«Αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο, δεν θα το βρεις…»
Μέσα στην χοάνη της επικαιρότητας και της καθημερινότητας…
Ποιος θα θυμηθεί την 22α Απριλίου 2026; Όχι γιατί έχει καθιερωθεί από την UNESCO, να γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γης. Όχι! Γιατί ακούστηκε η φωνή της ΧΙΑΣ ΓΗΣ στο Συμβούλιο της Επικρατείας! Το δελτίο τύπου στο τέλος της ίδιας μέρα ο κύριος Πάνος Λαζαράτος, ένας εκ των δύο, έμπειρων και έγκριτων νομικών, που εκπροσώπησαν του ενάγοντες, είχε τίτλο «Το θανατηφόρο Αντιμόνιο στο Σ.τ.Ε.».
Στην Αθήνα, μια αδιάφορη, εργάσιμη μέρα. Με την συνήθη πρωινή κίνηση στους δρόμους. Ουδέν το αξιοσημείωτο.
Για την Χίο, μια μέρα…Ιστορίας!
Όσοι λιθαράκι- λιθαράκι, χρόνια τώρα χτίζουν ένα ανθεκτικό, προστατευτικό τείχος γύρω από την Αμανή, την Κέραμο, την Χίο, για να μην «εισβάλλει» η κυβερνητική απόφαση για εξορύξεις αντιμονίου, σε περιοχή NATURA, έμειναν ξάγρυπνοι, άλλη μια νύχτα, περιμένοντας να ξημερώσει, η 22α Απριλίου.
Έδωσαν ραντεβού, όσοι μπόρεσαν, έξω από το ιστορικό κτήριο που στεγάζεται το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου το 5ο Τμήμα του, αρμόδιο για θέματα Περιβάλλοντος θα συζητούσε την προσφυγή τους.
Από την Χίο, μόνο δύο μπήκαν αποβραδίς στο πλοίο, ταξίδεψαν ατελείωτες ώρες καθήμενοι στην τρίτη θέση για να βρεθούν εκεί που δόθηκε η κορυφαία μάχη…
Διομήδης Τζιώτης και η σύζυγος του Σοφία Παραδείση. Μόνιμοι κάτοικοι Βολισσού. Άνθρωποι της Γης και του μόχθου. Πυρόπληκτοι από την καταστροφική φωτιάς της 12ης Αυγούστου του 25.
Από την αρχή, γράφτηκαν μέλη της Επιτροπής Ενάντια στην Εξόρυξη του Αντιμονίου όπως και τόσοι συμπατριώτες μας και μη. Παράλληλα, η χιώτικη κοινωνία, έπαιρνε ξεκάθαρη θέση, πάνω από 100 μαζικοί φορείς τοποθετήθηκαν , με τον Ιατρικό Σύλλογο Χίου να έχει ανοίξει τον δρόμο…
Εκείνη την ημέρα όμως, δύο μόνο χιώτες, ταξίδεψαν για την Χίο στην Αθήνα.
Άφησαν το σπιτικό, το μεροκάματο, γιατί η καρδιά τους όριζε, να είναι εκεί.
Περνώντας οι μέρες, η μεγάλη είδηση, γράφτηκε, διαβάστηκε, μπορεί και να ξεχάστηκε, να επικαλύφθηκε από τις επόμενες χρονικά. Η στεντόρεια φωνή της Χίου που ακούστηκε στο Σ.τ. Ε. ακόμη αντηχεί…
Ο Διομήδης Τζιώτης, αποτυπώνει με την δική του ματιά, αξιομνημόνευτα γεγονότα και στιγμές που δεν χώρεσαν σε δελτία τύπου…
Στην φωνή του, στο λόγο του, ανάμεικτα συναισθήματα. Η συγκίνηση, το δέος, για την κορυφαία «μάχη» που ξεκίνησε πριν 4 χρόνια από μια μικρή ομάδα, με «μεγάλα όνειρα».
Δεν μπόρεσε, ούτε επεδίωξε να κρύψει την θλίψη του για απουσίες αιρετών, που ενώ στα συμβούλια που πλειοψηφούν, ψήφισαν έστω και καθυστερημένα, κατά της εξόρυξης του Αντιμονίου, δεν θεώρησαν σημαντικό να παραστούν με τον θεσμικό τους ρόλο, στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να στηρίξουν τη δική τους, ειλημμένη απόφαση.
