Δεν περνάει μέρα, που λέει ο λόγος, και να μην έχουμε και μια δολοφονία ή ένα θανατηφόρο τροχαίο. Λέτε και έχει γίνει επιδημία. Να, προχτές, ένας γιος σκότωσε την ίδια τη μάννα του! Άσχετα ποιες είναι οι αιτίες του φονικού η αφαίρεση της ζωής παραμένει η μόνη κατάληξη. Οι φόνοι, τα τελευταία χρόνια, διαπράττονται με μεγαλύτερη ευκολία και με λιγότερες αναστολές σε σύγκριση με το παρελθόν.
Γεγονός είναι ότι η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται και ο φόνος δεν «φαντάζει» τόσο αντικοινωνικό γεγονός. Η άμετρη βία έχει εγκατασταθεί ως στοιχείο του πολιτισμού μας και η τιμωρία ή η «αυστηροποίηση των ποινών» δεν επαρκούν ως μέτρα για τον περιορισμό της. Άρα, πώς επαναπροσδιορίζεται η αξία της ανθρώπινης ζωής;
Προτού το ερώτημα γίνει φιλοσοφικό, σύμφωνα με τη Μαρία Κατσουνάκη, έχουν προηγηθεί διαβαθμίσεις της «κουλτούρας ανομίας». Συμπεριφορές που ανοίγουν τον δρόμο στον φόνο, που το «εν θερμώ» μετατρέπεται με συνοπτικές διαδικασίες σε «εν ψυχρώ», που ο γονιός, το παιδί, ο αδελφός, ο/η φίλος/η, η σύζυγος, γίνονται θύματα από τη μια στιγμή στην άλλη. Αλλά και ο εποχούμενος που οδηγεί «φονικά», οι πολλοί νεκροί στην άσφαλτο που προστίθενται στον ήδη ανυπόφορο λογαριασμό. Και σε αυτές τις περιπτώσεις ακούμε συχνά ότι ο οδηγός «έχασε τον έλεγχο».
Όποια κι αν είναι η ερώτηση ή η απορία, η απάντηση παραμένει η ίδια: η κλονισμένη ψυχική υγεία. Όμως κι αυτή είναι το σύμπτωμα, έστω κι αν αναφέρεται ως αιτία. Ο συσσωρευμένος θυμός που επωάζεται, διογκώνεται, μεταδίδεται, καταργεί τη σκέψη, συσκοτίζει. Κοινωνίες πασχόντων, με πολλαπλασιαστή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και την εξοικείωση με τον φόνο που προσφέρουν τα πάσης φύσεως θεάματα. Την ανοσία από τον μιθριδατισμό.
Ως πού; Ποια μπορεί να είναι τα αντισώματα/αναχώματα στην επιδημία που απαξιώνει τον άνθρωπο, δηλαδή την ίδια τη ζωή; Και το κυριότερο: Μας απασχολεί; Αν ναι, ας διατυπωθεί έστω και η ανησυχία για αρχή, επισήμως και αρμοδίως.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
