Χίος, Κυριακή 19 Ιανουαρίου

Η... φυλακισμένη καρδερίνα και οι κουρμάδες της... οργής

Σάβ, 07/12/2019 - 07:12

Η μέρα το καλεί 7 Δεκεμβρίου 1969 από τις πιο γλυκές αναμνήσεις η γέννηση του γιού μας. Αλλά θέλοντας να ξεφύγω από την γενικότερη πολιτική και γεωπολιτική ατμόσφαιρα της παγκόσμιας και της γειτονικής μας καταχνιάς του ψυχοπλακώματος των ημερών θα σας ταξιδέψω στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1950 που νοσταλγώ και αναπολώ σχεδόν καθημερινά γιατί όσο μεγάλες δυσκολίες και αν υπήρχαν ήταν σαφώς πολύ καλύτερα από ψυχολογικής άποψης και ηρεμίας στην απλότητα της ζωής μας.

Θα αναφερθώ σε δύο γεγονότα που και σήμερα τα βλέπουμε να προβάλλονται διαδικτυακά.

Θα ξεκινήσω από την καρδερίνα που είχαμε και ο πατέρας μου Σπύρος Πυκνής την είχε μάθει να πίνει νερό με την δακτυλύθρα, δηλαδή όπως ένας κουβάς με σχοινί που ανασύραμε νερό από το πηγάδι έτσι και η καρδερίνα τραβούσε την κλωστή με την μύτη της και το πόδι της ανέβαζε την δακτυλύθρα γεμάτη νερό μέσα από ένα κύπελλο έπινε και το άφηνε πάλι και έπεφτε μες το νερό .

Κάποτε μεταξύ 1955 έως 1959 είχαμε πάει στις Μαυρομάτες, περιοχή που βρίσκεται η ελιά Λιβεράνι και στέναμε οξόβεργα εγώ ο αδελφός μου Στέφανος και ο πατέρας μας. Πάντοτε είχαμε σε κλουβιά κράχτες πουλιά που κελαϊδούσαν ένα από τα αγαπημένα μας ήταν η Καρδερίνα !

Όταν το μεσημέρι πλέον θα φεύγαμε για το σπίτι μας στο χωριό την Καλλιμασιά, άνοιξε το κλουβί και η Καρδερίνα έφυγε. Προσπαθούσαμε να την πιάσουμε αλλά μάταια, αφού είδαμε κι αποείδαμε ότι δεν γινόταν τίποτα φεύγαμε στεναχωρημένοι και απογοητευμένοι για το χωριό συζητώντας και κουβεντιάζοντας ποιός έφτεγε που άνοιξε το κλουβί. Μόλις όμως φθάσαμε στο σπίτι μας ακούσαμε το Κελαϊδημα της καρδερίνας και ήρθε και κάθισε στον Άμπελο που είχαμε και σκέπαζε όλη την βεράντα του σπιτιού μας, τότε ο πατέρας μας κρέμασε το κλουβί με την πόρτα ανοιχτή οπότε η καρδερίνα μπήκε μέσα . Από τότε ο πατέρας μας άφηνε την πόρτα ανοιχτή και η καρδερίνα έφευγε πήγαινε την βόλτα της και ερχόταν πάλι ! Κάποια στιγμή πιάστηκε στα αξώβεργα κάποιου γείτονα μας και την κράτησε χωρίς να μπορούσαμε να του την πάρουμε .

Το άλλο που θα αναφέρω είναι τούς κονδύλους ή βυζιά πού είχε με την τσάπα βγάλει από τόν κορμό της ελιάς Λιβεράνι και τα φυτέψαμε στον μπουναφέ και έχουν γίνει ελιές και υπάρχουν και σήμερα τα παιδιά της ελιάς Λιβεράνι !

Αλλά την βλαστήμια που ρίχναμε και εγώ και ο αδελφός μου Στέφανος όταν τα καλοκαίρια μέσα στην ζέστη κουβαλούσαμε νερό από τά πηγάδια στον ποταμό στον Κάλαμο και ανεβαίναμε την ανηφόρα μέχρι τον μπουναφέ και ποτίζαμε τις ελιές για να μην ξεραθούν, γιατί ο πατέρας μας ήθελε οπωσδήποτε να φυτρώσουν, γιατί η ελιά Λιβερανι κάνει πολύ καλές κουρμάδες . Μας έβγαινε η πίστη μας από την κούραση και τόν ιδρώτα που χίναμε . Αλλά οι ελιές έγιναν . Και μάλιστα τώρα που η ελιά Λιβεράνι περνά δύσκολες στιγμές με τους νέους ιδιοκτήτες και την αδιαφορία των αρμοδίων υπηρεσιών κοινοτικών και δημοτικών αρχόντων, που αδιαφορούν πλήρως για αυτό το αρχαίο αιωνόβιο μνημείο της φύσης !

