Χίος, Σάββατο 18 Ιανουαρίου

Τένις 1960-64 ! Πως αντί για τα... μπαλάκια ψαρέψαμε μια... κάβα

Αναπολώντας τα παλιά τα περασμένα...ποτέ όμως ξεχασμένα.
Δείτε τις Φωτογραφίες
Παρ, 18/10/2019 - 22:00

Πολλές φορές μια εικόνα, ένας δρόμος, ένας τείχος, μια στέρνα, ένας νεραύλακας, ένα πηγάδι, ένα κτίριο, ένας παλιός κήπος, μια παλαιά Βίλα, γερασμένοι ευκάλυπτοι, σκέτος παράδεισος της παραμυθένιας εποχής, πού κατά τύχη έζησα στά εφηβικά μου χρόνια !

Έχω γράψει πολλά στοιχεία από την εποχή εκείνη στο βιβλίο μου ( Λευτέρης Ιουλία Έρωτας Δημιουργία ) αλλά την συγκεκριμένη ιστορία που αφορούν και παλιούς φίλους μου, που ευτυχώς όλοι ευρίσκονται στην ζωή δεν την αναφέρω.

Το καλοκαίρι που πέρασε βρεθήκαμε στην πλατεία Βουνακίου ή Νικολάου Πλαστήρα με τον Αλέκο και τον Μιχάλη, που είχαμε να βρεθούμε από κοντά πολλά χρόνια.

Αναπολώντας τις παιδικές μας αναμνήσεις αναφέρθηκε ένα γεγονός που έγινε το καλοκαίρι του 1962 και συγκεκριμένα: Ό ανατολικός τείχος του Τέννις όπου σήμερα το κλειστό γυμναστήριο Χίου ήταν τα σύνορα με την βίλα Χανδρή στην Μπέλλα Βίστα !

Μιλάμε για ένα τεράστιο κτήμα με κήπους, οπωροφόρα δέντρα, μπαξέδες και του πουλιού το γάλα !

Στο κτήμα αυτό τού Χανδρή ο πατέρας του Αλέκου και του Μιχάλη ήταν επιστάτης. Ο Μίμης συχνά στους κήπους έκανε με τους φίλους του δεξιώσεις και γλέντια.

Το σημείο που είναι η δεξαμενή με το πηγάδι κολλητά με το τείχος του Τέννις το είχαν Κάβα με μεγάλες ποσότητες από διάφορα ποτά κρασιά βερμούτ κλπ. Το επόμενο πρωί ενώ παίζαμε Τέννις μαζί με τον Παντελή και τον Τάκη δύο μπάλες του τέννις έπεσαν δίπλα στο κτήμα του Χανδρή ! Αυτό γινόταν πολύ συχνά και εγώ σαν αίλουρος σκαρφάλωνα πάνω στους ευκαλύπτους και κατέβαινα στο κτήμα του Χανδρή και μάζευα τα μπαλάκια !

Μόλις έφθασα κοντά στην στέρνα και είδα τα ποτά κρασιά, βερμούτ κλπ φώναξα τους φίλους μου Τάκη και Παντελή και ανέβηκαν πάνω στα αποδυτήρια, ένα μικρό κτίσμα που υπάρχει ακόμη στην γωνιά, έδεσαν ένα καλάθι με σχοινί, μου το κατέβασαν κάτω και το γέμισα με πολλά ποτά τα οποία και κρύψαμε σε ένα κλειστό παράθυρο που υπήρχε στον τοίχο με μεγάλο βάθος !

Μιλάμε ότι εγώ ήμουν 15 χρονών και οι δύο φίλοι μου 17 χρονών !  Είχαμε και οι τρείς ποδήλατα οπότε τα βράδια παίρναμε μαζί μας κάποιο από τα ποτά πηγαίναμε στο κέντρο τού Τζίμη στο Κοντάρι και τρώγαμε πουλάκια που ήταν η σπεσιαλιτέ της εποχής. Ο ίδιος έβαζε άρα και τα έπιανε !

Το γράφω το γεγονός γιατί απ' ότι μου είπε ο Αλέκος, ο πατέρας του τού έριχνε ευθύνες ότι εκείνος είχε πάρει τα ποτά ! Ίσως έπεσε και ξύλο !

Μετά από 58 χρόνια λοιπόν, έλαμψε η αλήθεια για την...κλοπή των ποτών, που τα χρόνια εκείνα εμείς πάνω στην εφηβεία μας λέγαμε, τι ανάγκη έχει ο Χανδρής από τα ποτά αυτά , άλλωστε τα πίναμε στην υγειά του !

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους καί δείχνουν την ιστορία ενός κτήματος πού ήταν παράδεισος και έσφυζε από ζωντάνια ενώ τώρα το μισό κτήμα είναι πολυκατοικίες και το υπόλοιπο αλάνα !

