Δεν τρελάθηκα, ξέρω ότι δεν έχουμε άλλο αεροδρόμιο, δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια, αλλά…κάτι έχουμε, αυτό δεν πρέπει να το ψάξουμε;
Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά αν μπαίναμε όχι σε μια λογική καυγά ή αδράνειας, αλλά να λύσουμε το πρόβλημα, θα έπρεπε να ξαναδούμε αυτή την φωτογραφία και αυτοί που πρέπει να καταθέσουν συγκεκριμένο αίτημα στον Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, η 96 ΑΔΤΕ έχει μόνο την ευθύνη της φύλαξης του, με το απλό ερώτημα. Τι ανάγκες μας μπορείτε να καλύψετε, όσο διάστημα θα μείνουμε χωρίς αεροδρόμιο;
Ο Στρατός ευτυχώς για μας έχει άλλη λογική. Για παράδειγμα δεν υπάρχει ΚΑΜΜΙΑ υποδομή του Ανατολικά, διότι θα την χάσει στα πρώτα 5 λεπτά μιας σύρραξης. Στα πλαίσια αυτά έχει λύσει το πρόβλημα της αεροπορικής επικοινωνίας, σε σημείο ακόμα και για προσγείωση C 130 να μην χρησιμοποιεί, έτσι κι’ αλλιώς το αεροδρόμιο της Χίου. Συνεπώς, με δεδομένες τις έκτακτες ανάγκες του νησιού, γιατί να μην ζητήσουμε την βοήθεια του, προτείνοντας μια σειρά τακτικές πτήσεις, μικρών αεροσκαφών π.χ. για ανάγκες υγείας ή άλλες έκτακτες ανάγκες, στο αεροδρόμιο των Ολύμπων;
Ταυτόχρονα θα πρέπει γρήγορα στο ΣΑΣ, Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών, να ζητήσουμε την έγκριση εκτάκτων δρομολογίων του κρίσιμου τετράμηνου.
Αυτά επισημαίνονται, διότι η χώρα δεν έχει… επιστράτευση. Προφανώς λοιπόν ότι ζητάμε, εκτός από την χρηματοδότηση του, πρέπει να είναι και νόμιμο και όλα αυτά θέλουν χρόνο. Καθυστερήσαμε που καθυστερήσουμε, μην την πατήσουμε και ανοίξει ξανά το αεροδρόμιο και εμείς ακόμα … συζητάμε.
Επίσης η συγκέντρωση του αεροδρομίου προχθές, είχε αρχή αλλά δεν είχε… τέλος. Δηλαδή τώρα και πάνω σε ποιο πλαίσιο και με ποιες προτάσεις θα πάμε στα υπουργεία αναζητώντας λύσεις;
Γιατί γράφονται αυτά;
Γιατί επιτέλους και για μια φορά, κλειστείτε σε ένα γραφείο, Βουλευτές, Περιφερειάρχης και Δήμαρχος και βγείτε με μια κοινή πρόταση αντιμετώπισης του ειδικού προβλήματος, που λέγεται, άρση της αεροπορικής απομόνωσης με μέτρα αναπλήρωσης.
Εδώ θα δώσετε εξετάσεις όλοι και όχι μόνο η Κυβέρνηση.
Επιτρέψτε μου τον υπόλοιπο χώρο της στήλης να τον αφιερώσω σε σας.
Την επιστολή αυτή την υπογράφει ο Γιώργος Καγιαβάς.
«Αγαπητέ κύριε Γιάννη
Με πολύ χαρά μόλις τελείωσα το βιβλίο σας (Μια σταγόνα ιστορίας της Χίου 1934-1944). Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω, γιατί με αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε ένα από τα κομμάτια ιστορίας του νησιού μας, ιδιαίτερα την περίοδο του πολέμου, ιστορίες που οι γονείς μας δεν μας είπαν ποτέ για τα δύσκολα αυτά χρόνια. Στην επόμενη επίσκεψη μου στο νησί (ελπίζω να λειτουργεί το αεροδρόμιο) θα ήθελα να σας συναντήσω και να συνεχίσω με τον τρίτο μέρος, αυτής τη σελίδα της ιστορίας του νησιού μας».
Η άλλη επιστολή, που συνοδεύεται με την φωτογραφία κάτω είναι του συμπολίτη μας Λεωνίδας Καλούπη.
«Αλήθεια αυτός που έδεσε με σύρμα αυτό το δέντρο, σήμερα, που το σύρμα έφυγε, βλέπει το κατόρθωμα του;»
ΥΓ. Από την τηλεθέαση της βράβευσης των Αστυνομικών υπαλλήλων του Νομού μας σε εκδήλωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης. Καλοί και άξιοι όλοι, αλλά υπάρχει και κανείς, που να… μην βραβεύτηκε; Την επόμενη φορά ας προσεχθεί η υπερβολή.
