Μια συμφωνία από μόνη της αποτελεί θετικό γεγονός, αφού σημαίνει ότι ύστερα από συζητήσεις ή σκληρές διαπραγματεύσεις, τα συμβαλλόμενα μέρη κατέληξαν κάπου για να λύσουν ένα πρόβλημα. Το αυτόν συμβαίνει και στην συμφωνία Ευρωπαϊκής Ενωσης – Τουρκίας για το προσφυγικό. Επειδή όμως άλλο μια εμπορική συμφωνία, με αμοιβαίες εγγυήσεις, και άλλο μια πολιτική συμφωνία, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι τις περισσότερες φορές στις δεύτερες υπάρχει η λογική, συμφώνησε να ξεμπερδεύουμε, βάλε την υπογραφή σου και βλέπουμε, κάνε την συμφωνία τόσο περίπλοκη ώστε αν δεν εφαρμοστεί να φταίει ο άλλος.
Διαβάστε καλά το κείμενο της Συμφωνίας για το προσφυγικό, για να δούμε αν πρέπει να αισιοδοξούμε ή να βαστάμε μικρό καλάθι ή αν απ’ την αρχή το καλάθι είναι μια χαρά αλλά δεν έχει… πάτο.
Κατ’ αρχήν η συμφωνία είναι ξεκάθαρη σε ένα μόνο σημείο. Η Τουρκία θα παίρνει πίσω μόνο Σύρους. Ερώτημα, θα σταματήσει να μας στέλνει Αφγανούς – Ιρακινούς – Σομαλούς και άλλες φυλές του… Ισραήλ;
Η απάντηση εδώ είναι προφανής. Ας πούμε ότι αύριο κάνουμε μια συμφωνία στην γειτονιά μας ότι θα σεβόμαστε ο ένας το σπίτι του άλλου. Αυτό τι σημαίνει, δεν θα κλείνουμε τις πόρτες του; Συνεπώς όσο η Κυβέρνηση έχει τη λογική το Λιμενικό είναι τροχονόμος και ο Πολεμικός στόλος μόνιμος κάτοικος Ναυστάθμου, η Τουρκία θα εξάγει καθημερινά ότι της γουστάρει, γιατί η δουλειά δεν πρέπει να ξεχνάμε έχει άγρια κονόμα για όλους.
Η συμφωνία επίσης είναι ξεκάθαρη ότι όποιος Σύρος επιστρέφεται, ένας άλλος Σύρος θα γίνεται δεκτός από χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε εθελοντική βάση. Για να το δούμε αυτό στην πράξη; Τι είναι οι άνθρωποι νούμερα; Θα χωρίσουμε έναν πατέρα από την γυναίκα και τα τέσσερα κουτσούβελα και θα πούμε αυτός επιστρέφεται, πιά χώρα θέλει να πάρει έναν άλλον; Κατ’ αρχήν να δούμε ποιός θα χωρίσει οικογένειες και μετά μάλλον δουλευόμαστε άρα δεν κάναμε συμφωνία, αλλά συμφωνήσαμε για να συμφωνήσουμε. Και δουλευόμαστε γιατί αν ήταν οι χώρες της Ευρώπης ήθελαν να σηκώσουν το βάρος, δεν θα έβαζαν τα Σκόπια να κάνουν τα μαντρόσκυλα, οι Ιταλοί καραμπινιέροι δεν θα έκαναν… διακοπές στην Αλβανία και δεν θα έκαναν χρυσές δουλειές οι βιομηχανίες συρματοπλεγμάτων. Και όλα αυτά αφού η κάθε μία κράτησε τον αριθμό «προλεταρίων» που ήθελε. Συνεπώς εκτός από τις συμφωνίες υπάρχει και η λογική και αυτή λέει ότι: Στην Ελλάδα υπάρχει άγνωστος αριθμός μεταναστών – προσφύγων. Αυτός μένει εδώ, άρα αρχίζουμε τη διαδικασία, να τους φιλοξενήσουμε κάπου μέχρι να μείνουν όσοι επιθυμούν και επιθυμεί και η χώρα, να φύγουν και η Παναγιά μαζί τους ή να τους γυρίσουμε στις πατρίδες τους. Κλείνουμε τα σύνορα ερμητικά και δεν αφήνουμε την Τουρκία να κάνει παιχνίδι. Αλλιώς θα επιστραφούν οι πρώτοι άτυχοι, αν γίνει και αυτό και αμέσως μετά η Τουρκία δεν θα παίρνει τίποτα πίσω, εφαρμόζοντας μάλιστα και την Συμφωνία… βγαίνοντας και από πάνω, γιατί καμιά Ευρω- φρακτική χώρα δεν θα δέχεται να πάρει τον αριθμό, που όχι της αναλογεί, ας προσέξουμε την παγίδα, αλλά θα έχει επιλέξει… εθελοντικά. Επιστροφή στον πρόλογο. Το να συμφωνήσουμε ότι χρειαζόμαστε καλάθι για τα ψώνια μας, γιατί μας πέφτουν κάτω είναι θετικό. Όμως το συγκεκριμένο καλάθι από κατασκευής δεν έχει… πάτο. Μακάρι να διαψευστούμε.
Υ.Γ Ετοιμαστείτε για την νέα παράσταση στη Βουλή με το θεατρικό έργο «Να ποιοι θα φάγανε». Στο μεταξύ επειδή οι ηθοποιοί είναι όλοι… πεινασμένοι, σβήστε οι συνταξιούχοι, ας πούμε άλλη μια σύνταξη από τις 10 το χρόνο, που είχαν αφήσει.
