Χίος, Παρασκευή 19 Απριλίου

Στην άγνωστη φοιτήτρια του πρωϊνού τροχαίου

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 04/02/2019 - 21:02

Και ξαφνικά εγένετο… έμφραγμα.

Θα πεί κανείς πως το πάθαμε. Σε μια Πόλη φτιαγμένη για κάρα, όπου ο Χιώτης στο διάβα των αιώνων, την γυναίκα του, που λέει ο λόγος, μην το παρεξηγήσουμε τώρα, την δίνει για μια βόλτα με αγνώστους, αλλά… χώμα δεν δίνει ο Αλλάχ αυτοπροσώπως να κατεβεί κάτω, άρα οι δρόμοι δεν φαρδαίνουν, τίποτα το παράξενο.

Βέβαια μην το παρεξηγήσουμε είπαμε, γιατί και εκεί που είναι φαρδιοί οι δρόμοι έχουμε τους… ημιόνους, που πόσοι είναι, άντε δυό – τρείς, οι οποίοι είναι μονίμως διπλοπαρκαρισμένοι, άρα αυτό που έγινε στην οδό Πολυτεχνείου, ο δρόμος που περνάει μπροστά από την Νομαρχία, ήταν απολύτως φυσιολογικό.

Ενας ηλικιωμένος συμπατριώτης μας, ευτραφής μάλιστα, στις 10.00 π.μ. κρατώντας στο ένα χέρι βιβλιάρια ασφαλείας και στο άλλο ένα μπαστούνι, επιχείρησε να περάσει από το «Χαρά» απέναντι. Αν δεν ήταν τα 2-3, είπαμε δεν είναι… παραπάνω γαϊδούρια, ο άνθρωπος θα είχε περισσότερο περιθώριο, περισσότερη ορατότητα, όπως θα είχε και ο απέναντι με ένα Ι.Χ. που έφευγε από τη θέση στάθμευσης αλλά… φιλήθηκε με τον πεζό.

Εγώ αυτή την φάση δεν την είδα, είδα όμως τα διπλοπαρκαρισμένα γαϊδούρια, είπαμε 2-3 το πολύ είναι, και τον άνθρωπο κάτω, έτσι άσχημα πεσμένο που το κεφάλι του πίσω είχε ανοίξει.

Επικράτησε πανικός, η κυκλοφορία διεκόπη και τηλεφώνησα στο 166 και στο 100.

Στο μεταξύ κατέφθασε ο γιατρός Δημήτρης Μάντικας, που πήγαινε στο γραφείο του, έτρεξε σ’ αυτό πήρε κάποιες γάζες και προσέφερε τις πρώτες βοήθειες μέχρι να ρθεί το ασθενοφόρο.

Με την κυκλοφορία από τις γυναίκες υπαλλήλους του «Χαρά» να έχει διακοπεί, μάλιστα μια πλήρως καπάτσα, έβαλε «περάντι» ένα δίκυκλο και έστελνε την κυκλοφορία στην Κυρίλλου Τρεχάκη, ο γιατρός κάποια στιγμή ζήτησε να στηρίξει το κεφάλι του τραυματία φωνάζοντας «ένα μαξιλάρι βρε παιδιά».

Δεν πρόλαβε να το πεί και βλέπω μια κοπέλα γύρω στα 20 χρόνων, μετά στις φωτογραφίες είδα πως ήταν σε όλο το συμβάν μέσα, προσφέροντας βοήθεια, και σ’ αυτή την φωτογραφία φαίνεται να μαζεύει την μαγκούρα του παππού, να βγάζει το μπουφάν της και να το τοποθετεί κάτω από το κεφάλι του τραυματία, που αιμορραγούσε ασταμάτητα.

Εμεινε μέχρι το τέλος, που ήρθε το ασθενοφόρο και φεύγοντας της λέω. Πάρε το μπουφάν σου, ήταν πέτσινο, λερώθηκε αλλά μπορείς να το πλύνεις.

Μπα, μου απαντά, φοιτήτρια είμαι, συνηθισμένη είμαι, θα το πλύνω.

Θα μου πείτε, γιατί τα γράφω τώρα αυτά;  Μια φοιτήτρια έδωσε το μπουφάν της για μαξιλάρι.

Τα γράφω γιατί μια άλλη φοιτήτρια, άγνωστη αυτή, με… κουκούλα, μας κατέβασε από το γάϊδαρο, καμιά σχέση με τα 2-3, μόνο είπαμε, γαϊδούρια που διπλοπαρκάρουν, διότι δήθεν δέχονταν παρενοχλήσεις όταν οδηγοί ανταποκρίνονταν στο σήμα τους, μίλαγε και εκ μέρους άλλων υποτίθεται, για δωρεάν μεταφορά από την Πόλη στις Φοιτητικές Εστίες.

