Χίος, Κυριακή 12 Ιουλίου

Στην άγνωστη φοιτήτρια του πρωϊνού τροχαίου

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 04/02/2019 - 21:02

Και ξαφνικά εγένετο… έμφραγμα.

Θα πεί κανείς πως το πάθαμε. Σε μια Πόλη φτιαγμένη για κάρα, όπου ο Χιώτης στο διάβα των αιώνων, την γυναίκα του, που λέει ο λόγος, μην το παρεξηγήσουμε τώρα, την δίνει για μια βόλτα με αγνώστους, αλλά… χώμα δεν δίνει ο Αλλάχ αυτοπροσώπως να κατεβεί κάτω, άρα οι δρόμοι δεν φαρδαίνουν, τίποτα το παράξενο.

Βέβαια μην το παρεξηγήσουμε είπαμε, γιατί και εκεί που είναι φαρδιοί οι δρόμοι έχουμε τους… ημιόνους, που πόσοι είναι, άντε δυό – τρείς, οι οποίοι είναι μονίμως διπλοπαρκαρισμένοι, άρα αυτό που έγινε στην οδό Πολυτεχνείου, ο δρόμος που περνάει μπροστά από την Νομαρχία, ήταν απολύτως φυσιολογικό.

Ενας ηλικιωμένος συμπατριώτης μας, ευτραφής μάλιστα, στις 10.00 π.μ. κρατώντας στο ένα χέρι βιβλιάρια ασφαλείας και στο άλλο ένα μπαστούνι, επιχείρησε να περάσει από το «Χαρά» απέναντι. Αν δεν ήταν τα 2-3, είπαμε δεν είναι… παραπάνω γαϊδούρια, ο άνθρωπος θα είχε περισσότερο περιθώριο, περισσότερη ορατότητα, όπως θα είχε και ο απέναντι με ένα Ι.Χ. που έφευγε από τη θέση στάθμευσης αλλά… φιλήθηκε με τον πεζό.

Εγώ αυτή την φάση δεν την είδα, είδα όμως τα διπλοπαρκαρισμένα γαϊδούρια, είπαμε 2-3 το πολύ είναι, και τον άνθρωπο κάτω, έτσι άσχημα πεσμένο που το κεφάλι του πίσω είχε ανοίξει.

Επικράτησε πανικός, η κυκλοφορία διεκόπη και τηλεφώνησα στο 166 και στο 100.

Στο μεταξύ κατέφθασε ο γιατρός Δημήτρης Μάντικας, που πήγαινε στο γραφείο του, έτρεξε σ’ αυτό πήρε κάποιες γάζες και προσέφερε τις πρώτες βοήθειες μέχρι να ρθεί το ασθενοφόρο.

Με την κυκλοφορία από τις γυναίκες υπαλλήλους του «Χαρά» να έχει διακοπεί, μάλιστα μια πλήρως καπάτσα, έβαλε «περάντι» ένα δίκυκλο και έστελνε την κυκλοφορία στην Κυρίλλου Τρεχάκη, ο γιατρός κάποια στιγμή ζήτησε να στηρίξει το κεφάλι του τραυματία φωνάζοντας «ένα μαξιλάρι βρε παιδιά».

Δεν πρόλαβε να το πεί και βλέπω μια κοπέλα γύρω στα 20 χρόνων, μετά στις φωτογραφίες είδα πως ήταν σε όλο το συμβάν μέσα, προσφέροντας βοήθεια, και σ’ αυτή την φωτογραφία φαίνεται να μαζεύει την μαγκούρα του παππού, να βγάζει το μπουφάν της και να το τοποθετεί κάτω από το κεφάλι του τραυματία, που αιμορραγούσε ασταμάτητα.

Εμεινε μέχρι το τέλος, που ήρθε το ασθενοφόρο και φεύγοντας της λέω. Πάρε το μπουφάν σου, ήταν πέτσινο, λερώθηκε αλλά μπορείς να το πλύνεις.

Μπα, μου απαντά, φοιτήτρια είμαι, συνηθισμένη είμαι, θα το πλύνω.

Θα μου πείτε, γιατί τα γράφω τώρα αυτά;  Μια φοιτήτρια έδωσε το μπουφάν της για μαξιλάρι.

Τα γράφω γιατί μια άλλη φοιτήτρια, άγνωστη αυτή, με… κουκούλα, μας κατέβασε από το γάϊδαρο, καμιά σχέση με τα 2-3, μόνο είπαμε, γαϊδούρια που διπλοπαρκάρουν, διότι δήθεν δέχονταν παρενοχλήσεις όταν οδηγοί ανταποκρίνονταν στο σήμα τους, μίλαγε και εκ μέρους άλλων υποτίθεται, για δωρεάν μεταφορά από την Πόλη στις Φοιτητικές Εστίες.

Ετσι για να αποδειχθεί για άλλη μια φορά πως όλα τα δάκτυλα δεν είναι τα ίδια.

