Χίος, Παρασκευή 29 Μαΐου

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» από το εργαστήρι θεάτρου του Ομηρείου

Τετ, 23/05/2018 - 13:21

Το «όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ανεβάζει το Σαββατοκύριακο το Θεατρικό εργαστήρι του Ομηρείου, σε σκηνοθεσία Λένιας Ξενάκη.

Οι συντελεστές της παράστασης κάλεσαν το θεατρόφιλο κοινό της Χίου να παρακολουθήσει το έργο ,με την Λένια Ξενάκη να τονίζει ότι « είναι ένα διαχρονικό έργο που επιτρέπει  σε κάθε ηθοποιό να εκφράζεται αλλά παράλληλα αποδίδεται με μια  φρέσκια ματιά  και μια καινούργια άποψη του Σαίξπηρ.

 Από τους συντελεστές της παράστασης ο Παντελής  Πιτσικούλης  και η Άννα Σαββάκη μίλησαν με ενθουσιασμό για την παράσταση που ετοιμάζουν αλλά και για την «δουλειά» που γίνεται στο εργαστήρι θεάτρου του Ομηρείου.

«Έχουμε καταφέρει να γίνουμε μια όμορφη ομάδα» ,ανέφεραν, καλώντας τον κόσμο να βρεθεί το σαββατοκύριακο στο Ομήρειο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή τη φορά η Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη γράφει για την Πλατεία Βουνακίου
Τρί, 26/05/2020 - 18:38

Ένα νέο βιβλίο μας παρουσιάζει πάλι η ακάματη Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη. Αφορά την κεντρική πλατεία του νησιού.

Για το περιεχόμενο του μας ενημερώνουν οι εκδόσεις Άλφα Πι.

Η Κεντρική πλατεία της Χίου γνώρισε όχι μόνον τις ανέμελες καθημερινές δραστηριότητες και τις χαρούμενες γιορτινές ημέρες, αλλά υπήρξε ὁ βωμὸς τῶν θρήνων κατά τη διάρκεια της οθωμανικής σκλαβιάς (1566-1912), όταν πλήθος ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους σε αθρόες σφαγές στο ολοκαύτωμα του 1822, και σε μεμονωμένες εκτελέσεις.

Άγριοι θάνατοι διά ξίφους και μαχαίρας, φρικτότεροι διά του απαγχονισμού και της πυράς και ακόμα πιο μαρτυρικοί διά ανασκολοπισμού έλαβαν χώρα σ’ αυτόν τον τόπο του Βουνακίου.

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες αποδεικνύουν σε τι βαθμό βαρβαρότητας μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν ο φανατισμός εξάπτει τα αγριότερα των ενστίκτων του, η παιδεία του λαού του υποθάλπει τη βιαιότητα και η επαπειλούμενη απώλεια της εξουσίας οδηγεί τους σκληρούς κυρίαρχους σε ανελέητες τιμωρίες για εκδίκηση ή παραδειγματισμό.

Η ιστορία όμως δεν σταματά στα δάκρυα, ο άνθρωπος λησμονεί τα θλιβερά και προχωρά με αισιοδοξία.

Χωρίς πρόθεση αναμόχλευσης αντιπαλότητας και με την ευχή να μην ξαναζήσει ποτέ πια ο τόπος τέτοιες θλιβερές μέρες, πέρα από τη σπονδή στους νεκρούς μάρτυρες, τη συγγραφή αυτού του κειμένου ερμηνεύει η προτροπή του Ανδρέα Μάμουκα, αυτόπτη των τραγικών σκηνών του 1822 «νὰ ἀνακαλῶνται εἰς τὴν μνήμην τῶν μεταγενεστέρων διὰ νὰ προληφθῇ ἄλλην φορὰν τοιαύτη καταστροφή».