Οποιος περιμένει λύση από την παρούσα Κυβέρνηση στο μεταναστευτικό – προσφυγικό πρόβλημα, δεν έχει παρά να διαβάσει τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα του… φιλαλήθη, με αφορμή την 1η επέτειο του ΟΧΙ του «Δημοψηφίσματος» της 5ης Ιουλίου 2015.
«Η επικράτηση του ΟΧΙ στο περσινό δημοψήφισμα ήταν η κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας, αλλά και στο κατεστημένο που σχεδίαζε το πνιγμό της χώρας προκειμένου να επιστρέψει»
«Παρ’ τα’ αυγό και κούρευτο» δηλαδή ή αλλιώς ο άνθρωπος δεν πάει καλά ή το ψέμα πλέον του έχει γίνει πρώτη φύση.
Συνεπώς, με τέτοια μυαλά, θετικές εξελίξεις στο πρόβλημα μας ας μην περιμένουμε. Το επόμενο ερώτημα είναι σαφές. Και τι κάνουμε εμείς;
Πάντως δεν περιμένουμε την επόμενη φωτιά ή το επόμενο μαχαίρωμα και σίγουρα για την όποια ενέργεια μας πρέπει να είμαστε σωστά ενημερωμένοι.
Ας ξεκινήσουμε με ένα αξίωμα «Αργία μήτηρ πάσης κακίας».
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους έχουμε απλά πεταμένους, γιατί φυλακισμένοι δεν είναι, με την κλειστή έννοια του όρου, αφού η Κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ έχει μετατρέψει τα νησιά μας σε ανοικτές φυλακές, τους έχουμε και άεργους.
Τι πρέπει να ξέρουμε λοιπόν.
Με βάση το Διεθνές δίκαιο, οι πρόσφυγες δεν μπορούν να στερηθούν το αγαθό της εργασίας. Εδώ έχουμε δύο κατηγορίες πρόσφυγες – μετανάστες, αυτούς που ζητούν άσυλο και ποιός ξέρει πότε θα τους απαντήσουμε ναι, και αυτοί που δεν δικαιούνται, θα τους απαντήσουμε όχι και πρέπει να επαναπατριστούν.
Καλά είναι εδώ να έχουμε καθαρά τα εξής: Είτε απαντήσουμε ναι είτε όχι, θα είναι όπως το «Δημοψήφισμα» του Τσίπρα, θα βγεί ναι.
Η εξήγηση είναι απλή. Για τους ναι δεν το συζητάμε, σηκώνονται και φεύγουν, δηλαδή… μένουν, αφού η Ειδομένη είναι κλειστή και η Ευρωπαϊκή Ενωση διαλύεται (ήδη η Ουγγαρία ανακοίνωσε Δημοψήφισμα για το προσφυγικό στις 2 Οκτωβρίου και θα ακολουθήσουν κι’ άλλοι). Σε όσους πούμε όχι, όλοι θα προσφύγουν σε δεύτερο βαθμό, οπότε το αίτημα τους θα εξεταστεί στην άλλη ζωή. Αλλά και όσοι πάρουν το όχι στο χέρι, χώρες όπως Σομαλία Πακιστάν, Μπανγκλαντές κ.λ.π δεν τους δέχονται πίσω, άρα, όλοι μα όλοι θα μείνουν ΕΔΩ, εκτός αν κλείσουμε τα μάτια μας και τους αφήσουμε να φύγουν από τις αναρίθμητες τρύπες των Βορείων και Δυτικών συνόρων μας.
Παράκληση, στη σκέψη μας ας πάρουμε υπ΄όψιν μας μια βασική… λεπτομέρεια. Ο μέγιστος χρόνος κράτησης σε Κλειστά Κέντρα (τέτοια είναι τυπικά η ΒΙΑΛ και η Σούδα) είναι 18 μήνες.
Αρα με το κλείσιμο του 18μηνου ΟΛΟΙ είναι ελεύθεροι.
Γιατί έγινε ο μακρύς πρόλογος; Μα για να σημειώσουμε το αυτονόητο.
Οι 1500 τόσοι μετανάστες πρόσφυγες, που βρίσκονται στο νησί μας, βγάζουμε απ’ έξω τα παιδιά, μια περίπτωση υπάρχει να μην πέσουν στην εγκληματικότητα και την πορνεία, να απασχοληθούν εργασιακά.
Αλήθεια ρωτήσαμε ποτέ πόσοι το θέλουν; Είπαμε στους οικογενειάρχες Σύρους ότι μέχρι να φύγουν, όποτε φύγουν μπορούν να εργαστούν. Μιλάμε σοβαρά ότι θα πούμε στα παιδιά τους τον Σεπτέμβρη, ότι δεν θα πάνε Σχολείο; Μα τι είναι η Ελλάδα, Σομαλία; Ξέρετε πόσες Διεθνείς Συνθήκες παραβιάζουμε και σε πόσα Δικαστήρια θα συρθούμε εκτός απ’ το ρεζίλεμα αν θα στερήσουμε από παιδιά το ύψιστο δικαίωμα της γνώσης;
Δεν ξέρω αν γίνομε δυσάρεστος αλλά αυτά όλα θα τα βρούμε μπροστά μας.
Αυτά πρέπει να εξετάσουν οι αιρετοί μας και όχι η μετακίνηση των «αθλίων» από «χωρίου εις χωρίον».
Υ.Γ. Για να προλάβω όσους μιλήσουν για ανεργία και μην τυχόν και μας πάρουν οι Σύροι τις δουλειές, όπως μας τις πήραν οι… Αλαβανοί, τους καλώ να κάνουν μαζί μου το δρομολόγιο της Προκυμαίας (περνάω ποδηλατάδα καθημερινά και τα Σαββατοκύριακα στις 5.30 π.μ.) Θα δούν ιδίοις όμμασι, που… δουλεύει η νεολαία μας.
