Δεν διεκδικώ περισσότερη ευαισθησία από κανέναν, μόνο εξ’ επαγγέλματος γνωρίζω ότι δεν μπορείς να γράψεις αν δεν επισκεφθείς, όπως δεν μπορείς να πάρεις την σωστή απόφαση αν δεν δείς, εξ’ ού και ο τίτλος.
Κατ’ αρχήν θεωρώ σωστή την απόφαση του Δημάρχου να συνομιλήσει σήμερα κατ’ ιδίαν με τον ιδρυτή της «Κιβωτού» γιατί απλούστατα τις αποφάσεις τις παίρνουν οι «Αρχηγοί» επιπρόσθετα όταν Μανώλης Βουρνούς και πατ. Αντώνιος Παπανικολάου είναι άνθρωποι εγνωσμένου επιπέδου.
Όμως και σε επίπεδο συλλογικό προτείνω σε όλους όχι την επίσκεψη, αλλά την παραμονή στην «Κιβωτό» για ένα 24ωρο.
Η φανταστική ημέρα ξεκινάει με την επίσκεψη ενός περιπολικού της Αστυνομίας. Εξω βγαίνουν τρία τρομαγμένα παιδιά. Ο Αστυνόμος δίνει στον υπεύθυνο της «Κιβωτού» μια Εισαγγελική παραγγελία (αυτό που λέμε θα κάνεις αυτό, τέλος). Τα παιδιά ήρθαν πριν τέσσερις μέρες με μια βάρκα, είναι άπλυτα και κουρασμένα, το κρατητήριο παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Αστυνομικών, δεν είναι ο πιο κατάλληλος χώρος διαβίωσης, είναι απλά… ασυνόδευτα. Πίσω τους δεν υπάρχει ούτε μάνα, ούτε πατέρας. Πως τα λένε, τι εθνικότητας είναι, τι ηλικίας, τι κουβαλούν μέσα τους. «Ψιλοπράγματα» για τους ανθρώπους της «Κιβωτού» εκείνοι ξέρουν την Διεθνή γλώσσα της αγκαλιάς, το βλέμμα της αγάπης, το ζεστό ποτήρι το γάλα της ηρεμίας, τον γλυκό λόγο στην όποια γλώσσα.
Είναι η ώρα που σηκώνονται τα άλλα παιδιά, με περισσότερο αέρα της «παλιοσειράς» ξεκινάει μια μέρα χωρίς Σχολείο λόγω καλοκαιριού αλλά με δραστηριότητα και παιχνίδι.
Κάθε παιδί και ουρανός, κάθε ουρανός και σύννεφο, κάθε ψυχή και φουρτούνα που αποζητά λιμάνι και η «Κιβωτός» είναι τέτοιο.
Προηγήθηκε μια… φυσιολογική νύχτα. Ο Αλέξης είχε πυρετό και έπρεπε η υπεύθυνη του θαλάμου να μείνει δίπλα του, ο Εντι πήγε με το ζόρι για κατούρημα γιατί στον ύπνο του βλέπει εφιάλτες και λερώνει το στρώμα, ο Σώτος είναι μικρούλης και ζητάει το πάνινο λαγουδάκι του, το μόνο που έχει από την μάνα του, που κάπου… τον παράτησε, ο Θεοδόσιος διαβάζει ένα παραμύθι για όλους αλλά το μυαλό του είναι έξω.
Ηρθαν οι εθελόντριες πλένουν και σιδερώνουν τα ρούχα δίπλα, ο θόρυβος του θυμίζει τη δουλειά του πατέρα του, πριν σκοτωθεί με τη μάνα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δεν είχαν κανένα στον κόσμο, θα μεγάλωναν στον δρόμο, δίπλα στον θάλαμο με τα κορίτσια, ξέρει πως ήδη κοιμήθηκε η δίδυμη αδελφή του.
Το μυαλό του είναι αλλού αλλά διαβάζει για να κοιμηθούν οι μικρότεροι. Μετά θα ρθεί η Κατερίνα, που τους προσέχει, θα τον σκεπάσει, θα κάνει πως κοιμάται για να νοιώσει το φιλί της πάνω στο κούτελο του, είναι η πιο γλυκιά στιγμή της ημέρας.
Πατέρα Αντώνιε ρώτησα κάποια φορά σε ένα ρεπορτάζ την ψυχή της «Κιβωτού» δεν σας νοιάζουν οι Εθνικότητες;
_Ενδιαφέρον, μου απάντησε, αν βρούμε και την Εθνικότητα του… Θεού.
Και δεν σας ενδιαφέρει ως Ιερέα να βρεί αυτά τα παιδιά ο Χριστός;
_Εμείς οι μεγάλοι δυσκολευόμαστε, αλλά τα παιδιά τον βλέπουν, αλήθεια σε πόσες γωνιές εδώ μέσα λέτε να είναι χωμένος;
Σεβαστοί Δημοτικοί άρχοντες περάστε ένα 24ωρο της ζωής σας στην «Κιβωτό».
Εκεί θα δείτε ότι ο Χριστός όπως τον νοιώθει ο καθένας μέσα του δεν είναι… Λογιστής.
Υ. Γ. Προτείνω οι αρμόδιες υπηρεσίες κατά το πρότυπο του ΕΟΤ, να ελέγξουν αν οι κατσίκες των παιδιών της «Κιβωτού» διαμένουν σε στάβλο με ISO, αν είναι επαρκώς αδειοδοτημένος και φυσικά αν πληρώνουν σχετικό σταβλοΕΜΦΙΑ.
