Χίος, Πέμπτη 14 Νοεμβρίου

Ο μαθητής… υδραυλικός από το Ιράκ

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 14/10/2019 - 20:43

«Πήγαινε να δείς, δεν χρειάζεται να πώ τίποτα. Αυτό που θα δείς μιλάει μόνο του»

Η Ευτυχία Βλυσίδου έτρεχε φουριόζα τον διάδρομο του 1ου ορόφου, του ταλαιπωρημένου και χρήζοντος γενναίας επισκευής κτιρίου της «Εμπορικής Σχολής» που σήμερα στεγάζει το 1ο ΕΠΑΛ, αλλά και μια Τάξη παιδιών προσφύγων, που παρακολουθούν μαθήματα Γυμνασίου.

Και ενώ η Ευτυχία έφευγε γι’ αλλού, εγώ είδα την άλλη… ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ανθρώπων, που θέλουν να μάθουν.

16 μαθητές, σταγόνα στον ωκεανό δηλαδή, των εκατοντάδων αυτής της ηλικίας στην ΒΙΑΛ, από διάφορες χώρες και κοινή γλώσσα την Αραβική, την Αγγλική, αλλά και λίγα, αλλά καλά ελληνικά, κρέμονταν από το στόμα του Κώστα Βούκουνα, του συγγραφέα Διευθυντή του 1ου ΕΠΑΛ, της υποδιευθύντριας Σοφίας Πεφτουλάκη και του Καθηγητή Σταμάτη Ηλιαδάκη, που τους εξηγούσαν τα διαδικαστικά, αν και μερικοί τα ήξεραν από πέρσι.

Το τι μαθαίνουν δείτε το και στο σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ, που γίνεται με τα σπαστά ελληνικά τους και ελληνόφωνο Άραβα διερμηνέα. Ελληνική γλώσσα, Αγγλικά, Μαθηματικά, Υπολογιστές και Γυμναστική, μας λέει γεμάτη χαμόγελο η Ζάχρα από το Ιράκ, ενώ η φίλη της δίπλα από την Συρία, την παρακολουθεί και συμφωνεί.

Δείτε και τι μας λένε οι Καθηγητές. Αυτά τα παιδιά μας λέει ο Κώστας Βούκουνας δείχνουν σεβασμό, κάτι που δυστυχώς στο ελληνικό Σχολείο δεν το ζούμε, θυμίζουν τα παλιά δικά μας χρόνια (Σ.Σ. Τότε που έμπαινε ο Καθηγητής στην Τάξη και οι μαθητές σηκώνονταν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού). Συμμετέχουν σε όλα μας λέει η Σοφία Πεφτουλάκη, είναι επιμελή, παίρνουν μέρος ακόμα και στις εκδρομές με τα δικά μας παιδιά. Όσα χρόνια είμαι Καθηγητής, συμπληρώνει ο Σταμάτης Ηλιαδάκης, ούτε ένας μαθητής δεν ήρθε να μου πεί «ευχαριστώ». Αυτοί οι άνθρωποι, όσο καιρό κάνουν μάθημα μαζί μας, από ένα – δύο χρόνια μέχρι και μήνες, φεύγοντας θα ρθούν να μας σφίξουν στην αγκαλιά τους και να μας πουν με την ψυχή τους «ευχαριστώ».

Έτσι είπαμε και εμείς, όταν φεύγοντας παρατηρήσαμε έναν κύριο και μια κυρία μη μαθητικής ηλικίας, οπότε η απορία λύθηκε στα… ελληνικά.

Είμαι ο μπαμπάς της Ζάχρα από το Ιράκ, από δω η γυναίκα μου, να εκεί δίπλα ο γιός μου.

Είμαστε τρία χρόνια στην Ελλάδα, είδα την διαφορά στα παιδιά μου και αποφασίσαμε και εμείς να πάμε μαζί τους… Γυμνάσιο.

Μπράβο του λέμε, αλλά μας… κόβει. Θέλω να πω και κάτι άλλο. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε, θέλουμε να ζήσουμε στην Ελλάδα. Ξέρετε εγώ είμαι… υδραυλικός.

Φεύγοντας από την Τάξη, της σταγόνας στον ωκεανό των προσφύγων, ακούγαμε στα αυτιά μας την φωνή της Ευτυχίας Βλυσίδου. «Μέσω της εκπαίδευσης στέλνουμε στην Ευρώπη… φιλέλληνες» αλλά και τη φωνή του πατέρα της Ζάχρα. «Θέλουμε να μείνουμε στην Ελλάδα».

