Εκεί εμείς, δεν θα μας τρελάνουν… ακόμα, επιμένουμε να σας μεταφέρουμε εικόνες από το προσκύνημα μας στην Ιωνία.
Πριν από αυτό μόνο, γιατί μπορεί και να σκάσουμε αν δεν το γράψουμε, όσον αφορά την τοπική επικαιρότητα και την παράταση 18 ακόμα μηνών, που έδωσε το υπουργείο Υποδομών για να ολοκληρώσει ο αργολάβος το… τιτάνιο έργο του Δημοτικού κήπου Χίου, να πούμε ότι θα είναι μεγάλη αχαριστία αν η συντεχνία αυτή δεν στηρίξει την Κυβέρνηση. 18 μήνες από το πουθενά στον Δημοτικό κήπο, επέκταση με τσάμπα υλικά στο Αεροδρόμιο, νέο Δικαστικό Μέγαρο, μόνο από… μπροστά, Αίθουσα Επιβατών εξωτερικού, εργασίες μόνο… εσωτερικώς, δηλαδή τι άλλο να κάνουν οι άνθρωποι για να δείξουν ότι είναι με τους αργολάβους (εξαιρούνται οι εργολάβοι). Θα είναι αχάριστοι αν δεν τους ψηφίσουν. Οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνω γιατί να το κάνουμε, αλλά είπαμε… αποτοξίνωση εμείς.
Η Τένεδος λοιπόν, η ελληνικότατη από αρχαιοτάτων χρόνων Τένεδος, είναι το μικρό αδελφάκι της Ίμβρου, που βρίσκονται στην έξοδο του Ελλησπόντου, άρα όποιος έχει τα στενά και δεν έχει τα δύο αυτά νησιά, είναι ένας ωραιότατος άνδρας, που του έχουν αποκοπεί οι… σπερματογόνοι αδένες.
Είναι βέβαια κυκλικού σχήματος σχεδόν, πολύ μικρότερη από την Χίο, αλλά μοιραζόμαστε κάποια κοινά στην ιστορία, που έχουν την σημασία τους. Ήταν τόσο διαλυμένη η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που μας πούλησε και τα δύο νησιά και όχι μόνο στους Γενουάτες. Από αυτούς μας… απελευθέρωσαν την ίδια χρονιά οι Οθωμανοί Τούρκοι και τραβήξαμε κοινό σκλαβωμένο δρόμο, μέχρι να μας απελευθερώσει ο ελληνικός στόλος το 1912. Και όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχήν, αν δεν είχαμε την φαεινή ιδέα να πάρουμε την «κόκκινη μηλιά». Αντί μηλιάς, να μην γράψω τι… πήραμε, αλλά με τον ελληνισμό της Μικρασίας καμένο, σφαγμένο και διωγμένο, ακολούθησε η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και εκεί οι δρόμοι μας χωρίζουν. Η Τουρκία, έχει το πάνω χέρι και δεν δέχεται να μείνει χωρίς γενετικούς αδένες. Έτσι απαιτεί και κερδίζει η Ίμβρος και η Τένεδος να περάσουν στην Τουρκία. Από εκεί και πέρα οι Τούρκοι ξέρουν, πώς να διώξουν όσους Έλληνες παρέμειναν στα νησιά. Στην Ίμβρο άντεξαν καμιά πεντακοσαριά, στην Τένεδο, ούτε… δέκα.
Από εκεί και πέρα στην Τένεδο, μπορεί να δει κανείς καθαρά, πως θα ήταν η Χίος, αν η ιστορία και κυρίως η γεωγραφία, είχαν άλλα κέφια. Θα ήταν ένα τουριστικό θέρετρο, για να ξεκουράζονται οι πολυπληθείς πληθυσμοί των Μικρασιατικών ακτών.
Αυτό δεν σημαίνει μόνο κακά, δείτε τις εικόνες για να καταλάβετε. Η Τένεδος είναι ένα μεγάλο στολίδι. Εννοείται ότι Ελλάδα, θυμίζει μόνο αυτό που πέφτει τελευταίο, το καμπαναριό. Σε μια εικόνα θα δείτε το καμπαναριό της μεγάλης Εκκλησίας του νησιού της Κοιμήσεως Θεοτόκου, Τενέδου, που κτίστηκε το 1869. Και για να μην έχετε καμία απορία για το τι σημαίνει Τουρκία, το καμπαναριό αυτό ήταν έτοιμο να καταρρεύσει, αλλά κάποιος έδωσε χρήματα για να στέκεται όρθιο. Ποιος; Μα το γράφει πάνω στο καμπαναριό, η πινακίδα που έβαλε η Ορθόδοξη Μητρόπολη Ίμβρου – Τενέδου. «Το κωδωνοστάσιο επισκευάστηκε με δαπάνη του Προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν».
Και μην ρωτήσει κανείς γιατί. Γιατί τον Τούρκο τον ενδιαφέρουν οι άνθρωποι και όχι τα καμπαναριά. Και γιατί ο Τούρκος διαθέτει κάτι, που εδώ το ψάχνουμε με το φανάρι. Μυαλό. Διαβάστε το υστερόγραφο, για να καταλάβουμε γιατί υπάρχει η ιστορία. Για να μας διδάσκει, ότι δεν διδασκόμαστε ποτέ από αυτήν.
ΥΓ. Λίγους μήνες πριν την Μικρασιατική καταστροφή επισκέπτεται το μέτωπο ο Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Α’, γνωστός βλάξ. Μπαίνοντας στην Σμύρνη τον υποδέχονται σε ένα Μέγαρο στο Κορδελιό, όπου θα ήταν η βάση διαμονής του, το παλάτι ας πούμε, και οι έχοντες το ίδιο μυαλό με αυτόν, του βάζουν μια Τουρκική σημαία σαν χαλί, να την πατήσει καθαρίζοντας τις μπότες του από τις λάσπες.
Μετά την καταστροφή, υποδέχονται οι Τούρκοι στο ίδιο Μέγαρο τον Κεμάλ και οι έχοντες τα ίδια μυαλά με τους δικούς μας, κάνουν το ίδιο. Βάζουν μια Ελληνική σημαία… χαλί να το πατήσει. Τι κάνει; Παγώνει, μένει ακίνητος, τους ρίχνει ένα δολοφονικό βλέμμα, αυτό με τα μπλέ μάτια του φιδιού και τους λέει. Μαζέψτε γρήγορα τη σημαία από κάτω, ποτέ δεν βεβηλώνουν ένα Εθνικό σύμβολο.