«Αν εμείς μπορέσαμε», είπε ο κ. Τζιώτης, συνδέοντας, αλληγορικά, όλο αυτό το ταξίδι που έκαναν μόνο οι δύο τους από την Χίο, με το 5λεπτο, που πρόσφερε, από το υστέρημα της, η χήρα του Ευαγγελίου, «εκείνοι γιατί δεν μπόρεσαν;»…
Ήδη πριν τις 9 το πρωί που έπρεπε να βρίσκονται εκεί, ώρα αιχμής για την κίνηση στους δρόμους, δύο πανό είχαν ανοιχτεί πάνω στο πεζοδρόμιο, μπροστά από το ιστορικό κτήριο.
Το ένα της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ και το άλλο, η φωνή της Αλληλεγγύης. Μέλη της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΜΕΤΑΛΛΟΡΥΧΩΝ, κρατούσαν ένα ακόμη πανό, που έγραφε: «ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΕΜΠΗ ΣΤΗΝ ΧΙΟ».
Όσο περνούσε η ώρα, μετά την φωτογραφία που έδειχνε ισχνή παρουσία, ο αριθμός όσων ένωσαν την φωνή τους, ενάντια στο Αντιμόνιο, όλο και μεγάλωνε…
Σύσσωμο το Δ.Σ. αλλά και μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Βολισσιανών Αττικής «Η Αγ. Μαρκέλλα», και εκείνη την κρίσιμη ημέρα, δια της φυσικής παρουσίας τους, εξέφρασαν την στήριξη τους στον πολύχρονο αγώνα που έδωσαν μαζί με τους άλλους φορείς και κατοίκους του νησιού. Στο χώρο του Σ.τ.Ε. βρέθηκαν επίσης, και άλλοι χιώτες που κατάγονταν από χωριά της Αμανής και διαμένουν στην Αθήνα.
Σε επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης, βρέθηκαν κοντά τους, όπως θυμάται ο κ. Τζιώτης και δύο βουλευτές του ΚΚΕ.
Η ώρα περνούσε και όλο και περισσότεροι χιώτες της Αθήνας μαζεύονταν για τον ίδιο σκοπό, εκείνο το πρωινό στο Σ.τ.Ε.
Αφήνοντας την εργασία τους, τα παιδιά στο σχολείο, κινούμενοι μέσα από την πυκνή πρωινή κίνηση, καλύπτοντας τις γνωστές αποστάσεις της Αθήνας. Ήθελαν να είναι δίπλα στους πρωτεργάτες αυτού του μεγάλου αγώνα για την Χίο. Τα ονόματά τους, δεν έγιναν γνωστά, γιατί το επέλεξαν, ωστόσο, όπως μας μετέφερε ο Διομήδης Τζιώτης, το μόνο όνομα που ακούστηκε εντός της αίθουσας, καθώς ήταν το πρώτο από εκείνα που κινήθηκαν νομικά, ήταν της καταγόμενης από την Βολισσό, Καλλιόπης Μαδιανού, σύμφωνα με την προβλεπόμενη διαδικασία. Ανάμεσα στα άλλα, προέβλεπε 49 και 49 φυσικά πρόσωπα, αντίστοιχα, να κατατεθούν, καθώς ήταν οι ενάγοντες τους οποίους εκπροσώπησαν δύο εξειδικευμένα δικηγορικά γραφεία Σιούτη- Λαζαράτου.
Φυσικά, στην ακροαματική διαδικασία, δεν ακούστηκαν τα ονόματα και πολλών άλλων ανθρώπων, φορέων που αφιερώθηκαν ολόψυχα στον κοινό αγώνα, προσφέροντας άπειρο προσωπικό χρόνο, τεχνογνωσία, διέθεσαν χρήματα από μερικές δεκάδες ευρώ έως χιλιάδες, στήριξαν ηθικά, «έβαλαν πλάτη», όπως είπε χαρακτηριστικά, ο Διομήδης Τζιώτης για να φτάσει η μικρή, αρχική ομάδα των διαφωνούντων με την εξόρυξη Αντιμονίου στη Χίο, να γίνει από ένα καθαρό μικρό ρυάκι, ένα σαρωτικό ποτάμι!
