Χίος, Δευτέρα 30 Μαρτίου

Παναγιώτης Τσολάκης : Άνδρες των ΜΑΤ με χτυπούσαν χωρίς αιτία

Δείτε το ΒίντεοΔείτε τις Φωτογραφίες
Πέμ, 27/02/2020 - 10:47

Ο 44χρονος Παναγιώτης Τσολάκης, πατέρας δύο παιδιών, 5,5 ετών το πρώτο και βρέφος ενός μηνός το δεύτερο, την Τρίτη το πρωί, ξεκίνησε, όπως κάθε μέρα, από το σπίτι του στον Άγιο Μακάριο Βροντάδου,  για να πάει στη δουλειά του. Εργάζεται συντηρητής στην "Κιβωτό του Αιγαίου" στο Αίπος. Ήταν η πρώτη μέρα μετά την άφιξη των ΜΑΤ στο νησί και ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στο πρώτο μπλόκο που είχαν στήσει οι δυνάμεις καταστολής, στο ύψος της εκκλησίας του Αγίου Μακαρίου. Αφησε στην άκρη το μηχανάκι, κατέβηκε, έπιασε κουβέντα με μια κοπέλα και πήγε να ανάψει τσιγάρο. Ξαφνικά, όπως λέει στην "Αλήθεια", δέχθηκε απρόκλητα επίθεση από άνδρα των ΜΑΤ. Δεν κατάλαβε ούτε πως βρέθηκε στο έδαφος, δεχόμενος χτυπήματα στο πρόσωπο και σε διάφορα σημεία του σώματος.

"Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Δέχθηκα απρόκλητη και ωμή βία", μας είπε περιγράφοντας τα όσα πρωτόγνωρα έζησε. "Με συνέλαβαν και με οδήγησαν στην Αστυνομία, χωρίς να ξέρω το λόγο", συνέχισε ο Παναγιώτης Τσολάκης, που μετά τις διαμαρτυρίες των συγγενών του οδηγήθηκε από την αστυνομία στο Νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι του είχαν σπάσει τη μύτη, είχε θλαστικά τραύματα στο σώμα, το μάτι του ήταν  χτυπημένο και αυτό, με τα σημάδια εμφανή ακόμη και σήμερα, δύο ημέρες μετά.

Τα όσα έζησε δύσκολο να περιγραφούν, τα είδαν με τα μάτια τους ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέας Μιχαηλίδης. ο δημοτικός σύμβουλος, Μάρκος Σκούφαλος και ο περιφερειακός σύμβουλος, Παντελής Μπουρνιάς, με τον πρώτο μάλιστα να τα καταγγέλλει λίγη λεπτά  αργότερα και από το Ράδιο Αλήθεια, λέγοντας ότι και εκείνος προπηλακίστηκε από τα ΜΑΤ.

Ο κος Τσολάκης αναμένεται να κινηθεί νομικά.

 

mat_se_aipos_epeisodia_25_02_20

Σχετικά Άρθρα

Ιατρικά Γεγονότα της Χίου 1963-1980 όλα στο φως...Νο 12 Προδημοσίευση του βιβλίου του Λευτέρη Πυκνή
Κυρ, 29/03/2020 - 20:09

Με τον Φώτη Παπαδόπουλο ξεκίνησε η γνωριμία μας από το 1967 μόλις άνοιξε το πρώτο του ιατρείο στην αρχή της Καλαμπόκα.... ένα μοντέρνο και σύγχρονο ιατρείο με εξοπλισμό...ο πρώτος θάλαμος με ακουόγραμμα  και πλήρης εξοπλισμός ΩΡΛ χειρουργικών εργαλείων...

Είχε πάρει το πτυχίο του το 1963-4 και την ειδικότητα το 1966-7 στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, οπότε τότε παντρεύτηκε και την Ευτυχία Θεοτοκά κόρη του γιατρού Γεωργίου Θεοτοκά... χρόνια πολλά στο Πυργί αγροτικός ιατρός Γενικής Ιατρικής...

Αργότερα βρεθήκαμε ξανά το φθινόπωρο του 1968 μέσα στο χειρουργείο της Γενικής Κλινικής Χίου του Γιάννη Αυγουστή ! Είχε αποφασίσει ο Φώτης να ανοίξει δική του Κλινική αλλά επειδή προτιμούσε και τον εξυπηρετούσε η νέα μοντέρνα ενδοτραχειακή νάρκωση και όχι η τοπική η οποία είναι οδυνηρή διαδικασία και ειδικότερα για τα μικρά παιδιά ξεκινήσαμε παρέα με την χορήγηση της ενδοτραχειακής ναρκώσεως. Αφού διαπιστώθηκε ότι όλα βαίνουν καλώς προχώρησε στην ίδρυση δικής του κλινικής στην πάροδο της Απλωταριάς... Μαγαζιώτισα Νο 4 πάνω από το ραφείο του Γιώργου Αναστασάκη και το αναφέρω γιατί αργότερα ο γιός του Αναστασάκη ο Γιάννης έγινε γιατρός και σήμερα έχει την ειδικότητα του ΩΡΛ στην Χίο.

