Άγιε μου Βασίλη...
Είμαι ένας απόμαχος του κύματος, αρκετά μεγάλος σε ηλικία. Να σου πω το κρίμα μου, δεν πίστευα ποτέ στην ξενόφερτη ύπαρξή σου (Santa Claus ή Περ Νοέλ ή ή Σίντερ – Κλάας ή Βάιναχτσμαν ή και Babbo Natale ή όπως αλλιώς σε ονομάζουν οι άσπονδοι φίλοι μας της Ευρώπης). Δεν σε είδα ποτέ να έρχεσαι. Δεν σε είδα και δεν άκουσα ποτέ πως πήγες εκεί που πρέπει… ειδικά δε εκεί, σε αυτούς που σε είχαν ανάγκη…! Πιθανά επειδή τα πλουσιόσπιτα είχαν πάντα πολύ ζεστασιά… φωτισμό και προκλητικά γεμάτο τραπέζι… Όπως είσαι υπέρβαρος, φυσιολογικό είναι να προτιμάς να πηγαίνεις εκεί… στη ζεστή θαλπωρή... Λογικό το βρίσκω…! Τέλος πάντων, δεν είναι αυτά της ώρας... Άγιέ μου σε έχω, ή καλύτερα σε έχουμε, ανάγκη όλοι μας… Ένας ολόκληρος λαός. Δεν ζητάμε παιχνίδια ή τίποτα άλλο που να έχει έστω και το ελάχιστο έξοδο… Ικέτης, πέφτω στα γόνατά μου και σε παρακαλώ κάτι το απλό μα δύσκολο… Άγιος είσαι… Μπορείς...!
Άγιε μου Βασίλη, μπορείς να χαρίσεις λίγη λογική και φιλότιμο στους πολιτικούς μας…; Αν δεν μπορείς ή αυτοί δεν δεχτούν το πολύτιμο δώρο σου… τότε μην κάνεις τον κόπο να έρθεις… Άλλωστε μια ζωή στα πέλαγα, δεν σε περίμενα και ούτε ήρθες ποτέ... Φυσικά και σε έχουν ανάγκη τα μικρά παιδιά, που πιστεύουν στα παραμύθια και βλέπουν όνειρα… Εγώ έπαψα να ονειρεύομαι προ καιρού, επίσης δεν πιστεύω κανέναν και δεν περιμένω τίποτα… Πάντως εγώ σε ευχαριστώ, γιατί κάτι σου ζήτησα και έχω λίγο φιλότιμο και τσίπα…!