Αλησμόνητη θα μείνει, από αυτή την ανηφορική διαδρομή, η μεγαλειώδης συγκέντρωση των, περίπου 3.500 χιλιάδων συμπολιτών μας στην πλατεία της Χίου! Όπως και το πως ξεπεράστηκαν εμπόδια που έμοιαζαν στην αρχή ανυπέρβλητα. Ανάμεσά τους, το να συγκεντρωθούν τα απλησίαστα- όπως έμοιαζαν τότε- ποσά που χρειάζονταν για να γίνει η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, διάφορες περιβαλλοντικές μελέτες, στον ειδικό λογαριασμό που ανοίχτηκε αποκλειστικά για αυτό τον σκοπό. Ανάμεσα στις προσπάθειες για την συγκέντρωση των δεκάδων χιλιάδων ευρώ που απαιτούνταν ήταν και η συναυλία στη Χίο, του χιώτη καλλιτέχνη Παντελή Θαλασσινού.
Ο συνολικός αγώνας όσων σθεναρά, αταλάντευτα αντιτάχτηκαν στην εξόρυξη Αντιμονίου στην Χίο, μετράει σχεδόν τέσσερα χρόνια. Η προετοιμασία για τον δικαστικό αγώνα αγγίζει την διετία, θυμίζει ο Διομήδης Τζιώτης. Παράλληλα με τις κινητοποιήσεις, τα δελτία τύπου για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των κατοίκων της Χίου και μιας σειράς συλλογικών φορέων, οργάνων, προσώπων.
«Είχαμε να αντιμετωπίσουμε, να υπερβούμε πολλά εμπόδια. Μεγάλα συμφέροντα! Διακυβεύονταν πολλά εκατομμύρια ευρώ…
Αλλά με πείσμα, μεράκι προχωρήσαμε. Κάναμε δουλειά «μυρμηγκιού» είπε χαρακτηριστικά ο Διομήδης Τζιώτης περιγράφοντας την άοκνη προσπάθεια τους, την συλλογικότητα αλλά και το δυσανάλογα μεγάλο βάρος που σήκωσαν στους ώμους τους, όσοι αγωνίστηκαν με οποιοδήποτε τρόπο, για το κοινό σκοπό, στην «πρώτη γραμμή» και στα «μετόπισθεν».
Εν μέσω αυτών των συμφερόντων που ακροθιγώς ανέφερε, σε μια εποχή που η απόδοση ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ στην Ελλάδα παραμένει ζητούμενο, με φόντο την ΔΙΚΗ των ΤΕΜΠΩΝ, πως μπήκαν εκείνο το πρωί, στο χώρο του Σ.τ. Ε. που οι περισσότεροι έχουμε δει μόνο στις ειδήσεις;
«ΈΧΟΥΜΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ» δήλωσε, ως ένας από τους 100 περίπου ενάγοντες σε αυτή την προσφυγή. Δήλωση που δεν εξέφραζε μόνο την αισιοδοξία με την οποία μπήκαν στον επιβλητικό χώρο όπου συζητήθηκε η προσφυγή της Επιτροπής, φορέων και πολιτών της Χίου, ενάντια στην εξόρυξη Αντιμονίου.
Η πορεία της διαδικασίας την επιβεβαίωσε. Λίγες ώρες μετά η αισιοδοξία, έγινε πεποίθηση.
Οι καλά τεκμηριωμένες θέσεις, περιβαλλοντικές μελέτες που είχαν κατατεθεί με την μορφή εγγράφων αλλά και συνοπτικά παρουσιάστηκαν δια ζώσης από τους δύο έγκριτους και έμπειρους δικηγόρους που εκπροσώπησαν την Χίο, φάνηκε πως καθήλωσαν τους δικαστές.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ η διαδικασία προέβλεπε αυστηρά οι δικηγόροι που εκπροσωπούσαν την Χίο να μιλήσουν 6 λεπτά, δόθηκε στην κυρία Γ. Σιούτη, συμπληρωματικός χρόνος 3 λεπτών για να αναπτύξει πλήρως την επιχειρηματολογία της. Γεγονός που δείχνει τον βαθμό που έπεισαν, «άγγιξαν» οι εμπεριστατωμένες εισηγήσεις τους.
Ενώ, όπως μας μετέφερε, ο κύριος Τζιώτης που ήταν μέσα στην αίθουσα δεν συνέβη το ίδιο με την Νομική Σύμβουλο που εκπροσωπούσε το Κράτος, σε επίπεδο προετοιμασίας και πειθούς.