Με τον Φώτη συνεργασθήκαμε μέχρι τον Απρίλιο του 1969 που πήγα στο στρατό ! Στα δύο αυτά χρόνια της απουσίας μου ήρθε στην Χίο ιδιώτης Αναισθησιολόγος ο Γιάννης Χρήστου... εγώ δεν τον πρόλαβα γιατί όταν επέστρεψα τον Απρίλιο του 1971 ο μοναδικός που υπήρχε ήταν ένας στρατιωτικός Αναισθησιολόγος ονόματι Τσιτάκης τον οποίο τον αναζητούσαν οι κλινικές για χειρουργείο, αλλά τις περισσότερες φορές είχε κατεβασμένο το τηλέφωνο του, ήταν καλοπερασάκιας, μη μου τους κύκλους τάρατε !

Γι'αυτό μόλις γύρισα με πλησίασαν κλινικάρχες πλην του Αυγουστή για να ξεκινήσουν μαζί μου συνεργασία παρ' ότι εγώ είχα αρχίσει τις αντιπροσωπείες φαρμάκων για Χίο ... Μυτιλήνη... Λήμνο με καλό μισθό για τα δεδομένα της εποχής, που γρήγορα φυσικά εγκατέλειψα λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας στον τομέα της νάρκωσης σε κλινικές και Μαιευτήριο Χίου και ελάχιστες φορές στο Νοσοκομείο γιατί δεν υπήρχε η δυνατότητα της αμοιβής μου επειδή δεν ήμουν γιατρός !

Με τον Φώτη Παπαδόπουλο ξεκίνησε και πάλι η συνεργασία μας στην νέα Κλινική Ζαφείρη στην οδό Δελαγραμμάτικα 15 από το 1972 μέχρι που σταμάτησα στο χώρο της Υγείας το 1979-80 !

Ο Φώτης όταν έκλεισε την ιδιωτική του κλινική μεταφέρθηκε στο ιατρείο του στην οδό Δαμαλά 49 και είχε αναλάβει και την Διεύθυνση της ΩΡΛ κλινικής του Νοσοκομείου Χίου καθώς και ως γιατρός του ΙΚΑ ακολούθως ανέλαβε προϊστάμενος της Υγειονομικής Υπηρεσίας του ΙΚΑ μέχρι της συνταξιοδότησης του το 2003 !

Με τον Φώτη Παπαδόπουλο βρεθήκαμε παρέα μέσα στα χειρουργεία γύρω στις 400 έως 600 φορές για εγχειρήσεις εκβλαστήσεων και αμυγδαλών πολλές φορές συγχρόνως και τα δύο μαζί ακόμη και την Ιουλία χειρουργήσαμε με αμυγδαλές !

Τώρα για τα προβλήματα που έχει η εγχείρηση των αμυγδαλών τα οποία είναι μετεγχειρητικά στο σπίτι και χρειάζεται μεγάλη προσοχή ειδικά στο θέμα της διατροφής τουλάχιστον για τις δώδεκα μέρες για σιγουριά...η όγδοη μέρα έως την δέκατη ημέρα είναι οι μέρες που πέφτουν οι εσχάρες κοινώς το κάρκαδο που λέγεται στα χωριά και υπάρχει περίπτωση από σκληρή τροφή να πληγώσει η εγχείρηση και να δημιουργήσει αιμορραγία ή και να προκληθεί πνιγμός από εισρδόφηση της τροφής στους πνεύμονες !

Οι περισσότεροι ΩΡΛ αποφεύγουν τις επεμβάσεις παρά μόνο πλέον σε νοσοκομεία για να υπάρχει η κάληψη και η σιγουριά ! Γι'αυτό σήμερα δεν βλέπουμε ιδιωτικές κλινικές αμιγώς μόνο ΩΡΛ...

 Εκτός της συνεργασίας μας δημιουργήθηκε και οικογενειακή φιλία και ειδικότερα με τους γονείς της Ιουλίας στην Δασκαλόπετρα, που ήταν γείτονες και καθημερινά έπαιζαν τάβλι ή πρέφα και έπιναν τον καφέ τους! Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε και ο Γιώργος με τον μεγαλύτερο αδερφό του τον Γιάννη ! Πολλές φορές κάναμε παρέα και για τάβλι αλλά προπαντός πρέφα με τον Φώτη τον πεθερό μου Νικόλαο Πίττα τον Λευτέρη Γιαλούρη και εγώ !

Όσοι γνωρίζουν από πρέφα ξέρουν πόσο μεγάλη πλάκα έχει αυτό το παιχνίδι ! Υπάρχουν φωτογραφίες που θα μπούν στο βιβλίο τόσο του Φώτη όσο και της οικογένειας του ακόμη και όλων μαζί στα εγκαίνια του καταστήματος παιχνιδιών της Ιουλίας στην Απλωταριά στις 24 Οκτωβρίου 1988 . Με τον Φώτη Παπαδόπουλο είχαμε και έχουμε μια άδολη φιλία και αγαστή συνεργασία μέχρι και σήμερα που είναι 85 χρονών και εγώ σε τρείς μήνες τα εβδομηντατρία !

Του εύχομαι να είναι καλά γερός και δυνατός και να χαίρεται παιδιά και εγγόνια γιατί δυστυχώς από το 2011 έχασε την Ευτυχία του και είναι μόνος στο κρεβάτι του !

Δυστυχώς το έχω γράψει πολλές φορές ο μεγαλοδύναμος κόβει μεσσαριά !

Χίος 29 Μαρτίου,2020 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιωτης