Αρ. Παληού: «Σώζοντας την Ελπίδα»

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ
Τετ, 24/05/2017 - 07:21

Υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο από μια 17χρονη μαθήτρια που πρεσβεύει την ελπίδα, την αρετή, την αλληλεγγύη, τη χαρά, την ευτυχία; Από μια 17χρονη από μια εσχατιά του Αρχιπελάγους που η μοίρα την όρισε να υποδέχεται μέχρι και πρόσφατα χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους, διωγμένους από τις εστίες τους από τον πόλεμο που εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων; Από ένα κορίτσι που, πριν βγει από το αβγό καλά καλά, αγωνιά, ανησυχεί, προβληματίζεται αλλά και ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον, σε μια καλύτερη ζωή για όλους της γης τους κολασμένους…; Από ένα παιδί που τα ενδιαφέροντά του δεν περιορίζονται σε όλα όσα είναι προτεραιότητα της σημερινής νεολαίας αλλά «ψάχνεται» και ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο;

Εντυπωσιακή

   Ειλικρινά με εντυπωσίασε η Αρετή Παληού με το παραμύθι της «Σώζοντας την ελπίδα» σε ελληνική και αγγλική μετάφραση που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Άλφα Πι»… Και δεν εντυπωσίασε και εξέπληξε μόνο εμένα αλλά όλους όσοι έτυχε μέχρι σήμερα να διαβάσουν ένα πόνημα υπό μορφή παραμυθιού. Ενός παραμυθιού που απευθύνεται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους. Στους μικρούς για να τους κάνει να κοιτάξουν την πραγματικότητα που διαμορφώνεται με ρεαλισμό και στους μεγάλους για να τους δώσει την ευκαιρία να αναθεωρήσουν κάποιες από τις στρεβλές, ίσως, ιδέες και απόψεις τους. Μηνύματα αγάπης και ανθρωπιάς και αλληλεγγύης προς κάθε κατεύθυνση από την Αρετή που κατάφερε, μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός παραμυθιού, να περιλάβει αξίες και ιδανικά που κάνουν τους ανθρώπους να διαφέρουν από τα άγρια ζώα…

Δίνει ελπίδα

   Το «Σώζοντας την ελπίδα» δίνει ελπίδα ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Ένας κόσμος χωρίς όπλα, χωρίς πόνο και κακία, με χαρά και ευτυχία. Ένας κόσμος που μπορεί να υλοποιηθεί με πίστη, αγώνα και ελπίδα, όπως σημειώνει η ίδια. Μάλιστα η ίδια αφιερώνει το βιβλίο της, εξαιρετικό αισθητικά με την υπέροχη εικονογράφηση του αφγανού Sayed Nabiullah Rahmatzada, σε όσους δεν έχουν σταματήσει να ονειρεύονται και να προσμένουν ένα καλύτερο αύριο. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως πάντα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και μπορεί να σωθεί αν όλοι κάνουμε μια προσπάθεια…

Οι πρωταγωνιστές

   Πρωταγωνιστές στο παραμύθι της Αρετής ένα περιστέρι που συμβολίζει την ελπίδα, μια γάτα που συμβολίζει την αρετή, ένας κακός αετός που αντιπροσωπεύει τον πόνο και δύο πουλάκια που συμβολίζουν τη χαρά και την ευτυχία. Πραγματικοί όμως πρωταγωνιστές οι άνθρωποι και ό,τι αντιπροσωπεύει ο καθένας. Η μικρή συγγραφέας παίρνει αφορμή από την έλευση των προσφύγων και μεταναστών και πλέκει την ιστορία της με ρεαλιστικό τρόπο και με δεξιοτεχνία εξαιρετική που εμπεριέχει και αγωνία ως προς την κατάληξη… Περιγράφοντας με ζωντάνια τη διαδρομή μέσα στη λίμνη (και ουσιαστικά στον θαλάσσιο δίαυλο μεταξύ Χίου και Τουρκίας), τους δισταγμούς, τους φόβους, τις αγωνίες, τις ελπίδες που ευτυχώς παραμένουν ζωντανές.

Πικρές αλήθειες

   Πολλές πικρές αλήθειες περιλαμβάνονται στο παραμύθι της Αρετής Παληού, αλλά εκεί που πρέπει να σταθούμε είναι στα μηνύματα που εκπέμπει. Μηνύματα που απευθύνονται σε όλους μας και μακάρι να μπορούσαμε, όχι μόνο να τα λάβουμε, αλλά να τα εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας. Γιατί η Αρετή μπορεί να έγραψε το παραμύθι της εξ αφορμής συγκεκριμένων περιστατικών όμως, αν εφαρμόζαμε στην πράξη όλα όσα μας συμβουλεύει, έστω και αν είναι μικρή στην ηλικία, σίγουρα θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο και σε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.

   Ως προς τη γραφή της καταφέρνει και απευθύνεται σε μικρούς και σε μεγάλους με τον τρόπο που θα ήθελαν να το διαβάσουν και οι μεν και οι δε. Συνδύασε την απλότητα και τη γλαφυρότητα με αποτέλεσμα το παραμύθι να διαβάζεται ευχάριστα. Και ίσως πρέπει να σημειώσουμε ότι το συγκεκριμένο παραμύθι γράφτηκε σε κλειστή αίθουσα μαζί με άλλα παιδιά που συμμετείχαν στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του Φιλοτεχνικού στη μνήμη του Χιώτη ποιητή Κώστα Χαλλιορή. Και έλαβε το δεύτερο βραβείο… Αναρωτιέμαι πόσο καλύτερο ήταν το κείμενο που πήρε το πρώτο…

   Συμπερασματικά η Αρετή Παληού είναι ένα πρωτοεμφανιζόμενο αλλά με λαμπρό μέλλον αστεράκι του λογοτεχνικού στερεώματος της Χίου και πολύ χαιρόμαστε γι αυτό, γιατί ακολουθεί το δρόμο που χάραξαν ο αείμνηστος Αντώνης και ο Γιάννης με την Ντίνα.

Δ.Φ.

Σχετικά Άρθρα