Ενώ ο πλανήτης κατασκευάζει γιγαντιαίους διεθνείς κόμβους και ολόκληρες «αεροπόλεις» από το μηδέν σε χρόνους ρεκόρ, η Χίος παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα εργοτάξιο που μοιάζει να μην έχει τέλος. Μετά από δεκαετίες υποσχέσεων, οι εργασίες επέκτασης του αεροδρομίου «Όμηρος» συνεχίζονται με ρυθμούς που εξαντλούν την υπομονή των πολιτών και στραγγαλίζουν την προοπτική του νησιού.
Η Σύγκριση που Προκαλεί Ίλιγγο: Χίος vs Κόσμος
Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της καθυστέρησης, αρκεί μια ματιά στο τι επιτυγχάνεται διεθνώς όταν υπάρχει σχεδιασμός και στοιχειώδης σοβαρότητα:
- Κωνσταντινούπολη (Istanbul Airport): Το μεγαλύτερο αεροδρόμιο του κόσμου χτίστηκε από το μηδέν σε μόλις 3,5 χρόνια (2015-2018).
- Noida International (Ινδία): Ξεκίνησε το 2022 και παραδόθηκε τον Μάρτιο του 2026. Διάρκεια: 4,5 χρόνια για έναν διάδρομο 3,9 χιλιομέτρων.
- Long Thanh (Βιετνάμ): Ξεκίνησε το 2021 και σε 5,5 χρόνια θα εξυπηρετεί εκατομμύρια επιβάτες, με πάνω από 14.000 εργάτες να δουλεύουν ταυτόχρονα.
Και η δική μας πραγματικότητα; Στη Χίο, για μια επέκταση διαδρόμου μόλις 300 μέτρων, χρειαζόμαστε 5 χρόνια (2022-2027). Δηλαδή, χρειαζόμαστε τον ίδιο χρόνο για 300 μέτρα ασφάλτου, όσο χρειάζονται άλλες χώρες για να χτίσουν ολόκληρα αεροδρόμια-πόλεις από το μηδέν!
Γιατί δεν δουλεύουν «μέρα-νύχτα»;
Το μεγαλύτερο ερώτημα που πλανάται πάνω από το εργοτάξιο της Χίου είναι η έλλειψη έντασης. Στα μεγάλα έργα υποδομής διεθνώς, η εργασία είναι αδιάκοπη.
- Πού είναι οι διπλές και τριπλές βάρδιες; Γιατί το εργοτάξιο «σιωπά» τις απογευματινές και νυχτερινές ώρες, την ώρα που το νησί πνίγεται συγκοινωνιακά;
- Πού είναι το προσωπικό; Η εικόνα λίγων μηχανημάτων και περιορισμένου αριθμού εργαζομένων δεν συνάδει με ένα έργο «πρώτης προτεραιότητας».
Αν το έργο δουλευόταν με το σύστημα 24/7 (24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα), όπως συμβαίνει σε κάθε σύγχρονη χώρα που σέβεται τα χρήματα των φορολογουμένων και την ανάπτυξή της, η επέκταση θα είχε ολοκληρωθεί σε λίγους μήνες, όχι σε μισή δεκαετία.
Το Βαρύ Τίμημα για τη Χίο
Οι αργοί ρυθμοί και η έλλειψη εργατικών χεριών έχουν άμεσο αντίκτυπο:
- Συγκοινωνιακός Στραγγαλισμός: Με τον διάδρομο «κουρεμένο» λόγω έργων, πετάμε μόνο με μικρά ελικοφόρα. Αποτέλεσμα; Ελάχιστες θέσεις και πανάκριβα εισιτήρια.
- Τουριστική Απομόνωση: Η Χίος παραμένει «εκτός χάρτη» για πτήσεις charter, την ώρα που τα γειτονικά νησιά απογειώνονται οικονομικά.
- Αίσθημα Εμπαιγμού: Οι πολίτες βλέπουν ένα έργο να «καρκινοβατεί», ενώ θα έπρεπε να βλέπουν μια κυψέλη εργασίας που τρέχει να προλάβει τις προθεσμίες.
Ερωτήματα που Ζητούν Απάντηση
Ως πολίτες αυτής της ακριτικής περιοχής, έχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε:
- Γιατί δεν επιβάλλεται στον ανάδοχο να αυξήσει το προσωπικό και τις βάρδιες τώρα που οι ανάγκες είναι κρίσιμες;
- Ποιος καλύπτει τη χασούρα της τοπικής οικονομίας από κάθε μέρα καθυστέρησης;
- Θα υπάρξει επιτέλους ένα πραγματικό χρονοδιάγραμμα ή θα συνεχίσουμε να μετράμε χρόνια για μερικά μέτρα τσιμέντου;
Η Χίος δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Το όνομα του αεροδρομίου μας, «Όμηρος», δυστυχώς ταιριάζει πλέον γάντι στην κατάσταση: Είμαστε όμηροι μιας αδικαιολόγητης βραδύτητας, την ώρα που ο κόσμος γύρω μας απογειώνεται.
