«Ε, τι θα γίνει απ’ τη Δευτέρα;»
Σιωπή…
«Εχει ο Θεός»
Σωστό, αλλά δεν ψηφίζει…
«Και τι λες να ψηφίσουμε;»
Ότι σε φωτίσει ο Θεός… για να φταίει μετά αυτός.
Ο διάλογος δεν είναι φανταστικός, είναι η πρώτη φορά που με ρωτάει τόσος κόσμος τι να ψηφίσει, είτε επειδή κουράστηκε, είτε επειδή είναι μπερδεμένος, είτε επειδή αισθάνεται ότι είναι ήδη πνιγμένος και πιάνεται απ’ τα μαλλιά του. Επειδή όμως θεωρώ ότι κανείς δεν πρέπει να υποδεικνύει στον άλλο, την ύψιστη πολιτική επιλογή του και επίσης μια απάντηση του τύπου, ψήφισε τον τάδε, υποτιμά πρώτα αυτόν που απαντά και μετά τον ερωτώντα, εγώ θα γράψω ευθαρσώς τι δεν θα ψηφίσω εγώ.
Το κακέκτυπο του Ανδρέα Παπανδρέου και όχι επειδή είπε ψέματα αλλά γιατί δεν ντρέπεται.
Τα ψέματα μπορεί να ήταν και προϊόν άγνοιας, μπορεί και να υπέπεσε στον πειρασμό "Στον λαό όσο πιο μεγάλα ψέματα λες τόσο πιο πιστευτός γίνεσαι" αν και αυτή η λογική του Μακιαβέλι δεν είναι και πολύ αριστερή… μπορεί να είχε ως νέος άγνοια κινδύνου, μπορεί να τον παρέσυρε ο ενθουσιασμός του, μπορεί να επέλεξε λάθος συνεργάτες, αν και για να επιλέξεις έναν Βαρρουφάκη, έναν Φλαμπουράρη και μια Κωνσταντοπούλου, μάλλον έχεις και πρόβλημα… αισθητικής. Μπορεί, ένα σωρό μπορεί, σε τελική ανάλυση εδώ έχουμε ως λαός συγχωρήσει αυτούς που μας δουλεύουν «διπλό γαζί» 50 χρόνια, εδώ κοντά στο 10% του ελληνικού λαού, εξαιρούνται οι ιδεολόγοι φασίστες, έχει φάει τέτοια σφαίρα στο κεφάλι, που ετοιμάζεται να ψηφίσει τη «Χρυσή αυγή» δεν μπορούμε λοιπόν να συγχωρήσουμε ένα Τσίπρα;
Συνεπώς λοιπόν, δεν θα τον καταψηφίσω για τα ψέματα που είπε, ούτε γιατί συμπεριφέρθηκε στη χώρα σαν να ήταν συνομήλικη του και της είπε μια μέρα να παίξουν μαζί Τσιπρο- ψήφισμα, ούτε γιατί η 7μηνη διακυβέρνηση του, κόστισε στον κάθε έλληνα περίπου 10.000 ευρώ παραπάνω απ’ αυτά που ήδη χρωστάει, χώρια τα καινούργια που έρχονται.
Δεν με νοιάζει λοιπόν το τόσο κοντινό παρελθόν. Αν δεν είμαι ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος της γής, τουλάχιστον είμαι προσγειωμένος ότι κάθε λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει, αυτό όμως που με ενοχλεί αφάνταστα είναι η απώλεια του αισθήματος της ντροπής. Το ερώτημα αυτό έθετα στις συνεντεύξεις τύπου, σε βαθμό παρεξηγήσεως και στους υποψήφιους του Σύριζα και στις «μωρές παρθένες» των πρώην… συντρόφων τους (αυτό πρόλαβε και το ξεφτίλισε ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας) αν δηλαδή, ανεξάρτητα αν είναι οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης, ντρέπονται για τα ψέματα, που είπαν στον ελληνικό λαό. Αυτό όμως αφορά το χθές, το σήμερα αφορά το τι λέει τώρα ο Αλέξης Τσίπρας. Και αυτά που λέει, τώρα που ξέρει (αν ακόμα δεν… ξέρει είναι ακόμα πιο επικίνδυνος) δεν είναι απλά ψέματα, αυτά που υποστηρίζει για να τα συνεχίζεις να τα λες πρέπει να μην ντρέπεσαι. Προσέξτε, δεν τα λέει ούτε ο μανάβης της γωνίας, ούτε ο τελευταίος υποψήφιος του, που έμαθε απ’ έξω το ποίημα, τα λέει ο χθεσινός και επιμένων να είναι και αυριανός Πρωθυπουργός.
Ο χώρος δεν επιτρέπει επέκταση, όσοι όμως έχουν συνείδηση τι υπέγραψε αυτός ο άνθρωπος, ανεξάρτητα αν τον… πίεσαν, και τι είναι προκαθορισμένο να ξημερώσει, κάτι που το ξέρει πολύ καλά και λέει και τάζει τόσα πράγματα, τώρα πιά δεν είναι απλά ψεύτης, έχει απολέσει το αίσθημα της ντροπής και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν ότι όταν ένας άνθρωπος απολέσει το αίσθημα της ντροπής όλα μπορεί να τα κάνει.
Υ.Γ. Οσοι θεωρούν ότι ο Αλέξης εξευτέλισε την έννοια της Αριστεράς, ας ευχηθούν να σταματήσει εδώ, γιατί ακόμα δε είδαμε τίποτα…
