Στατιστικά της προηγούμενης χρονιάς.
Διαφορά θανάτων γεννήσεων, 151 άτομα υπέρ των πρώτων.
Ερώτημα: Στις γεννήσεις αφήστε τα «Αλβανάκια» που τα θεωρούμε πια δικά μας, αφού έτσι μας συμφέρει, είναι και τα… Συράκια και τα… Ιρακινάκια;
Ας αφήσουμε αυτή την… λεπτομέρεια και ας το δούμε σε βάθος χρόνου.
Το 2050, που ο γράφων θα βλέπει τα ραπανάκια ανάποδα, η Χίος μετά βίας θα ξεπερνά τους 15.000 κατοίκους, ίνα επιβεβαιωθεί ο συγχωρεμένος ο Τουργούτ Οζάλ, που έλεγε πως «όταν χοντραίνει η κοιλιά ανοίγεις μια τρύπα στη ζώνη» δηλαδή βουτάς 5-6 έρημα νησιά, τα οποία φρόντισε η πατρίδα τους να ρημάξουν, ο ΦΠΑ έρχεται για όσους το ξέχασαν.
Εν όψει λοιπόν της συζήτησης στο Δημοτικό Συμβούλιο Χίου, καλό 8ωρο παιδιά, για το πόσους Δήμους πρέπει να έχουμε ας παρθεί παρακαλούμε υπ’ όψιν ο παραπάνω προβληματισμός, που σκιαγραφείται στον τίτλο.
Και για να συνοψίσουμε, καταλαβαίνω την αγωνία μερικών να τους φωνάζουν… Δήμαρχε, αλλά μιλάει κανείς σοβαρά, ότι με τη σημερινή διάρθρωση των Δήμων, το νησί πάσχει απ’ το γεγονός ότι έχει έναν;
Αρκεί να δεί κανείς μόνο την μελέτη ηλεκτροφωτισμού του Δήμου Χίου, για να καταλάβει ότι ακόμα και να μην μας επέβαλλε ο «Καλλικράτης» να έχουμε έναν Δήμο θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε.
Προσέξτε, το πρόβλημα της Χίου δεν είναι ο ένας Δήμος, το πρόβλημα είναι η αυτονομία και η οικονομική ευρωστία των Κοινοτήτων.
Το να υπάρχει ένας Δήμος με κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς βλακώδεις τοπικισμούς και αντιπαλότητες, δεν εμποδίζει σε τίποτα την αυτόνομη λειτουργία των Κοινοτήτων, έτσι κι’ αλλιώς στις ζωντανές γίνεται.
Το πρόβλημα στο νησί δεν είναι ο ένας Δήμος, είναι ότι με την ισχύουσα πολιτική και φορολογική κατάσταση κανένας νέος επιχειρηματίας δεν πρόκειται να εμφανιστεί και οι υπάρχοντες θεωρούν πιθανότερο να δηλώσουν… αλλαγή φύλλου, που είναι και της μόδας, παρά να προσλάβουν ένα εργαζόμενο.
Υ.Γ. Συζητώντας τα περί… Δήμων ας πάρουμε υπ’ όψιν και τον ψόφιο… θεσμό της Περιφέρειας, η οποίες ειδικά στα νησιά, που απ’ την Γεωγραφία και την ιστορία είναι «ανεξάρτητα κράτη» το μόνο που προσφέρουν είναι να κρατούν αδρανείς αιρετούς, όπως ένας Σταμάτης Κάρμαντζης, ένας Γιάννης Ξενάκης, ένας Κώστας Παπαδόπουλος και άλλοι.
