Χίος, Πέμπτη 9 Απριλίου

Μπάζα με φόντο το … Μουσείο μαστίχας!

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Τετ, 13/11/2019 - 17:58

Είναι γνωστό ότι δεν παιζόμαστε με τίποτα.

Επίσης είναι γνωστό ότι με την... αγιαστούρα, δεν πετυχαίνουμε τίποτα.

Ειδικά ο καθ' ύλην υπεύθυνος Δήμος Χίου, θα πρέπει αυτό να το καταλάβει και να ταράξει στα πρόστιμα όσους παρανομούν.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η περιοχή που περιγράφουμε θα μπορούσε να είναι 50, 100, 150, δεν είμαστε υπερβολικοί, σημεία της Χίου.

Απλά την διαλέξαμε επειδή «βγάζει μάτι» αφού βρίσκεται δίπλα στο Μουσείο Μαστίχας στην μοναδική, ιδιωτική εννοείται, επένδυση των τελευταίων 100 χρόνων στην Νότια Χίου, εξαιρουμένου του Λιμένα Μεστών, που δεν υπολογίζεται αφού εδώ και καιρό η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να μας βάλει πρόστιμο και να ζητήσει πίσω τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, αφού το Λιμάνι που φτιάχτηκε, χρησιμοποιείται μερικές μέρες το χρόνο, δηλαδή ζητήσαμε Μερσεντές και την χρησιμοποιούμε ως… κοτέτσι.

Ας επιστρέψουμε όμως στο… σταύλο εκτός αν είναι κάτι άλλο, μεγάλης ομορφιάς σημεία του νησιού μας, που χρησιμοποιούνται ως μπαζότοποι.

Δεν διαλέξαμε τυχαία αυτόν του Μουσείου μαστίχας.

Ούτε τυχαία είναι η φωτογραφία.

Ένα όμορφο πουλί… η Χίος και δίπλα… εμείς,  μια κίτρινη ταινία για τη μεταφορά τούβλων.

Λίγο πιο κάτω μπετόν εν ψυχρώ.

Κάποιο «γαϊδούρι» άδειασε εκεί, δίπλα στο μουσείο Μαστίχας, μια μπετονιέρα!

Έβαλα επίτηδες την λέξη σε εισαγωγικά γιατί όσο δυσεύρετο κι’ αν είναι, ως είδος του ζωϊκού βασιλείου στο νησί μας, το γαϊδούρι, ποτέ δεν συμπεριφέρεται έτσι.

Θα μπορούσα να δημοσιεύσω δεκάδες φωτογραφίες με τούβλα, πλακάκια, ελαστικές ρόδες, ψυγείο, μια σιδερένια σόμπα, αντικείμενα του σπιτιού - τσουκάλια, ποτήρια, λάμπες φωτός, καρέκλα, μια βαλίτσα γεμάτη ρούχα μιας γιαγιάς, μαξιλάρι, πάπλωμα, κουτάλια, πόρτα, βαρέλια, πολυθρόνα, τσουβάλι με σιλικόνη για πλακάκια.

Περιορίζομαι στην… καλλιτεχνική του πουλιού και μερικές μόνο άλλες και περιμένω τις ενέργειες του Δήμου.

Και λέω του Δήμου, γιατί υπάρχει σήμερα οργανωμένος χώρος ιδιώτη για υποχρεωτική εναπόθεση μπαζών.

Δεν χρησιμοποιείται επειδή κοστίζει.

Εύκολη απάντηση αλλά δεν είναι η σωστή. Και ο Δήμος Χίου να προχωρήσει σε άλλο χώρο, μέχρι να ξεβρωμίσουν οι υπηρεσίες και παραχωρήσουν τις άδειες, πάλι το ίδιο θα γίνεται.

Τα δίποδα, που έχουν βρωμίσει τα πάντα με μπάζα, θα συνεχίζουν να τα αμολούν όπου βρούν γιατί… βαριούνται να τα μεταφέρουν, γιατί αυτή είναι η πάστα και το επίπεδο τους.

Όλοι αυτοί καταλαβαίνουν μόνο μια γλώσσα, αυτή των προστίμων.

Ας σταματήσει επιτέλους ο Δήμος Χίου να πηγαίνει με την αγιαστούρα.

Ας κάνει την αρχή ο Σταμάτης Κάρμαντζης επιβάλλοντας πρόστιμα.