Ας όψονται οι αρμόδιοι ! Αυτές τις γλυκές αναμνήσεις θέλησα να μοιραστώ μαζί σας για όσους τουλάχιστον έχουν ζήσει παρόμοιες εμπειρίες στο διάβα του χρόνου !

Καλό Σαββατοκύριακο ! Χίος 7 Δεκεμβρίου 2019 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 18/01/2020 - 07:21

Χρόνια Πολλά σεόλες καί σε όλους τούς εορτάζοντες σήμερα του Αγίου Αθανασίου. Μια μέρα που μας πηγαίνει στο διάβα του χρόνου από 61 έως 55 χρόνια πίσω σε μια εποχή πολυσύνθετη προόδου και αρχή της ανάπτυξης της Ελλάδας. Μια εποχή που προσπαθούσαμε τα χρόνια εκείνα τα πέτρινα να μορφωθούμε να αποκτήσουμε εφόδια και γνώσεις για να βγούμε στο στίβο της ζωής και να ξεφύγουμε από την μιζέρια των χρόνων πού γεννηθήκαμε και κυριολεκτώ μέσα στον εμφύλιο.

Είμαστε ορισμένοι πολύ τυχεροί που βρεθήκαμε μπροστά σε αξιόλογους ανθρώπους δασκάλους και καθηγητές, που προσπαθούσαν να μας μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους για να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον στην ζωή μας . Ήμουν πραγματικά από τούς πολύ τυχερούς που μου άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας από τα δεκαέξι μου χρόνια.

Μαθητής ήμουνα ακόμη όταν ξαφνικά βρέθηκα να κάθομαι σε γραφείο ως λογιστής το Σεπτέμβριο του 1963 στην κλινική Αυγουστή  Και φυσικά το οφείλω στον μεγάλο μου δάσκαλο που μου είχε εμπεδώσει τις λογιστικές γνώσεις με την... χωριάτικη διδασκαλία του τον αείμνηστο Αθανάσιο Τσιλίμη που με πρότειναν μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό μου στον άλλο μεγάλο δάσκαλο μου Γιάννη Αυγουστή, που άλλαξε ριζικά η ζωή και η σταδιοδρομία μου.

Ή σημερινή μέρα του Αγίου Αθανασίου μου έφερε στο μυαλό θύμισες των μαθητικών χρόνων όταν από το υστέρημα μας ή το φτωχό χαρτζιλίκι μαζεύαμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαμε στην τάξη μας που αποφοιτήσαμε το 1965 από την τότε Εμπορική Σχολή Χίου, που είχε γίνει η αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος και είμαστε η μοναδική τάξη που έχουμε απολυτήριο Οικονομικό Λύκειο Χίου για να προσφέρουμε ένα καλό και αξιοπρεπές δώρο στον μεγάλο και αξιαγάπητο καθηγητή μας που γιόρταζε τον Αθανάσιο Τσιλίμη !

Βέβαια το τί δώρο θα του πάρουμε το καθόριζαν οι συμμαθήτριες μας, που αναλάμβαναν την ευθύνη και τους είχαμε τυφλή εμπιστοσύνη γιατί πάντα μας έβγαζαν ασπροπρόσωπους, αλλά αυτό γινόταν και για τους περισσότερους καθηγητές και καθηγήτριες μας.

Ο αγαπημένος μας Θανάσης ήταν ο πιο αξιολάτρευτος καθηγητής μας γιατί ήταν άνθρωπος με ανοιχτά μυαλά με τεράστια μόρφωση και πάνω απ'όλα ανθρωπιά ! Ήταν από τους καλύτερους οικογενειάρχες με την σύζυγό του Μαρία Μπογή του Αγησιλάου και τα δύο αγόρια του τον Νίκο καί τόν Άγη. Τις σημερινές μου θύμισες και το κείμενο το αφιερώνω στά παιδιά και τα εγγόνια του αείμνηστου καθηγητή μας Αθανασίου Τσιλίμη και ειδικότερα στον εγγονό του Θανάση φαρμακοποιό που επάξια φέρει το όνομα του !

Χρόνια πολλά Θανάση για την σημερινή γιορτή σου και να σε χαίρονται οι γονείς σου και όσους αγαπάς και σ'αγαπάνε !

Τιμής ένεκεν αντί μνημοσύνου στον αξέχαστο μεγάλο δάσκαλο μας Αθανάσιο Τσιλίμη !

Γλυκές αναμνήσεις και μνήμες των μαθητικών μας χρόνων ! Καλημέρα !

Χίος 18 Ιανουαρίου 2020 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης