Χίος, Παρασκευή 29 Μαΐου

40 μαθητές στο λογοτεχνικό διαγωνισμό «Ανδρέας Αξιωτάκης – Μνήμη Μικρασίας»

Δευ, 02/03/2015 - 10:42

Την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2015 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία ο Λογοτεχνικός Διαγωνισμός, που από φέτος θα ονομάζεται τιμητικά «Ανδρέας Αξιωτάκης – Μνήμη Μικρασίας», τον οποίο διοργάνωσε ο Μορφωτικός Σύνδεσμος Βαρβασίου Χίου – Βιβλιοθήκη «ο Φάρος», σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Χίου. Στο Διαγωνισμό, που διεξήχθη στο ιδιαίτερα φιλόξενο Γενικό Λύκειο της Καλαμωτής, συμμετείχαν 40 παιδιά, συγκεκριμένα από το 1ο Γενικό Λύκειο Χίου, το 2ο Γενικό Λύκειο Χίου, το 3ο Γενικό Λύκειο Χίου, το Γενικό Λύκειο Βροντάδου, Καρδαμύλων, Καλαμωτής και από το Μουσικό Σχολείο Χίου. Στα παιδιά δόθηκε το απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου Ματωμένα χώματα της Διδώς Σωτηρίου: «Κείνοι που έζησαν μέσα στη θύελλα έφυγαν ένας ένας κι η ζωντανή μαρτυρία τους χάθηκε. Χάθηκαν οι λαϊκοί θησαυροί ή βαλσαμώθηκαν στα ιστορικά αρχεία. ‘’Απ’ του πεθαμένου το μάτι, μην περιμένεις δάκρυ’’ λέει μια μικρασιατική παροιμία..» και τους ζητήθηκε να ξεδιπλώσουν το λογοτεχνικό τους ταλέντο. Τα γραπτά των παιδιών θα αξιολογήσει ομάδα φιλολόγων του Γενικού Λυκείου της Καλαμωτής. Τα αποτελέσματα του Διαγωνισμού, καθώς και η ημερομηνία της τελετής βράβευσης θα ανακοινωθούν σύντομα.

 

Σχετικά Άρθρα

Αυτή τη φορά η Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη γράφει για την Πλατεία Βουνακίου
Τρί, 26/05/2020 - 18:38

Ένα νέο βιβλίο μας παρουσιάζει πάλι η ακάματη Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη. Αφορά την κεντρική πλατεία του νησιού.

Για το περιεχόμενο του μας ενημερώνουν οι εκδόσεις Άλφα Πι.

Η Κεντρική πλατεία της Χίου γνώρισε όχι μόνον τις ανέμελες καθημερινές δραστηριότητες και τις χαρούμενες γιορτινές ημέρες, αλλά υπήρξε ὁ βωμὸς τῶν θρήνων κατά τη διάρκεια της οθωμανικής σκλαβιάς (1566-1912), όταν πλήθος ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους σε αθρόες σφαγές στο ολοκαύτωμα του 1822, και σε μεμονωμένες εκτελέσεις.

Άγριοι θάνατοι διά ξίφους και μαχαίρας, φρικτότεροι διά του απαγχονισμού και της πυράς και ακόμα πιο μαρτυρικοί διά ανασκολοπισμού έλαβαν χώρα σ’ αυτόν τον τόπο του Βουνακίου.

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες αποδεικνύουν σε τι βαθμό βαρβαρότητας μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν ο φανατισμός εξάπτει τα αγριότερα των ενστίκτων του, η παιδεία του λαού του υποθάλπει τη βιαιότητα και η επαπειλούμενη απώλεια της εξουσίας οδηγεί τους σκληρούς κυρίαρχους σε ανελέητες τιμωρίες για εκδίκηση ή παραδειγματισμό.

Η ιστορία όμως δεν σταματά στα δάκρυα, ο άνθρωπος λησμονεί τα θλιβερά και προχωρά με αισιοδοξία.

Χωρίς πρόθεση αναμόχλευσης αντιπαλότητας και με την ευχή να μην ξαναζήσει ποτέ πια ο τόπος τέτοιες θλιβερές μέρες, πέρα από τη σπονδή στους νεκρούς μάρτυρες, τη συγγραφή αυτού του κειμένου ερμηνεύει η προτροπή του Ανδρέα Μάμουκα, αυτόπτη των τραγικών σκηνών του 1822 «νὰ ἀνακαλῶνται εἰς τὴν μνήμην τῶν μεταγενεστέρων διὰ νὰ προληφθῇ ἄλλην φορὰν τοιαύτη καταστροφή».