Συνεχίζω την αποτοξίνωση μου, με Ιωνία και Μικρασία, ως αποτέλεσμα προσκυνηματικής επίσκεψης στις απέναντι ακτές, διότι αν πιάσω τα δικά μας δεν θα αποφύγω την εγκεφαλική έκρηξη.
Όχι τίποτα, γιατί πάλι πέφτουμε από τα σύννεφα, διότι εκτός των δασών, τώρα καίμε σπίτια, πυροσβέστες, πιλότους και έχει ο Θεός. Και ξέρετε γιατί; Γιατί θεωρούμε τα δάση δική μας ανακάλυψη. Λες και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν είχαν μια καραβιά δούλους να πάνε να μένουν παρέα με τις… κουκουνάρες, κτίζοντας τα σπίτια τους μέσα στα δάση. Αυτοί όμως ήξεραν την έννοια της ύβρεως. Μεγάλη υπόθεση να ξέρεις που φτάνει το χεράκι σου ή να μην υβρίζεις και με αυτό οι αρχαίοι δεν εννοούσαν την βρισιά, όπως την έχουμε «μαστίχα» εμείς σήμερα, αλλά την ασέβεια όχι μόνο στους Θεούς, όχι μόνο στους γονείς, αλλά και στην φύση.
Μετά ταύτα λοιπόν δικαιούμαι να ρωτήσω. Όλοι αυτοί που κλαίνε σήμερα, και που ξοδευόμαστε όλοι εμείς να τους σώσουμε, πως βρέθηκαν να έχουν τα σπίτια τους, τις βιλίτσες ή βιλάρες τους, αυτό δεν με νοιάζει, μέσα στα πεύκα; Από πού πήραν τις άδειες; Από πού πήραν φως, νερό, τηλέφωνο; Ποιος σήμερα θα τους σώσει και θα μας σώσει ως κοινωνία; Όχι κύριοι, την ύβρη ακολουθεί η μήνις, η οργή, αυτό ζούμε σήμερα, αυτό πληρώνουμε σήμερα, γι’ αυτό και σχολιαστικώς αφήστε με εμένα με τους… καρσί αρχαίους.
Δεν γράφω σίγουρα άγνωστα πράγματα, όχι μόνο ότι απέναντι μας έχουμε σημαντικές ελληνικές αρχαιότητες, αλλά ότι οι σημερινοί ιδιοκτήτες τους Τούρκοι και τα συντηρούν μια χαρά και ξέρουν να τα πουλούν καλύτερα.
Δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις το αρχαίο θέατρο, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι μας στις αρχαίες Ερυθρές, που οι παππούδες μας, μέχρι που έφυγαν έλεγαν Λιθρί. Ερυθρές λοιπόν, από το ερυθρό χρώμα του χώματος, ο «αιώνιος» αντίπαλος της Χίου και εδώ αξίζει να προβληματιστείς. Τι στρατηγικά λάθη έγιναν και πόσους αιώνες κράτησε η κατιούσα (αυτό που έχει μονιμοποιηθεί στο νησί μας μισό αιώνα τώρα) ώστε η μια πόλη, εμείς, να είμαστε αυτό που είμαστε και οι Ερυθρές να γίνουν… χωριό; Θα σας πω εγώ μια αιτία; Η θάλασσα. Αν η Χίος δεν ανακάλυπτε το μεγάλο αυτό χωράφι, θα ήταν… Λιθρί.
Και αμέσως πιο πάνω η Πέργαμος, με το βασίλειο της. Η Πέργαμος, που έφτασαν μέχρι εκεί το 400 π.Χ. οι Μύριοι του Ξενοφώντα, η Πέργαμος, από την οποία μεταφέρουμε μόνο μερικές φωτογραφίες, από τον αρχαιολογικό χώρο, που επιδεικνύουν και αναδεικνύουν και συντηρούν οι Τούρκοι και μπράβο τους, γιατί θέλει μεγάλη μαγκιά, να προσπαθείς να αναδείξεις ότι δεν μπόρεσαν να πάρουν οι Γερμανοί, (φυσικά η αναφορά μας δεν γίνεται για τα έθνη) οι οποίοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι χειρότεροι κλέφτες της Οικουμένης, αν δεν τους ξεπερνούσαν οι Εγγλέζοι. Και για να τεκμηριώσω τι εννοώ. Με τα μέσα που υπάρχουν σήμερα ψάξτε στο διαδίκτυο το Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Μιλάμε ότι οι απατεώνες σήκωσαν όλη την πόλη την έκαναν κομμάτια και τα συναρμολόγησαν στην Γερμανία. Η αρχαία Πέργαμος, που υπάρχει απέναντι μας, ήταν ότι βαρέθηκαν ή δεν άξιζε να κουβαλήσουν.
Άφησα τελευταία την Τροία, την οποία αυτή κι’ την πουλούν με μαεστρία οι γείτονες, αφού τα αρχαία που υπάρχουν, έχουν τέτοια σχέση με την Τροία όσο και ο εικονιζόμενος Δούρειος ίππος με τα… άλογα. Τέλος πάντων, ας κρατήσουμε πως ότι υπήρχε εκεί και ότι κι’ αν έγινε, έχει σχέση με την Γεωγραφία. Όποιος ελέγχει τα στενά του Βοσπόρου, εκεί υποτίθεται ήταν η Τροία, ελέγχει τον μισό κόσμο. Γι’ αυτό οι Τούρκοι απέναντι ακριβώς από την Τροία, στον άλλο λόφο των στενών, έχουν «ξυρίσει» το βουνό και παρουσιάζουν φωτιζόμενο μάλιστα το βράδυ, έναν Τούρκο στρατιώτη, γράφοντας ότι εκεί ακριβώς, η θυσία των Τούρκων στρατιωτών, άλλαξε η μοίρα της χώρας τους, τιμώντας τους νεκρούς της μάχης της Καλλίπολης, ψάξτε το και αυτό, το 1915, που έκανε την Τουρκία από… τεκέ, χώρα.
ΥΓ. Αύριο θα πάμε στην Τένεδο.
