπεις. Η απουσία σου είναι αισθητή.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
