Γίνεται η Σφαγή της Χίου άγαλμα;

Απομακρύνθηκε για πάντα η “χάλκινη περίπολος” του Ρέμπραντ από την ομώνυμη πλατεία.
Τρί, 11/05/2021 - 17:20

Σε όσους αρέσουν τα κέρινα ομοιώματα, οι αναπαραστάσεις ανθρώπων στην εποχή των σπηλαίων ή θεματικών έργων ζωγραφικής σε έργα τριών διαστάσεων, τότε λυπούμαι αλλά έχω κακά νέα.

Η υπαίθρια αναπαράσταση με φιγούρες από τον πίνακα του Ρέμπραντ η "Νυχτερινή Περίπολος" απομακρύνθηκε για πάντα απ' τη διάσημη ομώνυμη πλατεία, που φέρει τον ανδριάντα του Ολλανδού Ζωγράφου του 16ου αιώνα. (Φωτογραφία στο λοκντάουν).

Οι δύο Ρώσοι που έφτιαξαν την ''αναπαραγωγή'' το τοποθέτησαν το 2005 με την ευκαιρία των 400 χρονών γέννησης του Ρέμπραντ.

Από τότε υπάρχουν ενδοιασμοί και αμφισβητείται σοβαρά κατά πόσο ένα ζωγραφικό έργο που είναι στις 2 διαστάσεις - μπορεί ν' αποδοθεί στις τρεις διαστάσεις που ποτέ δεν είχε προγραμματιστεί, και αν κάτι τέτοιο γίνεται να χει αποτέλεσμα εφόσον δεν είναι αυτόνομα εμπνευσμένο γλυπτικό / τρισδιάστατο έργο για το δημόσιο χώρο.

Υπάρχουν βέβαια φιλόδοξοι που θα πετάξουν τη σκούφια και θα πουν: θαυμάσια ιδέα! Θα σας φτιάξω λαγούς με πετραχήλια. Και τότε πού βρίσκεται η ευθύνη, στον φιλόδοξο, ή σε αυτόν πού δίνει τα λεφτά για έργο σε δημόσιο χώρο;

Στα μέσα ενημέρωσης της Ολλανδίας διαβάζεις ότι: “οι κάτοικοι του Άμστερνταμ θεωρούν την αναπαράσταση του πίνακα σε ολόγλυφες φιγούρες μια καρα-kitsch διαδικασία και για το λόγο αυτό να απομακρυνθούν. (14/02/2020, ΑΤ5, ...But many Mokumers still wanted to put them away as 'kitsch').

Ούτως ή άλλως δεν την είχε παραγγείλει το κράτος ή ο δήμος ούτε έστω τα εστιατόρια της περιοχής που είναι αρκετά και είχαν συμφέρον από τον τουρισμό στη πλατεία. Σε κάποια στιγμή τα ίδια τα εστιατόρια πλήρωναν τους 2 Ρώσους ένα μισθό κάθε χρόνο, αλλά όχι πλέον.

Πάντως τα χρήματα δώθηκαν κατ' αρχήν πριν 15 χρόνια από επιχειρηματίες στην Χάγη, για τα 25 χρόνια της Βεατρίκης, και μετά έδιναν μισθό οι εστιάτορες.

Συμπέρασμα: πως λοιπόν θα βοηθήσεις το δημόσιο αίσθημα ακόμα κι αν έχεις εμμονές εθνικισμού; με το να κάνεις ό,τι θέλεις με τα λεφτά, ή με το να ρωτάς αυτόν που ο ίδιος με το χρήμα του φορολογούμενου Έλληνα σπούδασε, ξανά και ξανά και ξανά, και μετά να αποφασίζεις;

Πράγματι με ρώτησαν πρόσφατα σαν γλύπτη αν θα ήθελα να κάνω άγαλμα τη σφαγή της Χίου του Ντελακρουά.

Όμως δεν με ρώτησαν: θα ήταν σωστό και κατάλληλο - αυτό το ζωγραφικό που είναι σε 2 διαστάσεις, να μετατραπεί σε έργο τρισδιάστατο για το ύπαιθρο; Που έχει έναν δραματικό ουρανό, και που από τις πλάγιες όψεις δεν θα ήταν γλυπτό αλλά μια μπερδεμένη Ντύσνευλαντ; Γι αυτό γράφω και αυτό το άρθρο, κλίνοντας κάπου 100 ανάλογα δικά μου που δημοσιεύθηκαν στο παρελθόν.

Και γιατί να φτιαχτεί άγαλμα η ζωγραφική σφαγή, όταν η Χίος έχει ένα εξαίρετο ζωγραφικό αντίγραφο της από το Λούβρο και μάλιστα παλαιάς ζωγραφικής κοπής..?! Το οποίο όμως μοιάζει στριμωγμένο σε διάδρομο που βάζεις τη σφουγγαρίστρα; Μήπως επειδή κόλλησαν στον ιστορικό θρύλο του ζωγραφικού και μόνο αυτό καταλαβαίνουν; Μήπως επειδή η ζωγραφική ανεβοκατεβαίνει στα παζάρια ενώ η νέα γνώση της αρχαίας παράδοσης γλυπτικής μοιάζει ακόμη αχρείαστο ταμπού;

Η Χίος είχε δυσαρεστηθεί με τη χάλκινη φιγούρα “Η Δόξα των Ψαρών, Σολωμού - Γύζη ” που είχε φιλοτεχνήσει ο Γιάννης Παππάς. Αλλά εγώ είμαι πάντα εδώ, κι εκτός απ τα '100 άρθρα' έχω κάνει και πολλά άλλα πράγματα.

Σε παλαιότερα χρόνια είχα φιλοτεχνήσει για τα Ψαρά 4 χάλκινους ήρωες του 1821. (Σε μέγεθος μισού ανδριάντα - Το ένα το πρόσφερα αφιλοκερδώς). Μεταγενέστερα - χωρίς να με ρωτήσουν, τα στήσαν πάνω σε ασχεδίαστες εξαμβλωματικές βάσεις, και κατέστρεψαν τα έργα μου! Θα ήθελα με την ευκαιρία της Παλιγγενεσίας να βάλουν κάτι στην πάντα για να διορθωθεί το λάθος αυτό, μιας και τα έργα αυτά είναι τα παιδιά μου, να ρωτούν, και να τα προσέχουν όπως και εγώ προσέχω τα δικά τους.

Αυτά λοιπόν για την ώρα, κι όταν πηγαίνει κάποιος στις πλατείες του εξωτερικού να προσέχει από που επηρεάζεται. Στο μουσείο κέρινων ομοιωμάτων της Μαντάμ δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου τόσα χρόνια.

(Η φωτογραφία στον ανδριάντα του Ρέμπραντ - με και χωρίς την περίπολο πια, είναι προχτεσινή).

 

Άρθρο του Γλύπτη Γιάννη Κουτσουράδη

Σχετικά Άρθρα