Χίος, Δευτέρα 20 Ιανουαρίου

Ο μαθητής… υδραυλικός από το Ιράκ

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 14/10/2019 - 20:43

«Πήγαινε να δείς, δεν χρειάζεται να πώ τίποτα. Αυτό που θα δείς μιλάει μόνο του»

Η Ευτυχία Βλυσίδου έτρεχε φουριόζα τον διάδρομο του 1ου ορόφου, του ταλαιπωρημένου και χρήζοντος γενναίας επισκευής κτιρίου της «Εμπορικής Σχολής» που σήμερα στεγάζει το 1ο ΕΠΑΛ, αλλά και μια Τάξη παιδιών προσφύγων, που παρακολουθούν μαθήματα Γυμνασίου.

Και ενώ η Ευτυχία έφευγε γι’ αλλού, εγώ είδα την άλλη… ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ανθρώπων, που θέλουν να μάθουν.

16 μαθητές, σταγόνα στον ωκεανό δηλαδή, των εκατοντάδων αυτής της ηλικίας στην ΒΙΑΛ, από διάφορες χώρες και κοινή γλώσσα την Αραβική, την Αγγλική, αλλά και λίγα, αλλά καλά ελληνικά, κρέμονταν από το στόμα του Κώστα Βούκουνα, του συγγραφέα Διευθυντή του 1ου ΕΠΑΛ, της υποδιευθύντριας Σοφίας Πεφτουλάκη και του Καθηγητή Σταμάτη Ηλιαδάκη, που τους εξηγούσαν τα διαδικαστικά, αν και μερικοί τα ήξεραν από πέρσι.

Το τι μαθαίνουν δείτε το και στο σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ, που γίνεται με τα σπαστά ελληνικά τους και ελληνόφωνο Άραβα διερμηνέα. Ελληνική γλώσσα, Αγγλικά, Μαθηματικά, Υπολογιστές και Γυμναστική, μας λέει γεμάτη χαμόγελο η Ζάχρα από το Ιράκ, ενώ η φίλη της δίπλα από την Συρία, την παρακολουθεί και συμφωνεί.

Δείτε και τι μας λένε οι Καθηγητές. Αυτά τα παιδιά μας λέει ο Κώστας Βούκουνας δείχνουν σεβασμό, κάτι που δυστυχώς στο ελληνικό Σχολείο δεν το ζούμε, θυμίζουν τα παλιά δικά μας χρόνια (Σ.Σ. Τότε που έμπαινε ο Καθηγητής στην Τάξη και οι μαθητές σηκώνονταν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού). Συμμετέχουν σε όλα μας λέει η Σοφία Πεφτουλάκη, είναι επιμελή, παίρνουν μέρος ακόμα και στις εκδρομές με τα δικά μας παιδιά. Όσα χρόνια είμαι Καθηγητής, συμπληρώνει ο Σταμάτης Ηλιαδάκης, ούτε ένας μαθητής δεν ήρθε να μου πεί «ευχαριστώ». Αυτοί οι άνθρωποι, όσο καιρό κάνουν μάθημα μαζί μας, από ένα – δύο χρόνια μέχρι και μήνες, φεύγοντας θα ρθούν να μας σφίξουν στην αγκαλιά τους και να μας πουν με την ψυχή τους «ευχαριστώ».

Έτσι είπαμε και εμείς, όταν φεύγοντας παρατηρήσαμε έναν κύριο και μια κυρία μη μαθητικής ηλικίας, οπότε η απορία λύθηκε στα… ελληνικά.

Είμαι ο μπαμπάς της Ζάχρα από το Ιράκ, από δω η γυναίκα μου, να εκεί δίπλα ο γιός μου.

Είμαστε τρία χρόνια στην Ελλάδα, είδα την διαφορά στα παιδιά μου και αποφασίσαμε και εμείς να πάμε μαζί τους… Γυμνάσιο.

Μπράβο του λέμε, αλλά μας… κόβει. Θέλω να πω και κάτι άλλο. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε, θέλουμε να ζήσουμε στην Ελλάδα. Ξέρετε εγώ είμαι… υδραυλικός.

Φεύγοντας από την Τάξη, της σταγόνας στον ωκεανό των προσφύγων, ακούγαμε στα αυτιά μας την φωνή της Ευτυχίας Βλυσίδου. «Μέσω της εκπαίδευσης στέλνουμε στην Ευρώπη… φιλέλληνες» αλλά και τη φωνή του πατέρα της Ζάχρα. «Θέλουμε να μείνουμε στην Ελλάδα».