Ετσι για να αποδειχθεί για άλλη μια φορά πως όλα τα δάκτυλα δεν είναι τα ίδια.

 

Υ.Γ. Στη διάρκεια όλου του συμβάντος, κράτησε τουλάχιστον ένα 20’, τροχονόμος δεν φάνηκε. Δεν μένει παρά να περιμένουμε την πρόοδο της επιστήμης μπάς και… κλωνοποιηθεί ο Κολόμβος, γιατί για να κάνει η επιστήμη τα… 2-3  γαϊδούρια ανθρώπους αποκλείεται.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 19/04/2019 - 16:43

Συγνώμη αν μετά τα όσα απασχολούν την επικαιρότητα και ειδικά αυτά που είπε ο Πρόεδρος των Προέδρων, ο Πρόεδρος του… Θρύλου φυσικά, συνεπικουρούμενος από τον άλλο Πρόεδρο της Κυβερνήσεως, τον γνωστό… φιλαλήθη, εγώ θα σας απασχολήσω με αλλότρια θέματα, αλλά ας όψεται η Ημερίδα που διοργανώνεται αύριο στο Πανεπιστήμιο μας.

Θέμα της "Νέες τεχνολογίες και ανθρώπινος παράγοντας στην ιατρική" και οργανωτές η Α' Χειρουργική κλινική του Α.Π.Θ. και το τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Το αντικείμενο έχει τεράστιο ενδιαφέρον ειδικά όταν οι εισηγήσεις θα είναι εκλαϊκευμένες, ανοίγοντας ή μάλλον συνεχίζοντας έναν διάλογο για το αύριο και καταθέτοντας τα άλματα της επιστήμης στον τομέα της υγείας ή καλύτερα των επιστημών αφού πλέον δεν υπάρχει επιστήμη μόνη της.

Για να μην αναλύσουμε το θέμα, γιατί ούτε ειδικοί είμαστε και δεν είναι και αυτό το αντικείμενο του προβληματισμού, μπορούμε σήμερα να βάλουμε στα χέρια των χειρουργών δέρμα και ιστούς φτιαγμένους από βιο-εκτυπωτές, που αύριο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μπορούν να μας εκτυπώσουν καινούργιο… συκώτι ή ένα ολοκαίνουργιο νεφρό.

Μια στάση εδώ όμως να καταθέσω μια προσωπική ιστορία σε λίγες γραμμές βέβαιος ότι όσοι με διαβάζετε έχετε ζήσει παρόμοιες καταστάσεις.

Ο μαστρο - Κώστας ο πατέρας μου με 35 χρόνια θαλάσσια υπηρεσία και με τα μυαλά του τετρακόσια, που συγχωρέθηκε πριν δύο χρόνια και η χήρα μάνα μου ακόμα περιμένει την σύνταξη των απομαχικών του, που τάισαν τουλάχιστον πενήντα ντουζίνες κηφήνες, μια ωραία πρωία ξύπνησε να πάει στον Οίκο Ναύτου να βρεί τον γιατρό… Λύσανδρο Καλλέργη!

Την επομένη ξύπνησε να περιμένει το… Σχολικό της Αγγελικής Μαυρώνη και την μεθεπομένη, μου ζητούσε να του ετοιμάσω τον σάκο του γιατί έπρεπε να παρουσιαστεί στο Βασιλικό… Ναυτικό.

Κοντολογίς ο μαστρο – Κώστας μετά τα 80 του, παιδεύτηκε ευτυχώς για λίγο, τόσο πολύ, που εγώ που πηγαίνω στην εκκλησία άπαξ του έτους την βραδιά της Αναστάσεως παρακαλούσα τον Θεό να τον πάρει να γλυτώσει.

Αντιλαμβάνεστε τώρα τον προβληματισμό. Χωρίς ούτε να θέλω ούτε να μπορώ να σταματήσω την πρόοδο της επιστήμης και αυτή θα πρέπει να απαντήσει στο μέγα ερώτημα: Τι να την κάνουμε την ζωή χωρίς ποιότητα και τι νόημα έχει παράταση της χωρίς τα μυαλά μας;

Γιατί κακά τα ψέματα. Μπορεί να καταφέραμε να φτιάξουμε υπολογιστές εξυπνότερους από μας, ρομπότ που αύριο θα μας βγάλουν τα μάτια, μπορεί να φτιάξουμε συκώτια, σπλήνες, πνευμόνια και νεφρά, αλλά δεν μπορούμε μέχρι στιγμής να φτιάξουμε ούτε ένα γραμμάριο μυαλού. Και χωρίς αυτό αδέλφια μηδέν εις το πηλίκον.

 

Υ.Γ. Ας μην αγχωνόμαστε με την άσκηση σεισμού στο Νοσοκομείο. Απλά απέδειξε το διαχρονικώς ελληνικόν. «Ο σώζων εαυτόν σωθείτο»