Πρόστιμα και δημοσιοποίηση, άλλη λύση δεν υπάρχει.

 

Υ.Γ. Αν υπάρχει δυσκολία, επειδή αναφερόμαστε και στο Μουσείο μαστίχας και το Πυργί, ας δανειστεί ο Δήμος Χίου από την τροχαία για ένα μήνα τον… Κολόμβο.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 08/04/2020 - 20:52

Ας το δούμε έτσι μην μας στρίψει, με την… Χαρούλα, τον μόνο χαρούμενο της αγοράς, γιατί ακόμα ο εγκλεισμός θα κρατήσει αρκετά.

Έχοντας το… προνόμιο να κυκλοφορώ για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, δεν ξέρω αν είναι καλύτερο αυτό, ή να την είχα αράξει να ξαναδιαβάσω τη Βιβλιοθήκη μου ή να συμμαζέψω τα χειρόγραφα μου για την Ιστορία του νησιού από ειδησεογραφικής σκοπιάς, αφού ξεκίνησα από το 1911 και έφτασα μέχρι το 1925, έχομε δρόμο δηλαδή, ή αυτό που κάνω σήμερα, που είναι πόνος ψυχής.

Αναφέρομαι στην κατάσταση της αγοράς, έτσι όπως δεν την έχει ξαναζήσει κανείς, παρά ίσως στα χρόνια της κατοχής.

Δρόμοι άδειοι, τραπεζάκια μέσα, γνώριμες μυρωδιές ανύπαρκτες, γνωστές φιγούρες άφαντες, βιτρίνες παγωμένες στο χρόνο, μια απέραντη σιωπή.

Και μέσα σ’ αυτό το σκηνικό που πηρουνιάζει τα κόκκαλα, τα… ανοικτά μαγαζιά που μυρμηγκιάζουν την ψυχή.

Γιατί αυτό κι’ αν είναι πόνος ψυχής, δεν είναι παγωμάρα είναι κάτι χειρότερο, είναι ορφάνια.

Έχασε βλέπετε ο καθένας το… ταίρι του, τον γείτονα του, αυτόν που έπινε μαζί καφέ, ακόμα ίσως και αυτόν, που από χαζομάρα, πολλά φαίνονται και θα φανούν ακόμα, δεν έλεγε ούτε Καλημέρα.

Είναι μια παράμετρος αυτή που έχει υποτιμηθεί και αυτό πέρα από πικρό είναι και άδικο.

Διότι εδώ υπάρχουν σήμερα δύο κατηγορίες. Αυτοί που κλείστηκαν υποχρεωτικά, που βλέπουν τα μαγαζιά τους από μακριά ή κλείνονται μέσα σαν τους φυλακισμένους και που σε τελική ανάλυση θα πάρουν ένα επίδομα, που μετά θα το επιστρέψουμε πίσω, για να μην έχουμε αυταπάτες, και αυτοί που υποχρεωτικά είναι ανοικτά, δεν θα πάρουν τίποτα, χτυπάνε… μύγες και παράλληλα ζούν καθημερινά της πίκρα της διπλανής κλειστής πόρτας ή ακόμα και ολόκληρου δρόμου.

Αυτό είναι άδικο και πρέπει να προσεχθεί. Εκτός από τα 100% καταστήματα τροφίμων, τα υπόλοιπα καταστήματα και το πράγμα όσο πάει χειροτερεύει, είναι ανοικτά και μπαίνουν μέσα. Αυτό πόσο αντέχεται ψυχικά και κυρίως πόσο αντέχεται οικονομικά;

Άποψη μας είναι ότι αν αυτό ξεπεράσει τον μήνα, τα μαγαζιά που θα λυγίσουν πρώτα, θα είναι αυτά που τα έχουν σήμερα ανοικτά υποχρεωτικά.

Δυστυχώς ο μόνος σήμερα που δεν έχει στερηθεί το μεζέ του είναι η… Χαρούλα αν και αυτή καταλαβαίνει ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά και έχει πέσει σε κατάθλιψη.

 

Υ.Γ. Ανάμεσα στα επαγγέλματα που η κυβέρνηση ξέχασε να συμπεριλάβει έστω σ’ αυτό το πενιχρό επίδομα, που θα επιστραφεί, επαναλαμβάνομε είμαστε και εμείς οι δημοσιογράφοι.