Άλλα είχα σκοπό να γράψω, αλλά προέκυψε το θέμα που ανέδειξε η Ευγενία Κώττη, που για λόγους που καταλαβαίνετε όλοι, το ξέρω από τους πρώτους, αλλά ήταν καθήκον της Ευγενίας να το γράψει.
https://www.alithia.gr/koinonia/h-grafeiokratia-skotonei
Ε, ναι λοιπόν η γραφειοκρατία σκοτώνει, αλλά εγώ θα ήθελα να το επεκτείνω λίγο, σκοτώνει και η αδιαφορία.
Έρχομαι λοιπόν να ρωτήσω, εκτός από τον δρόμο στο Χαλκειός, που όλοι ήξεραν ότι θα γίνει τροχαίο λόγω σκότους, στο άλλο τροχαίο με θύμα τον συμπατριώτη μας Γιάννη Σκούφαλο, στην συμβολή Προκυμαίας και Κοκκάλη, πάλι λόγω σκότους, τι ακριβώς έγινε; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Το τροχαίο και ο θάνατος του Γιάννη Σκούφαλου έγινε στις 6.30 π.μ. στις 13/12/25.
Σήμερα λίγο πριν την συμπλήρωση χρόνου έχει γίνει το εξής. Έπεσε ένα σήμα που υπήρχε στην στροφή, έμεινε το σήμα, χύμα, στην βάση του πλατάνου και το σιδερένιο αγγούρι όρθιο δίπλα του και άνευ σήματος, ουδείς δε έχει φωτίσει το σημείο, κενό το οποίο καλύπτει υποτυπωδώς, εξωτερικός φωτισμός καταστήματος. Δηλαδή αν ο άνθρωπος για κάποιο λόγο δεν φωτίσει την έξοδο του, θα πλακώσει στο ίδιο σημείο απόλυτο σκοτάδι.
Και για να το δέσω λίγο με την «γραφειοκρατία» της Ευγενίας, ξέρετε γιατί δεν βάζουν φως, εκτός ότι είναι άχρηστοι;
Διότι όποιος το βάλει, Δήμος Χίου ή Λιμενικό ταμείο θα αναγνωρίσει εμμέσως πλην σαφής τις ευθύνες του για την μη φωτεινότητα εν όψει και του δικαστηρίου για τον θάνατο του Σκούφαλου.
Για να μην πάρουν λοιπόν την ευθύνη για το ένα τροχαίο, αφήνουν τις ίδιες συνθήκες για να γίνει και δεύτερο και γιατί όχι και τρίτο.
Αυτή είναι σήμερα η κατάσταση αδέλφια, όχι μόνο για την ποιότητα των αιρετών στο νησί μας και την ενεργητικότητα τους, αλλά για το μέγα γεγονός ότι όλα αυτά τα ανεχόμαστε και τα αφήνουμε να πορεύονται στο διηνεκές, περιμένοντας το επόμενο θύμα, που μπορεί να είναι το παιδί μας.
Αντιγράφω από το προσωπικό ιστολόγιο του Προέδρου της ΕΜΧ.
«Συναντώ σήμερα το μεσημέρι έναν συνομήλικο μου τον Λιό, πέριξ του κήπου.
Αφού χαιρετηθήκαμε, τον ρώτησα πώς πάει;
Πώς να πάει Ρε Γιώργη, δεν βλέπεις ότι ο κόσμος τα έχει παρατήσει, και κοιτάει μόνο την πάρτη του.
Μένουμε σαν νησί τουλάχιστον στάσιμοι, μην σου πω πάμε πίσω, και δεν κουνιέται φύλλο.
Κάτι πήγα να ψελλίσω, πριν ο Λιός απομακρυνθεί, αλλά η γλώσσα μου μάγκωσε».
ΥΓ. Μην ξεχάσετε να κουστουμαριστείτε να πάτε στα εγκαίνια του Δημοτικού κήπου.
Αν είχαν ένα γραμμάριο φιλότιμο θα τον άνοιγαν και θα απέφευγαν την φιέστα. Έχουν απωλέσει όμως το αίσθημα της ντροπής. Και αν το απωλέσει αυτό κανείς ΟΛΑ μπορεί να τα κάνει.
