Οι ντομάτες της συμφιλίωσης

Άρθρο του Χρήστου Παπαχρήστου
Δείτε τις Φωτογραφίες
Πέμ, 19/11/2020 - 06:20

Αύγουστος 2020.

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Ορούτς Ρέις μαζί με πολεμικά σκάφη της γείτονος παρανομούν διαρκώς εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ο στόλος μας βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και οι υπόλοιπες ένοπλες δυνάμεις σε κόκκινο συναγερμό έτοιμες να υπερασπιστούν τα εθνικά μας δίκαια. Απέχουμε δύο βήματα από ένα θερμό επεισόδιο ή μια γενικευμένη ελληνοτουρκική σύρραξη. Οι δε απανταχού Έλληνες καρδιοχτυπούμε με ένα κινητό στο χέρι ή μπροστά στην τηλεόραση για να μαθαίνουμε τις τελευταίες εξελίξεις.

Την ίδια περίοδο, μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιο μακριά, στη Γενεύη της Ελβετίας επικρατεί μια γενικευμένη θερινή ραστώνη.

Είναι Τρίτη απόγευμα κι έχοντας προσφάτως επιστρέψει από τις καλοκαιρινές διακοπές το πρόγραμμα είναι ασφυκτικά γεμάτο με ραντεβού.

Μόλις έχω τελειώσει με ένα ασθενή κι ετοιμάζομαι να δω τον επόμενο ώσπου κάποιος χτυπάει την πόρτα στο γραφείο μου. Είναι ο κύριος Ιμπραήμ, ένας Τούρκος ασθενής που παρακολουθώ εδώ και μερικούς μήνες.

Πριν καλά καλά προλάβω να τον χαιρετήσω μου δίνει μια σακούλα με λαχανικά.

«Είναι για εσάς γιατρέ, από τον κήπο μου. Ξέρετε, κι εγώ και πολλοί άλλοι Τούρκοι νιώθουμε ντροπή με όλα αυτά που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή εξαιτίας του προέδρου μας. Δεν μας εκφράζουν. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα.»

Τον ευχαρίστησα για το πεσκέσι (κοίτα να δεις, τούρκικη λέξη!) κι έμεινα για λίγο σκεφτικός.

Δίχως να το θέλω, άρχισα να βάζω με το νου μου τον πάππου μου του οποίου φέρω το μικρό όνομα. Τον φανταζόμουνα παιδάκι να φεύγει πρόσφυγας από τη Σμύρνη το 1922. Φανταζόμουνα και τον προπάππου μου να εκτοπίζεται στα Τάγματα εργασίας από τα οποία και δεν επέστρεψε ποτέ…

Κι έπειτα φανταζόμουνα και τον προπάππου της γυναίκας μου από τον Τσεσμέ και τον Τούρκο γείτονά του που τους ειδοποίησε και πέρασαν έγκαιρα απέναντι στη Χίο και γλύτωσαν την καταστροφή.

Κι εκεί που ήμουν βυθισμένος σε όλα αυτά, μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι από τον μυθικό δίσκο «Μικρά Ασία» των Απόστολου Καλδάρα και Πυθαγόρα του 1972:

Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός κι εγώ λαός κι εσύ λαός εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ όμως κι οι δύο μας αχ και βαχ...

 

Χρήστος Παπαχρήστου - Ψυχίατρος & Ψυχοθεραπευτής

Γενεύη, 18.11.2020

Σχετικά Άρθρα