Αλήθεια, από τα εκατοντάδες σπίτια ρημάδια στα χωριά μας, δεν βρίσκεται ένα να στεγάσει την οικογένεια του υδραυλικού από το Ιράκ;

Υ.Γ. Άσχετο αλλά ενδεικτικό το τρόπου που σκέπτεται. Ο Δήμαρχος Χίου κρατούσε το πρωί το.. εξώδικο, που του έστειλαν οι Χιώτες μεταφορείς, που ξέρουμε τι λέει, αλλά αφού δεν μας το κοινοποίησαν ας το κρατήσουν… μυστικό. «104 Δικηγόρους έχει το νησί, μου έστειλαν το… εξώδικο, μέσω ενός Δικηγόρου από τη Θεσσαλονίκη!!!» είπε ο Σταμάτης Κάρμαντζης και του ήρθε να το… φάει.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 17/01/2020 - 22:21

Μα είναι ερωτήματα τώρα αυτά;

Αναφερόμαστε στην κινητοποίηση της Τετάρτης για το μεταναστευτικό – προσφυγικό ή μόνο για το… μεταναστευτικό, όπως σημειώνει η εικονιζόμενη αφίσα κάλεσμα της Περιφέρειας;

Να μια πρώτη επισήμανση με σημασία. Όταν κινητοποιείσαι για κάτι, πρέπει να είναι σαφές το πλαίσιο της διαμαρτυρίας σου.

Γιατί φωνάζεις, τι αιτήματα έχεις, απέναντι σε ποιόν, τι επιδιώκεις και αν εκτός από αρνητικός σε κάτι έχεις και προτάσεις, που δεν εισακούγονται.

Με αυτά τα δεδομένα ας μην έχουμε αυταπάτες. Κοινό πλαίσιο δεν υπάρχει. Άλλα λέει η Περιφέρεια, άλλα οι φορείς, για παράδειγμα η ΑΔΕΔΥ, άλλα οι… Χαλκούσοι και άλλα οι… Βρονταδούσοι.

Ας μην το αναλύσουμε παραπέρα το θέμα, νομίζω είναι κατανοητό.

Όμως κατανοητό είναι και ένα βασικό άλλο. Κατά καιρούς αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να μην φωνάξουμε, έστω και με διαφορετικούς τόνους, δεν μπορούμε να μην στείλουμε προς το πανελλήνιο το αίτημα μας, ότι δεν αντέχουμε άλλο.

Αυτό και θα διαμηνύσει η κινητοποίηση της Τετάρτης.

Όχι δεν έχουμε αυταπάτες, όχι δεν μας τσιμπάει κατά καιρούς μύγα, όχι δεν περιμένουμε να μας ακούσουν και αύριο να στείλουν καράβια να αδειάσουν τα νησιά, όχι δεν θα λύσουμε αύριο το πρόβλημα, όμως με άλλη μια δυνατή, ειρηνική πάντα έκρηξη μας, πρέπει να κάνουμε σαφές ότι οι αντοχές μας εξαντλήθηκαν.

Και αυτό δεν συμβαίνει γιατί μας κούρασε μόνο η πολυκοσμία, αυτών που οι μισοί λέμε πρόσφυγες – μετανάστες και οι άλλοι μισοί λαθρομετανάστες, μας κούρασε ο ερασιτεχνισμός μέχρι εξοντώσεως της κεντρικής εξουσίας.

Μιας εξουσίας που έχει και χρώμα και όνομα. Μιας εξουσίας που μας ξεκίνησε με τα παλαβά ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα και άφησε το υπ’ αριθμόν ΕΝΑ πρόβλημα της χώρας στον αυτόματο, με μια άλλη εξουσία, που ήρθε μόλις χθες από τα χείλη του Πρωθυπουργού να μας πεί, συγνώμη λάθος η κατάργηση του υπουργείου.

Που; Στο Μεταναστευτικό!

Δηλαδή ας πάει και το παλιάμπελο με τους Συριζαίους ήρθε ο… μαθητής Κυριάκος Μητσοτάκης, που είχε διαβάσει τόσο καλά στις πανελλήνιες, γιατί μέχρι τώρα δείχνει επιτυχία και σοβαρότητα παντού, να μας πεί ότι, λάθος δεν διάβασα καλά… Μαθηματικά και… Αρχαία.

Βέβαια από μιας πλευράς είναι θετικό ότι το λέει, αλλά έλεος, όχι πιά άλλα λάθη ή αδιάβαστα μαθήματα στο προσφυγικό – μεταναστευτικό, οι νησιώτες δεν αντέχουν άλλο.

Εμείς λοιπόν θα κινητοποιηθούμε και ας γνωρίζουμε ότι άμεσα δεν θα έχουμε κανένα αποτέλεσμα. Η κανονικότητα μας, που λέει και η αφίσα της Περιφέρειας δεν θα γυρίσει ως δια μαγείας, η Κυβέρνηση όμως αντιλαμβάνεται ότι είναι καταδικασμένη να επιτύχει;

Και ας προσέξουν όλοι κάτι, αν επιτύχει σ’ αυτό δεν θα φορά μόνο τα νησιά, θα φανεί διαβασμένη και έτοιμη στα βασικά μαθήματα, θα έχει επιτύχει συνολικά.

 

Υ.Γ.  Εννοείται ότι το πρώτο που πρέπει να δούν, είναι που θα πηγαίνει ο 4001, διότι δεσμεύτηκαν για 4000 στο Φλώρι. Αν οι αριθμοί μείνουν ως έχουν, απλά θα έχουμε δύο… ΒΙΑΛ!