Βέβαια, η οριστική απόφαση του Σ.τ.Ε. αναμένεται, αρκετούς μήνες μετά, έως και ένα έτος.
Όμως η τόσο καλά τεκμηριωμένη παρουσίαση των περιβαλλοντικών κινδύνων που εγκυμονεί η εξόρυξη Αντιμονίου για όλο το νησί, όχι μόνο την Αμανή, η σωρεία παρανομιών της κείμενης νομοθεσίας, η επικινδυνότητα που εγκυμονεί για τους κατοίκους κλπ, επέτρεψε ήδη στους παρεβρισκόμενους, να νιώθουν ανακούφιση, και να προσβλέπουν στην πλήρη ΔΙΚΑΙΩΣΗ της Χίου!
Τι τραγική ειρωνεία και δύναμη ψυχής ταυτόχρονα…
Αρκετοί από τους ενάγοντες, χιώτες που μένουν στην Αθήνα ή στην Χίο, μετείχαν ενεργά, μαχητικά στον αγώνα κατά του Αντιμονίου στη Χίο, έζησαν, έγιναν σε λίγες ώρες, ταυτόχρονα και πυρόπληκτοι από την καταστροφικής φωτιάς του περασμένου Αυγούστου στην Αμανή. Φωτιά που θα περίμενε κανείς, λόγω των ανυπολόγιστων καταστροφών που άφησε πίσω της, να τους είχε «τσακίσει». Να ανακόψει τον αρχικό αγώνα…
«Τον Αύγουστο κάηκε το «είναι» μας» είπαν ο Διομήδης Τζιώτης και η Σοφία Παραδείση. Οι ζημιές που υπέστησαν, το πως σώθηκε η οικογένεια τους, όπως και τόσοι άλλοι ντόπιοι και επισκέπτες, έχει καταγραφεί…
Από την Επιτροπή Αγώνα κατά της Εξόρυξης του Αντιμονίου, βρέθηκαν ως πυρόπληκτοι και μέλη της Επιτροπής Υπεράσπισης της Αμανής που είχε ως στόχο να επουλώσει τις «πληγές» που άφησε στον τόπο, στις περιουσίες και στις ψυχές τους, η πλέον καταστροφική φωτιά που έζησαν. Δύο «ενεργά μέτωπα» ταυτόχρονα. Αντιμόνιο και Φωτιά… Στους ώμους, των ίδιων περίπου ανθρώπων! Του ίδιου τόπου…
Θα περίμενε κανείς ότι θα λύγιζαν! Όμως ΟΧΙ!
« Η φωτιά μας πείσμωσε περισσότερο» λένε και οι δύο μόνιμοι κάτοικοι της Βολισσού και πυρόπληκτοι, όπως μαρτυρούν και τα γεγονότα μετά την 12η Αυγούστου!
Αγώνας μέσα στον Αγώνα! Κανένας δεν υπέστειλε την σημαία!
Εκείνη την ημέρα, στις 22 Απρίλη, στο Σ.τ. Ε. πήραν όση δύναμη χρειάζονται για να συνεχίσουν…
Μετά την υπόθεση της Χίου, περίμεναν και λιγοστοί ενάγοντες από την Ήπειρο που προσέφυγαν επίσης στο 5ο Τμήμα του Σ.τ. Ε. ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητρίων στον τόπο τους.
Έμειναν έκθαμβοι από την μαζική, δυναμική, ένθερμη παρουσία πολιτών, εκπροσώπων μαζικών φορέων, για την υπεράσπιση της Χίου.
Τους άκουσαν να λένε: «ΚΟΙΤΑ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΧΙΩΤΕΣ, ΠΟΣΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ…»
Μόνο για αυτή την φράση.
Πριν την έκδοση της απόφασης. Μόνο για τον δρόμο που άνοιξαν τα «μυρμήγκια» για να περπατήσουν οι επόμενοι που θα βιώσουν την κατάφωρη παραβίαση περιβαλλοντικών και άλλων νόμων, που θα τους πνίγει η προκλητική ασέβεια Κράτους και ισχυρών συμφερόντων, στην ψυχή του τόπου τους…
ΆΞΙΖΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ…
Ευγενία Κώττη
