40… παλληκάρια από τη… ΒΙΑΛ

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 13/10/2018 - 09:21

Το πατριωτικό δημώδες άσμα των παιδικών μας χρόνων, αναφέρεται βέβαια σε 40 παλληκάρια από τη Λειβαδιά, αλλά λέω να το προσαρμόσουμε στα τοπικά δεδομένα, μετρώντας τα 40 πάλι, όχι παλληκάρια αλλά παιδάκια, που θα πάνε τελικά τη Δευτέρα από τη ΒΙΑΛ σε 5 Δημοτικά Σχολεία.

 

Ετσι λοιπόν συμπατριώτες, για τόσα… παλληκάρια η Παγχιακή Επιτροπή του μίσους ξεσήκωσε το σύμπαν, για τόσα… παλληκάρια 6 έως 12 χρόνων, ελαφρά τη καρδία, 1000 τόσοι, μετανοούντες οι μισοί εκ των υστέρων, έβαλαν την υπογραφούλα τους, να μείνουν κλεισμένα στην ΒΙΑΛ, να γίνουν Ταλιμπάν, να μην μάθουν όσο διάστημα δύο ή δεκαδύο μηνών μείνουν εδώ, να γράφουν ούτε καν το όνομα τους.

 

Και έρχομαι τώρα να ρωτήσω: Για 8 παιδάκια ανά Σχολείο, τις απογευματινές ώρες άξιζε το νησί τόση δυσφήμιση; Οι εραστές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ας ψάξουν τα συνώνυμα της Χίου στο διεθνή ιστό ενημέρωσης. Ο καμένος σκύλος με λάδι, δεν φαντάζεται κανείς πόσα πληρώνουμε και θα πληρώνουμε ακόμα ένα βλάκα, η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου στη Σούδα και το κερασάκι στην τούρτα, η άρνηση της παροχής γνώσης σε παιδιά από μια κρατική οντότητα, που καθυστέρησε δύο χρόνια να ανταποκριθεί στις Διεθνείς της υποχρεώσεις, στερώντας από εκατοντάδες παιδιά μέχρι σήμερα και τη γνώση αλλά και τα επίσημα κρατικά πιστοποιητικά σπουδών, που θα εφοδιάζονταν εδώ και αναγνωρίζονται από όλες τις χώρες μέλη του ΟΗΕ.

 

Δεν αναφέρομαι στην απασχόληση δεκάδων ανέργων εκπαιδευτικών, στην αξιοποίηση κονδυλίων για το προσφυγικό, που αδυνατεί να τα απορροφήσει η χώρα μας, σε δράσης ουσίας, γιατί στην αρπαχτή είμαστε πρώτοι, θεωρώντας όλα αυτά δευτερεύοντα μπροστά στο πρωτεύον της μόρφωσης ενός παιδιού.

 

Και κάτι τελευταίο. Επειδή η ιστορία υπάρχει για να μας διδάσκει, ή για να μην μας εκπλήττει, εγώ από τα στοιχειώδη, που γνωρίζω, δεν έπεσα από τα σύννεφα, διαβάζοντας στις τοπικές εφημερίδες το 1922 -23 την συμπεριφορά των Χιωτών απέναντι στα ομοεθνή τους… τουρκάκια, τα παιδιά των προσφύγων, για τα οποία ήθελαν ξεχωριστά Σχολειά, επειδή είχαν… ψείρες, ενώ τα ντόπια είχαν... αηδόνια.

Αφού βέβαια με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ως τόποι κατοικίας αρχικά των προσφύγων ορίστηκε το Κάστρο, μια απέραντη χαβούζα τότε, που οι ίδιοι άρχοντες εισηγούνταν το… γκρέμισμα του και η περιοχή Βαρβασίου, που τότε ήταν ένα βρομερό έλος σχηματισμένο στις εκβολές του Παρθένη, γεμάτο λύματα και αγριόχορτα.

 

Ξέρετε πόσες φορές διαβάζοντας τα σώματα των παλιών τοπικών εφημερίδων τρομάζω στην ιδέα τι θα ήταν η Χίος χωρίς το μπόλιασμα των προσφύγων της Μικρασίας;  Αλλά ας το αφήσουμε αυτό γιατί δεν είναι της παρούσης. ‘Η μήπως είναι;

 

Υ.Γ. Χαίρομαι που για τον τυφώνα Μάϊκλ στην Καλιφόρνια εκτός του Βουρνού φταίει και ο Καραμανής. Επιτέλους να μην… χαλαρώνουμε.

Σχετικά Άρθρα