Αυτές τις αναμνήσεις μου έφερε στο μυαλό μου η σημερινή μου περιπατητική διαδρομή διά μέσου του κτήματος της Βίλας Χανδρή στην Μπέλλα Βίστα !

Γλυκές παιδικές αναμνήσεις λες και ήταν χθες !

Καλό Σαββατοκύριακο με Υγεία και Χαρά !

Χίος 18 Οκτωβρίου 2019 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 18/01/2020 - 07:21

Χρόνια Πολλά σεόλες καί σε όλους τούς εορτάζοντες σήμερα του Αγίου Αθανασίου. Μια μέρα που μας πηγαίνει στο διάβα του χρόνου από 61 έως 55 χρόνια πίσω σε μια εποχή πολυσύνθετη προόδου και αρχή της ανάπτυξης της Ελλάδας. Μια εποχή που προσπαθούσαμε τα χρόνια εκείνα τα πέτρινα να μορφωθούμε να αποκτήσουμε εφόδια και γνώσεις για να βγούμε στο στίβο της ζωής και να ξεφύγουμε από την μιζέρια των χρόνων πού γεννηθήκαμε και κυριολεκτώ μέσα στον εμφύλιο.

Είμαστε ορισμένοι πολύ τυχεροί που βρεθήκαμε μπροστά σε αξιόλογους ανθρώπους δασκάλους και καθηγητές, που προσπαθούσαν να μας μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους για να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον στην ζωή μας . Ήμουν πραγματικά από τούς πολύ τυχερούς που μου άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας από τα δεκαέξι μου χρόνια.

Μαθητής ήμουνα ακόμη όταν ξαφνικά βρέθηκα να κάθομαι σε γραφείο ως λογιστής το Σεπτέμβριο του 1963 στην κλινική Αυγουστή  Και φυσικά το οφείλω στον μεγάλο μου δάσκαλο που μου είχε εμπεδώσει τις λογιστικές γνώσεις με την... χωριάτικη διδασκαλία του τον αείμνηστο Αθανάσιο Τσιλίμη που με πρότειναν μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό μου στον άλλο μεγάλο δάσκαλο μου Γιάννη Αυγουστή, που άλλαξε ριζικά η ζωή και η σταδιοδρομία μου.

Ή σημερινή μέρα του Αγίου Αθανασίου μου έφερε στο μυαλό θύμισες των μαθητικών χρόνων όταν από το υστέρημα μας ή το φτωχό χαρτζιλίκι μαζεύαμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαμε στην τάξη μας που αποφοιτήσαμε το 1965 από την τότε Εμπορική Σχολή Χίου, που είχε γίνει η αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος και είμαστε η μοναδική τάξη που έχουμε απολυτήριο Οικονομικό Λύκειο Χίου για να προσφέρουμε ένα καλό και αξιοπρεπές δώρο στον μεγάλο και αξιαγάπητο καθηγητή μας που γιόρταζε τον Αθανάσιο Τσιλίμη !

Βέβαια το τί δώρο θα του πάρουμε το καθόριζαν οι συμμαθήτριες μας, που αναλάμβαναν την ευθύνη και τους είχαμε τυφλή εμπιστοσύνη γιατί πάντα μας έβγαζαν ασπροπρόσωπους, αλλά αυτό γινόταν και για τους περισσότερους καθηγητές και καθηγήτριες μας.

Ο αγαπημένος μας Θανάσης ήταν ο πιο αξιολάτρευτος καθηγητής μας γιατί ήταν άνθρωπος με ανοιχτά μυαλά με τεράστια μόρφωση και πάνω απ'όλα ανθρωπιά ! Ήταν από τους καλύτερους οικογενειάρχες με την σύζυγό του Μαρία Μπογή του Αγησιλάου και τα δύο αγόρια του τον Νίκο καί τόν Άγη. Τις σημερινές μου θύμισες και το κείμενο το αφιερώνω στά παιδιά και τα εγγόνια του αείμνηστου καθηγητή μας Αθανασίου Τσιλίμη και ειδικότερα στον εγγονό του Θανάση φαρμακοποιό που επάξια φέρει το όνομα του !

Χρόνια πολλά Θανάση για την σημερινή γιορτή σου και να σε χαίρονται οι γονείς σου και όσους αγαπάς και σ'αγαπάνε !

Τιμής ένεκεν αντί μνημοσύνου στον αξέχαστο μεγάλο δάσκαλο μας Αθανάσιο Τσιλίμη !

Γλυκές αναμνήσεις και μνήμες των μαθητικών μας χρόνων ! Καλημέρα !

Χίος 18 Ιανουαρίου 2020 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης