Με τον Κωστή στην... Πόλη

Οι σκέψεις του τέως υπουργού και Βουλευτή Κωστή Μουσουρούλη από την επίσκεψη του στην Κωνσταντινούπολη
Κυρ, 07/04/2019 - 12:02

Είναι από τους συμπατριώτες και πολιτικούς που χαίρεσαι να διαβάζεις τις σκέψεις του.

Είναι από τις περιπτώσεις που χαίρεσαι την θετική προσφορά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ο λόγος στον Κωστή Μουσουρούλη από την προσωπική του ιστοσελίδα, μετά από επίσκεψη του στην Κωνσταντινούπολη και πόσο τελικά η Χίος τον ακολουθούσε σε κάθε του βήμα.

Στην Κωνσταντινούπολη αισθάνεσαι πως έχεις δύο ελληνικές ταυτότητες: του Έλληνα και του Ρωμιού. Εκεί συνειδητοποιείς τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη διατήρηση του Γένους σου ανά τους αιώνες. Και έτσι, νιώθεις την ευλογία του Πατριάρχη περισσότερο ως κατεύθυνση, παρά ως ύψιστη τιμή. Αυτή τη σκέψη κάνω όποτε τον συναντώ. Και πάντα τον ακούω με χαρά να μιλά για τους ακατάλυτους δεσμούς της Χίου με την Πόλη. Θυμήθηκε και την επίσκεψή του στο νησί το 2015, όπου τον υποδέχτηκα εκ μέρους της υπηρεσιακής κυβέρνησης.

Σε αυτό το ταξίδι περπατήσαμε στα χνάρια της Χιώτικης ιστορίας της Πόλης και των νησιών της. Και πρώτα απ' όλα στη Χάλκη, το δεύτερο μεγαλύτερο από τα Πριγκηπονήσια ή «les îles Grecques» όπως τα κατέγραφαν οι περιηγητές. Με τον εγγεγραμμένο ψηφοφόρο στη Χάλκη, αγαπητό φίλο Μανώλη Κωστίδη εκ Ζυφιά Χίου ορμωμένου, κατηφορήσαμε στον δρόμο όπου οι Χιώτες έκτιζαν τα σπίτια τους, το ένα δίπλα στο άλλο, επισκεφθήκαμε τη Θεολογική Σχολή που ανοικοδομήθηκε το 1884 από τον Χιακής καταγωγής Παύλο Στεφάνοβικ Σκυλίτση και ανάψαμε κερί στον ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου που ανακαινίστηκε το 2005 με δαπάνες του Καρδαμυλίτη πλοιοκτήτη Γεωργίου Γυφτάκη.

Και μετά στην Πόλη, που θέλει να την περπατήσεις για να τη νοιώσεις. Από εκεί και οι φωτογραφίες. Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Ταρλάμπασι, στη “Μικρή Ελλάδα” όπως ονομαζόταν η συνοικία αυτή. Κι' ύστερα, η Παναγία Ευαγγελίστρια στα Ταταύλα, μια ιστορική συνοικία που μέχρι το 1922 κατοικούσαν σχεδόν αποκλειστικά Έλληνες. Πρώτοι από όλους εγκαταστάθηκαν εκεί οι Χιώτες, από τον 16ο αιώνα. Και μετά ο Άγιος Φωκάς στο Μεσαχώριο (Ortaköy) πάνω στο Βόσπορο, δίπλα στο ομώνυμο Τζαμί και στη Συναγωγή. Έμεινε για την επόμενη φορά, ο ναός του Αγίου Ιωάννη των Χίων, στο Γαλατά.

Στο οδοιπορικό αυτό κοντοσταθήκαμε σε δεκάδες παγωμένα στο χρόνο σπίτια, που οι εντοιχισμένες επιγραφές των αρχιτεκτόνων τους μαρτυρούσαν πως ήταν Ελληνικά, πριν από το πογκρόμ, τον μαύρο Σεπτέμβρη του 1955. Ακολούθησε η μεγάλη φυγή του 1964. Και ύστερα η φυγή όσων είχαν απομείνει, το 1974. Τρεις χρονολογίες συνδεδεμένες με γεγονότα στην Κύπρο, που εκτός από τον Κυπριακό Ελληνισμό, πλήρωσαν ακριβά και οι Ρωμιοί της Πόλης.

Οι μνήμες τους όμως θα είναι πάντα εκεί, για να «φωνάζουν» από παντού πως, χωρίς αυτούς, η Κωνσταντινούπολη δεν είναι η Κωνσταντινούπολη.

Η βόλτα συνεχίστηκε με ταξί, αφού τα πόδια μας δεν άντεχαν άλλα χιλιόμετρα. Στο Μέγα Ρεύμα (Arnavutköy) ή Αρβανιτοχώρι, λόγω των ελληνορθόδοξων Αρβανιτών που εγκατέστησε εκεί ο Μωάμεθ ο Β΄ ο Πορθητής, αλλά και απέναντι, στην ασιατική πλευρά της Πόλης, στο Τσεγκέλκιοϊ (Çengelköy) και στη Χαλκηδόνα (Kadıköy) που έκτισαν οι Μεγαρείς το 675 π.Χ.

Ο συμπαθέστατος ταξιτζής, με μηδέν αγγλικά, ήθελε και κουβέντα για τα πολιτικά και τα ποδοσφαιρικά μου φρονήματα. «You &%/§$&@ Tsipras?», «Tsipras Yok» του είπα με τα επίσης μηδενικά τουρκικά μου, αλλά δεν ενθουσιάστηκε τόσο όσο με το άκουσμα της λέξης «Olympiakos».

Στις δημοτικές εκλογές, η ιστορική παλινδρόμηση της Τουρκίας μεταξύ Ανατολής και Δύσης αυτή τη φορά χτύπησε τον Erdoğan, αφού οι μεγάλες πόλεις του γύρισαν την πλάτη ψηφίζοντας Κεμαλιστές. Αν και οι υψηλοί του τόνοι δεν φάνηκε να απέδωσαν, είμαι βέβαιος πως θα συνεχιστούν και τούτο γιατί η πολιτική συμπεριφορά του απέναντί μας βασίζεται στην αξιοποίηση της πάγιας αντίληψης των Τούρκων περί υπαρκτού ελληνικού κινδύνου, αναβίωσης της «Μεγάλης Ιδέας» κλπ κλπ. Και ως γνωστόν, οι εμμονές που διατρέχουν έναν λαό στην Ιστορία του, εύκολα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από λαϊκιστές ηγέτες και ηγετίσκους.

Πάντως, κατά βάθος, αυτός ίσως να ήταν και ένας από τους λόγους που ο Κεμάλ εγκατέστησε την πρωτεύουσά του στην Άγκυρα και όχι στην Κωνσταντινούπολη. Ίσως και η προσπάθεια εξασθένησης της Πόλης από πολλά δυτικά κράτη κατά το, όχι και τόσο, μακρινό παρελθόν να οφείλεται στον ίδιο λόγο. Η συζήτηση αυτή είναι μεγάλη...

Σχετικά Άρθρα