Αλήθεια, από τα εκατοντάδες σπίτια ρημάδια στα χωριά μας, δεν βρίσκεται ένα να στεγάσει την οικογένεια του υδραυλικού από το Ιράκ;

Υ.Γ. Άσχετο αλλά ενδεικτικό το τρόπου που σκέπτεται. Ο Δήμαρχος Χίου κρατούσε το πρωί το.. εξώδικο, που του έστειλαν οι Χιώτες μεταφορείς, που ξέρουμε τι λέει, αλλά αφού δεν μας το κοινοποίησαν ας το κρατήσουν… μυστικό. «104 Δικηγόρους έχει το νησί, μου έστειλαν το… εξώδικο, μέσω ενός Δικηγόρου από τη Θεσσαλονίκη!!!» είπε ο Σταμάτης Κάρμαντζης και του ήρθε να το… φάει.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 13/11/2019 - 18:00

Είναι γνωστό ότι δεν παιζόμαστε με τίποτα.

Επίσης είναι γνωστό ότι με την... αγιαστούρα, δεν πετυχαίνουμε τίποτα.

Ειδικά ο καθ' ύλην υπεύθυνος Δήμος Χίου, θα πρέπει αυτό να το καταλάβει και να ταράξει στα πρόστιμα όσους παρανομούν.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η περιοχή που περιγράφουμε θα μπορούσε να είναι 50, 100, 150, δεν είμαστε υπερβολικοί, σημεία της Χίου.

Απλά την διαλέξαμε επειδή «βγάζει μάτι» αφού βρίσκεται δίπλα στο Μουσείο Μαστίχας στην μοναδική, ιδιωτική εννοείται, επένδυση των τελευταίων 100 χρόνων στην Νότια Χίου, εξαιρουμένου του Λιμένα Μεστών, που δεν υπολογίζεται αφού εδώ και καιρό η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να μας βάλει πρόστιμο και να ζητήσει πίσω τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, αφού το Λιμάνι που φτιάχτηκε, χρησιμοποιείται μερικές μέρες το χρόνο, δηλαδή ζητήσαμε Μερσεντές και την χρησιμοποιούμε ως… κοτέτσι.

Ας επιστρέψουμε όμως στο… σταύλο εκτός αν είναι κάτι άλλο, μεγάλης ομορφιάς σημεία του νησιού μας, που χρησιμοποιούνται ως μπαζότοποι.

Δεν διαλέξαμε τυχαία αυτόν του Μουσείου μαστίχας.

Ούτε τυχαία είναι η φωτογραφία.

Ένα όμορφο πουλί… η Χίος και δίπλα… εμείς,  μια κίτρινη ταινία για τη μεταφορά τούβλων.

Λίγο πιο κάτω μπετόν εν ψυχρώ.

Κάποιο «γαϊδούρι» άδειασε εκεί, δίπλα στο μουσείο Μαστίχας, μια μπετονιέρα!

Έβαλα επίτηδες την λέξη σε εισαγωγικά γιατί όσο δυσεύρετο κι’ αν είναι, ως είδος του ζωϊκού βασιλείου στο νησί μας, το γαϊδούρι, ποτέ δεν συμπεριφέρεται έτσι.

Θα μπορούσα να δημοσιεύσω δεκάδες φωτογραφίες με τούβλα, πλακάκια, ελαστικές ρόδες, ψυγείο, μια σιδερένια σόμπα, αντικείμενα του σπιτιού - τσουκάλια, ποτήρια, λάμπες φωτός, καρέκλα, μια βαλίτσα γεμάτη ρούχα μιας γιαγιάς, μαξιλάρι, πάπλωμα, κουτάλια, πόρτα, βαρέλια, πολυθρόνα, τσουβάλι με σιλικόνη για πλακάκια.

Περιορίζομαι στην… καλλιτεχνική του πουλιού και μερικές μόνο άλλες και περιμένω τις ενέργειες του Δήμου.

Και λέω του Δήμου, γιατί υπάρχει σήμερα οργανωμένος χώρος ιδιώτη για υποχρεωτική εναπόθεση μπαζών.

Δεν χρησιμοποιείται επειδή κοστίζει.

Εύκολη απάντηση αλλά δεν είναι η σωστή. Και ο Δήμος Χίου να προχωρήσει σε άλλο χώρο, μέχρι να ξεβρωμίσουν οι υπηρεσίες και παραχωρήσουν τις άδειες, πάλι το ίδιο θα γίνεται.

Τα δίποδα, που έχουν βρωμίσει τα πάντα με μπάζα, θα συνεχίζουν να τα αμολούν όπου βρούν γιατί… βαριούνται να τα μεταφέρουν, γιατί αυτή είναι η πάστα και το επίπεδο τους.

Όλοι αυτοί καταλαβαίνουν μόνο μια γλώσσα, αυτή των προστίμων.

Ας σταματήσει επιτέλους ο Δήμος Χίου να πηγαίνει με την αγιαστούρα.

Ας κάνει την αρχή ο Σταμάτης Κάρμαντζης επιβάλλοντας πρόστιμα.

Πρόστιμα και δημοσιοποίηση, άλλη λύση δεν υπάρχει.

 

Υ.Γ. Αν υπάρχει δυσκολία, επειδή αναφερόμαστε και στο Μουσείο μαστίχας και το Πυργί, ας δανειστεί ο Δήμος Χίου από την τροχαία για ένα μήνα τον… Κολόμβο.