 

Υ.Γ. Στη διάρκεια όλου του συμβάντος, κράτησε τουλάχιστον ένα 20’, τροχονόμος δεν φάνηκε. Δεν μένει παρά να περιμένουμε την πρόοδο της επιστήμης μπάς και… κλωνοποιηθεί ο Κολόμβος, γιατί για να κάνει η επιστήμη τα… 2-3  γαϊδούρια ανθρώπους αποκλείεται.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 11/07/2020 - 19:37

Είναι από τα ζητήματα που αισθάνεσαι δέος.

Ποιός είμαι εγώ, που θα μιλήσω για κάτι τόσο μεγάλο, κι΄ αν το κάνω είναι επειδή θέλω να καταθέσω τη δική μου θεώρηση όχι για την πολιτική διάσταση του θέματος, αλλά για κάτι πιστεύω βαθύτερο, αυτό που στην ουσία κυριαρχεί και τα σκεπάζει όλα, σαν σκιά που μπορεί να ξεκουράσει από τον ήλιο αλλά και σαν βάρος όταν κυρίαρχο μέσα σου είναι το σκοτάδι.

Δεν θα σταθώ στο πολιτικό ζήτημα, έχει πολλάκις αναλυθεί. Το πολιτικό ακροατήριο του Ερντογάν. Η προσπάθεια του να κυριαρχήσει στον χώρο των φανατικών Μουσουλμάνων. Το διαζύγιο που μέσω αυτού και όσων τον ανέχονται παίρνει η χώρα του από τον κοσμικό πατέρα των Τούρκων, τον Κεμάλ Ατατούρκ. Την σκιά που ο τελευταίος ρίχνει πάνω στον Ερντογάν, αλλά εν τέλει την σκιά του ίδιο του Μνημείου της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, την Αγιά Σοφιά.

Αυτή είναι η δική μου διάσταση και με βαραίνει τόσο, που την γράφω ακριβώς γι’ αυτό, γιατί διαπιστώνω μέχρι στιγμής ότι το θέμα το βλέπουμε… κοσμικά γι’ αυτό και μας ξεπερνά.

Τι κάνει σήμερα ο νεοΣουλτάνος; Θριαμβολογεί για την επιστροφή του καθεστώτος μιας πρώην, την εμβληματικότερης Χριστιανικής Εκκλησίας σε Τζαμί. Το ίδιο και οι φανατικοί στην χώρα του, μαζί με τους ομοίους τους σε όλο τον Μουσουλμανικό κόσμο.

Και τι έγινε; Το ίδιο δεν ίσχυε 499 χρόνια πριν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποφασίσει να την κάνει Μουσείο;

Κανείς δεν σκέπτεται ότι ο Κεμάλ, κάνει ότι τώρα και ο Ερντογάν;

Ο ένας το 1934 χρησιμοποίησε την σκιά του μνημείου, για να σηματοδοτήσει την στροφή της χώρας του στο φώς. Ο άλλος το 2020 κάνει πάλι το ίδιο για να γιορτάσει την επιστροφή της χώρας του στο σκότος.

Στην ουσία συνθλίβονται και οι δύο κάτω από το βάρος της Αγιάς Σοφιάς.

Αυτό ισχύσει για όλα τα έθνη, που δεν έχουν ιστορία ή αυτή που έχουν είναι βασισμένη στο γιαταγάνι και όχι στο πνεύμα και την γραφίδα.

Θριαμβολογεί ο νέοΣουλτάνος, θριαμβολογούν όλοι και είναι τόσο τυφλοί που δεν βλέπουν ότι αυτό γίνεται κάτω από την σκιά, την θεόρατη σκιά της ιστορίας.

Αλήθεια, ας απαντήσουμε όλοι σε ένα απλό ερώτημα.

Στις 24 Ιουλίου 2020 ο Ερντογάν θέλει να γιορτάσει την σωτηρία του από τους Στρατηγούς του (ποιοτικά δεν διαφέρουν) που παρ΄ ολίγον να τον στείλουν στον Αλλάχ πριν την ώρα του. Γιατί δεν το κάνει αυτό σε ένα από 3272 Τζαμιά της Πόλης; Γιατί δεν το κάνει στο Μπλέ Τζαμί, που έφτιαξε ο Σουλτάνος Αχμέτ για να ξεπεράσει σε αίγλη την Αγιά Σοφιά, που τι είναι μπροστά στο φαντασμαγορικό Μπλέ Τζαμί; Μια… θεοσκότεινη…μουντή… Εκκλησιά.

Και όμως 404 χρόνια βρίσκονται απέναντι και στο τέλος νικητής είναι αυτή.

Εκεί λοιπόν θα πάει να γιορτάσει την σωτηρία του ο Ταγίπ. Και χωρίς να το θέλει, θα αναδείξει κι’ αυτός τον κυρίαρχο. Αυτόν τον… μουντό και… σκοτεινό όγκο, ίδιον με το βάρος της ιστορίας.

Η Αγιά Σοφιά για άλλη μια φορά θα πάρει την εκδίκηση της.

 

Υ.Γ. Ότι ισχύει για τον Ερντογάν ισχύει και για τον… Πάπα. Η Αγιά Σοφιά του παρέλυσε την γλώσσα.